หลังจากออกจากที่พักตากอากาศบนภูเขา เซิ่งหน่วนพาฉื่อเยี่ยนเดินมุ่งหน้าสู่ถนนใหญ่ เพราะเธอต้องกลับไปสมทบกับสิงอี้และเซิ่งเฟยหราน เพื่อทำตามพล็อตที่ต้องส่งเซิ่งเฟยหรานเข้าไปในฐานหมาป่า
พอเซิ่งเฟยหรานเข้าไปอยู่ในฐานหมาป่าได้ เธอก็จะเป็นอิสระ!
แทบจะรอไม่ไหวแล้ว...
ด้านข้าง ฉื่อเยี่ยนเงียบงันเครียดครึ้มอยู่ตลอด ส่วนเซิ่งหน่วนรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี จึงคอยเอาใจใส่ถามไถ่เป็นระยะ
"อาเยี่ยน หิวไหม?"
"ขอบคุณครับพี่ ผมไม่หิว"
สักพัก เธอก็ถามอีก "อาเยี่ยน กระหายไหม?"
ฉื่อเยี่ยนส่ายหัว "ไม่กระหายครับ"
แต่ยิ่งเขาเชื่อฟังไม่ดื้อรั้น เซิ่งหน่วนก็ยิ่งรู้สึกผิด...เธอมองออกไปยังทุ่งร้างอันกว้างใหญ่ แล้วถอนใจเงียบ ๆ
ถ้าเดี๋ยวนี้มีรถผ่านมาสักคันก็คงดี
และในจังหวะนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์รถบรรทุกก็บินมาแต่ไกล
เซิ่งหน่วน: ...
บนถนนกลางทุ่งร้าง รถบรรทุกสองคันแล่นตัดมาจากระยะไกล พอแล่นผ่านตัวทั้งสอง ชายหนุ่มตัวโตที่ติดอาวุธครบมือในรถบรรทุกก็แอบมองออกไป ตอนแรกเป็นเพียงการเหลือบมองธรรมดา แต่พอเห็นใบหน้าของเซิ่งหน่วน ชายคนนั้นก็อึ้งงันทันที แล้วเหยียบเบรกจนกระแทกเต็มเท้า!
รถบรรทุกทั้งสองคันจอด คนขับถือปืนกลมาลงจากรถ มองทั้งสองคน "หนุ่มน้อย สองคนจะไปไหนกันเหรอ?"
ถึงคำพูดจะพูดกับฉื่อเยี่ยน แต่สายตาของทั้งสองกลับเกาะติดอยู่ที่ตัวเซิ่งหน่วน ราวกับกาวแน่น ความลุ่มหลงใส่กามไม่ปิดบังเป็นอย่างดี
เซิ่งหน่วนมองทั้งสองอยู่เงียบ ๆ แล้วก็ชื่นชมพลังของร่างนำโชคอีกครั้ง
ครู่ต่อมา เซิ่งหน่วนถูก "บังคับ" ขึ้นไปบนคันหน้า ส่วนฉื่อเยี่ยนถูกปืนจี้ขึ้นไปบนคันหลัง
รถบรรทุกสตาร์ทต่อแล้วแล่นไปข้างหน้า คนขับมือหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือยื่นมาหาเซิ่งหน่วน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความลุ่มหลง "ฉันชอบบนรถ...มันส์ดี!"