ฉื่อเยี่ยนมองเซิ่งหน่วนที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง มุมปากเบ้ขึ้น “ถึงตอนคิดเลขกันแล้วสินะ”
ผู้หญิงคนนี้เอง ก่อนจะขวางความวางแผนของเขา จากนั้นก็ชนเขาจนบาดเจ็บสาหัสเกือบเอาชีวิตไม่รอด ยังหลอกให้เขาเป็นไม้ตีไปอีก ที่ขุ่นเคืองที่สุดคือเขากลับโง่เขลาถึงขั้นปกป้องเธอจนตัวเองตกอยู่ในมือพวกอสูรกินคนนั่น……
ช่างเป็นความอัปยศสุดประมาณ!
เซิ่งหน่วนรู้สึกเหมือนภูเขาไฟในกายกำลังคุกรุ่น ทุกอณรูขุมขนทั่วร่างเหมือนพ่นไฟออกมา ร้อนจนเธออยากจะเป็นอยู่ไม่ขึ้น
รู้สึกได้ถึงมือเย็นๆ ที่คีบคางเอาไว้ เธอฝืนลืมตาขึ้น แต่สายตากลับโฟกัสไม่ลงเสียที……
“อือ!”
ทรมานจัง!
เห็นเซิ่งหน่วนหน้าแดงก่ำจนเหมือนจะหายใจไม่ออก ฉื่อเยี่ยนสั่นปาก “สมน้ำหน้า! ใครให้เอ็งเอาแต่ใจทำทุกอย่างเพื่อคนอื่น……”
มือที่คีบคางเจ็บแสบไปหมด……ตัวเธอที่แทบจะแช่อยู่ในหินหลอมเหลวอยู่แล้ว ความเจ็บปวดเพียงเล็กน้อยกลับถูกขยายออกอย่างไม่จำกัด ยิ่งทำให้เธอราวกับภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด
“ปล่อย!”
เซิ่งหน่วนออกเสียงเบลอๆ พร้อมสะบัดหัวหนีพยายามสะท้อนการควบคุม แต่มือของอีกฝ่ายกลับแรงมหาศาล
ไม่เพียงไม่ปล่อย ยังเอนตัวเข้ามาใกล้ จ้องตรงเข้าที่ดวงตาของเธอ “ยังไงล่ะ เกลียดฉันนัก ชอบผู้นำแห่งฐานหมาป่าคนนั้นงั้นรึ?”
นึกภาพเซิ่งหน่วนอยู่ห้องเดียวกับสิงอี้ที่เปลือยกายในห้องเฝ้าระบบ แล้วนึกถึงที่เธอพยายามทุกวิถีซ่อนเร้นจากเขา แต่กลับยอมเปิดเผยความสามารถพิเศษสายรักษาให้สิงอี้เห็น……
ยังมีอีก ตอนที่เธอเสี่ยงชีวิตกลืนแกนวิญญาณเพื่อช่วยพวกสิงอี้……แสงเย็นและความเยาะเย้ยในดวงตาของฉื่อเยี่ยนยิ่งเข้มข้น ความคิดชั่วร้ายบางอย่างผุดขึ้นในใจ
เธอชอบผู้นำฐานหมาป่าผู้เปี่ยมด้วยความซื่อตรงคนนั้นนัก ขนาดเสี่ยงชีวิตเพื่อเขา ถ้ารอจนเธอฟื้นคืนสติ แล้วค้นพบว่าตัวเองมีความสัมพันธ์พัวพันไม่รู้จบกับศัตรูตัวฉกาจที่เคยปะทะกันไม่เปิดหน้าอย่างเขาคนนี้……