ต่อจากนั้นตลอดทาง เซิ่งหน่วนพอมีโอกาสก็อยากลองความสามารถพิเศษของชือเยี้ยน… แต่ไม่ว่าเธอจะสร้างสถานการณ์แบบไหน แถมยังจงใจควบคุมพืชให้โจมตีเขา ชายหนุ่มก็ไม่แสดงความสามารถอีกเลย
ถูกเถาวัลย์ที่อยู่ใต้การควบคุมของเซิ่งหน่วนห้อยหัวขึ้นกับต้นไม้ ชือเยี้ยนอดรู้สึกกระวนกระวายใจไม่ได้ “พี่สาว ความสามารถพิเศษของผมมันเหมือนจะได้ทีไม่ได้ที พี่สาวอย่าเพิ่งเป็นห่วงนะ ผม…ผมจะพยายามหาความทรงจำกลับมา แล้วก็จะรู้ว่าต้องทำยังไง”
เซิ่งหน่วนแทบสำลัก
เอาให้เป็นอย่างนั้นก็แล้วกัน เธอต้องการความสามารถพิเศษของเขา ไม่ใช่ความทรงจำสักหน่อย
เห็นชือเยี้ยนวันๆ กินได้ดู่ได้ตามปกติ แต่ดื้อดึงไม่ยอมแสดงความสามารถพิเศษสักที พอเห็นอาหารที่ลดลงอย่างรวดเร็ว เซิ่งหน่วนก็เริ่มสงสัยว่าตัวเองกำลังขุดหลุมฝังตัวเองหรือเปล่า
คิดว่าจะใช้ศัตรูคนนี้เป็นเครื่องมือ ผลกลับเลี้ยงศัตรูจนหน้าตาเปล่งปลั่งเป็นประกายไปได้ทั้งคน…
ฝ่ายบริการลูกค้าวิเคราะห์อยู่ข้าง ๆ “อาจเป็นเพราะเขารู้ว่าคือคุณ เลยไม่มีการระแวง จึงไม่ปลุกศักยภาพในตัว?”
งั้นหรือ?
ก็มีความเป็นไปได้!
ด้วยเหตุนี้ พอทั้งคณะตั้งแค้มพักอีกครั้งและให้ชือเยี้ยนไปเก็บฟืน จึงเจอผู้ชายสองคนตามหลงเขาไป เซิ่งหน่วนแกล้งทำเป็นไม่เห็น
ลุงจงมองเห็นเข้า สัญชาตญาณอยากพุ่งเข้าไป แต่ถูกเซิ่งหน่วนขวางเอาไว้
รู้ว่าเซิ่งหน่วนตั้งใจจะลองปลุกความสามารถพิเศษของอาเยี้ยน ลุงจงก็ขำ ๆ ปนฉงน “เขานึกอะไรไม่ออกก็จริง แต่เธอก็ไม่ต้องรีบขนาดนั้น ยังไงฉันก็ปกป้องพวกเธอได้ จำเป็นต้องบีบเขาเลยหรือ?”