เมื่อมองเห็นซอมบี้ยักษ์ตระโคนนั้นในระยะไกล เซิ่งหน่วนก็นึกขึ้นได้ทันทีถึงข้อสรุปที่เธอเคยเหลือบเห็นโดยไม่ตั้งใจในสมุดบันทึกเล่มหนึ่งของพ่อแม่ต้นฉบับ: ซอมบี้ในปัจจุบันยังไม่ใช่รูปแบบสุดท้าย สิ่งมีชีวิตพวกนี้ก็แบ่งแยกจุดอ่อนจุดแข็งเช่นเดียวกับนักวิวัฒนาการ
และตอนนี้ ซอมบี้เหล่านี้ก็เช่นเดียวกับที่เธอกลืนแกนวิญญาณเพื่อแข็งแกร่งขึ้น — พวกมันสามารถกลืนซอมบี้ตัวอื่นได้เช่นกัน
ซอมบี้ยักษ์สูงหลายเมตรดูราวกับป้อมปราการเคลื่อนที่ แถมท่วงท่ายังไม่ขะมักเขม้นแม้แต่น้อย
เซิ่งหน่วนตัดสินใจทันที พูดกับสิ่งยี่ว่า "ออกจากที่นี่"
สิ่งยี่ไม่ขยับ หยุดชั่วอึดใจ แล้วเขาจึงพูดว่า "อสูรพวกนั้นฆ่าคนไปแล้วกี่คนไม่มีใครรู้ ถ้าพวกมันเดินต่อไปข้างหน้า อาจผ่านโรงไฟฟ้าได้"
ฝ่ายบริการลูกค้ารีบให้ข้อสรุป: "เจ้าของร่างคะ ไม่เป็นไรหรอก ยกเว้นว่าจะเจอเหตุสุดวิสัย ไม่เช่นนั้นพวกมันเดินแล้วจะไม่เลี้ยว จะไม่ผ่านโรงไฟฟ้าหรอก" —
แต่เซิ่งหน่วนไม่มีทางให้ข้อสรุปที่ชัดเจนแบบนั้นกับสิ่งยี่ได้ วินาทีต่อมา เธอก็เห็นสิ่งยี่หยิบปืนขึ้นมา เอ่ยเสียงหนักแน่น: "เตรียมพร้อมรับศึก"
เบื้องหลังเขา ทัพของเอ้อร์เลิ่งจื่อลงมือพร้อมเพรียงกัน: "ครับ!"
"พวกเธอสามคนหลบไปซ่อน เตรียมพร้อมอพยพเมื่อไรก็ได้" สิ่งยี่พูดกับเซิ่งหน่วนโดยไม่หันกลับมามอง พลางบรรจุกระสุน
เซิ่งเฟยหรานร้อนใจ: "พี่ ช่วยสิ่งพี่สิ่งสิ พี่เขาก็เพราะอยากช่วยคน"
เซิ่งหน่วนมองไป: "ฉันไม่ได้ขวางเธอนี่"
เซิ่งเฟยหรานอึ้ง: "แต่ แต่ฉัน..."
ภายนอก เสียงปืนระเบิดฮือฮา
สิ่งยี่กับลูกน้องไม่กี่คนออกจากฐานโดยพกกระสุนมาเป็นจำนวนมากที่สุด แต่หลายวันผ่านไป กระสุนของพวกเขาก็ไม่ได้เหลือเฟืออีกแล้ว