ช่วงเช้าวันรุ่งขึ้น เซิ่งหน่วนเพิ่งตากยาจีนที่ได้รับส่งมาให้แห้งเสร็จ ชายหนุ่มจากหมู่บ้านข้างเคียงก็ขี่จักรยานมาถึงสำนักงานอนามัย
ปรากฏว่าเจ้าหน้าที่อนามัยของหมู่บ้านไป๋ฉือที่อยู่ติดกันลาหยุดไป บังเอิญมีคุณปู่ผู้ป่วยนอนแทบไม่ขึ้นในหมู่บ้านเกิดไข้ขึ้น คุณปู่ขยับตัวลำบาก เลขานุการหมู่บ้านจึงขี่จักรยานมาที่หมู่บ้านชิงเหอเพื่อขอความช่วยเหลือจากฝั่งนี้
เลขานุการหมู่บ้านไป๋ฉือเป็นหนุ่มใหญ่นิด ๆ มีกลิ่นอายนักอ่านอยู่หน่อย รู้แค่ว่าหมู่บ้านชิงเหอเปลี่ยนเจ้าหน้าที่อนามัยใหม่ แต่ไม่รู้เลยว่าเป็นสาวงามวัยหนุ่มสาว พอเห็นหน้าก็แดงซะได้ที่ พูดกระสับกระส่ายแทบไม่ออก
สุดท้ายเซิ่งหน่วนต้องเป็นคนถามเรื่องราวให้ชัดเจนแล้วจึงหิ้วกระเป๋ายาออกไปกับเขา
แต่แรกเลขานุการตั้งใจจะปั่นจักรยานพาไปส่ง พอถึงคราวต้องชวนขึ้นคันกลับหน้าแดงจนไม่รู้จะเอ่ยยังไง จนจบก็ยังเป็นเซิ่งหน่วนอีกต่างหากที่เปิดปากเอง
สักครู่ เลขานุการปั่นจักรยานออกไป เซิ่งหน่วนนั่งอยู่บนแป้นหลัง มือหนึ่งถือกระเป๋ายา อีกมือจับขอบแป้นหลังไว้ มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านไป๋ฉือ
จักรยานออกจากหมู่บ้านชิงเหอแล้วตีล้อเอ๊ะอี๊ะไปตามถนนเลียบตลิ่งแม่น้ำ เลขานุการหน้าแดงถึงหู ใจยังเจือความเสียดายเบา ๆ
น่าจะเปลี่ยนรถก๊อกแก๊กคันนี้ซะให้เร็วกว่านี้ ในเมื่อขอบจักรยานก็แลกได้แล้ว เงินก็พอ แล้วเดือนที่แล้วเขตอำเภอก็มีรถเข้ามา เขาไม่ควรลังเลเลย
เซิ่งหน่วนไม่รู้หรอกว่าเลขานุการที่สวมแว่นกรอบดำด้านหน้ากำลังคิดอะไรอยู่ พอจักรยานเลียบตลิ่งแม่น้ำเข้าใกล้หมู่บ้านไป๋ฉือ ฝ่ายบริการลูกค้าก็เอ่ยเตือนขึ้น: "เจ้าของร่าง หนิงจ้านกับพวกนั้นอยู่ข้างหน้า"