บ่ายแล้ว เซิ่งหน่วนกับกู่หยวนกินข้าวด้วยกันเสร็จก็เดินเล่นไปพลางเดินตรงไปหอหญิงพลาง
กู่หยวนเองก็รู้เรื่องเล่าลือประหลาดในโรงเรียนช่วงนี้ดี จึงอ้อนวอนเซิ่งหน่วนด้วยความอ่อนโยนว่าอย่าออกจากห้องตอนกลางคืน
เซิ่งหน่วนรับคำตามธรรมชาติ
พอถึงใต้ตึกหอ เซิ่งหน่วนถูกกู่หยวนดึงแขนให้เข้ามาใกล้ อีกฝ่ายก้มลงจะจุ๊บ แต่ก็ถูกเซิ่งหน่วนเอานิ้วเดียวแตะที่อกไว้
เซิ่งหน่วนทำหน้าเขินอายเล็กน้อย "คุณไม่รู้สึกว่าเรื่องของเราเดินหน้าเร็วไปเหรอ"
กู่หยวนตั้งตัวไม่ทัน แล้วก็ยิ้ม "นี่แฟนผมเป็นเด็กดีขนาดนี้เองสินะ"
ดวงตาเขาเต็มไปด้วยแกล้งเล่นแบบเด็กหนุ่ม ดูออกจะเป็นภาพลูกหมาน้อยน่ารักที่เซิ่งหน่วนชอบที่สุดเสียทุกประการ… น่าเสียดายที่เป็นผู้ชายเจ้าชู้ชัด ๆ
เซิ่งหน่วนถอนใจเงียบ ๆ แล้วนึกขึ้นได้ถึงมุกในโลกออนไลน์
ผู้หญิงน่ะ ใจลอยเป็นเรื่องปกติ แต่ผู้ชายต้องรักษาความประพฤติของผู้ชายให้ดี หนุ่ม ๆ ที่ไม่รักษาความประพฤติจะไม่มีใครรักหรอกนะ
เธอใช้นิ้วดันอกกู่หยวนให้ถอยออก "กลับไปเถอะ พรุ่งนี้เจอกันนะ"
กู่หยวนหัวเราะขำส่ายหัว แล้วมองเธอ "งั้นพรุ่งนี้จุ๊บได้ไหม"
เซิ่งหน่วนมองเขา กระพริบตาเป็นเชิงมีความหมาย "ได้สิ"
กู่หยวนถึงจะยอมปล่อยเธอไป…
เซิ่งหน่วนหันไปก็เห็นเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนกำลังเดินมาถึงปากทางเข้าหอพอดี จูลี่กับหลิวเมิ่งอ้าปากค้างตาค้าง ส่วนเติ้งชานชานแค่เหลือบมองเธอแล้วเฮฮะเบา ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนเดินนำไปเฉย ๆ
เซิ่งหน่วนเดินตามสามคนนั้นเข้าไป เพิ่งเท้าเข้าประตูตึกหอก็เห็นห้องเฝ้าหอที่หันตรงเข้าประตู ไฟส้มสลัวเปิดอยู่ หญิงตาเดียวนั้นจ้องเธอแบบไม่กะพริบเหมือนตอนกลางวันเป๊ะ
แต่คราวนี้ แววตานั้นชัดเจนว่าเยือกเย็นชั่วร้ายยิ่งกว่าเดิม
เซิ่งหน่วนแค่นขำในลำคออย่างไม่ให้ใครสังเกต แล้วเดินตรงไปทางนั้น พอเจ้าหญิงเฝ้าหอเห็นเธอเดินเข้ามาก็รีบเก็บสายตากลับไปแกล้งยุ่งกับงานตัวเอง