[จุดเช็คอิน: เข้าแถวรับหนุ่มบริสุทธิ์แห่งโลกสัตว์อสูร]
[เรื่องย่อ: โลกสัตว์อสูรนับถือเพศเมีย ไม่เก็บขยะ! ไม่เรียกร้องสิทธิเท่าเทียม!
เด็กเป็นของนางเอก (นางเอกที่เพิ่งข้ามมิตินี่แหละ) ตอนล่อลวงหนุ่มบริสุทธิ์ก็เป็นฝีมือนางเอก!
แต่การทารุณเด็กและเรื่องเลวร้ายไม่ใช่ฝีมือนางเอก!]
——
"สามพี่ แม่เลี้ยงเลือดออก...ทำยังไงดี!"
"ฉันว่า สู้ฆ่าเธอซะเลยดีกว่า!"
กว่าสติของลู่เทียนเจียวจะค่อยๆ หวนคืนมา ก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยอยู่ข้างหูอย่างเลือนราง
อะไรนะจะฆ่า? ฆ่าใคร?
"ไม่ได้นะ! ถ้าฆ่าเพศเมีย พวกเราจะถูกจับไปประหารกันหมด!"
"แล้วจะให้ทำยังไง รอให้เธอฟื้นมาฉันก็ต้องถูกเธอตีตายอยู่ดี? แกก็จะถูกขายให้เฒ่าแก่เป็นสัตว์เลี้ยง! แกลืมไปแล้วเหรอ...จุดจบของพี่ใหญ่กับพี่รองน่ะ!"
"ไม่..."
ร่างผอมบางร่างหนึ่งขดตัวอยู่ข้างโซฟาเก่าๆ กอดตัวเองด้วยความหวาดกลัว พนมมืออธิษฐานเสียงแผ่วเบา
"ท่านเทพสัตว์อสูร โปรดประทานแม่เลี้ยงที่ใจดีให้พวกเราด้วยเถิด..."
ในที่สุดลู่เทียนเจียวก็ประคองศีรษะและดันตัวลุกขึ้นท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม ในอากาศคละคลุ้งด้วยกลิ่นอับ สิ่งที่ปรากฏแก่สายตายิ่งดูรกรุงรัง
เธอ...ถูกช่วยชีวิตกลับมาจนได้?
ห้องพักผู้ป่วยโรงพยาบาลระดับตติยภูมิ...ก็โทรมขนาดนี้?
ไม่สิ ทำไมเธอถึงนอนอยู่บนพื้น?
"ซี้ด..."
ความเจ็บแปลบรุนแรงแล่นเข้าใส่ศีรษะ เธอยกมือไปสัมผัส ไม่คิดเลยว่าจะเจอเลือดอุ่นๆ เปื้อนเต็มมือ
ส่วนที่ทำให้เธอตกใจยิ่งกว่าคราบเลือด ก็คือเส้นผมของเธอ!
ทั้งที่ตอนทำคีโมครึ่งปีก่อนเธอโกนผมจนหมดแล้วแท้ๆ เธอจะมีผมได้ยังไงกัน?
เธอกวาดตามองรอบตัวอย่างระแวดระวังทันที สายตาหยุดนิ่งที่เด็กผอมแห้งสองคนตรงหน้า
คนที่ตัวโตกว่ามีอายุประมาณหกเจ็ดขวบ เส้นผมยุ่งเหยิงแนบหน้าผาก
ใบหน้าซีกขวาดูน่ารักดี แต่ว่าใบหน้าซีกซ้ายเต็มไปด้วยปานดำตะปุ่มตะป่ำ เป็นร่องไม่เท่ากัน ลามลงไปถึงใต้คอเสื้อ บนตัวไม่รู้ว่ามีรอยเช่นนี้มากเพียงใดอีก
น่าเกลียดจริง...
ส่วนดวงตาสีดำเป็นประกายคู่นั้นที่เขาเผยออกมา ณ ขณะนี้ กลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและเป็นศัตรู
คนที่ตัวเล็กกว่านั้นดูอายุไม่ถึงสี่ขวบ กำลังตัวสั่นเทาซ่อนอยู่ข้างหลังพี่ชาย ใบหน้าเล็กเปื้อนคราบน้ำตา
"ที่นี่มันที่ไหน? พวกเด็กเป็นลูกของใคร?"
"ฮึก...แม่เลี้ยง...ท่านตีข้าเถิด ได้โปรดอย่าตีพี่สาม..."
เด็กหนุ่มตัวน้อยก็คุกเข่า "ตุบ" ลงกับพื้นทันที
เขาสวมเสื้อผ้าเก่าขนาดใหญ่เห็นชัดตัวหนึ่ง ทั้งตัวสั่นแต่ก็ยังดื้อรั้นยืนขวางเด็กชายอีกคน ดวงตาคู่นั้นบวมแดงจากการร้องไห้
"เสี่ยวอู่ อย่าไปขอร้องนาง!"
แม่เลี้ยง?
ความเจ็บแปลบราวกับถูกฉีกกระชากก็แล่นพล่านในศีรษะของลู่เทียนเจียวอีกครั้ง
"เฮ้ย หนูน้อย อย่าเพิ่งร้องไห้..."
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะแยกแยะความคิดให้ถ่องแท้ ประตูไม้ที่ไม่มีล็อกก็ถูกคน "ปัง" เตะกระเด็นเปิดเข้ามา!
เด็กน้อยสองคนตกใจรีบหดตัวไปหลังโซฟา
คนที่อายุมากกว่ากอดน้องชายไว้แน่น มองมาที่เธออย่างดุร้าย:
"เพศเมียชั่วร้าย! ถ้ากล้าขายเสี่ยวอู่ ข้าจะสู้กับนางจนตัวตาย!"
อะไรกันเนี่ย?
ลู่เทียนเจียวหันขวับไปทางประตู คนที่บุกรุกเข้ามาเป็นหญิงร่างท้วมหน้าตาน่าเกลียด กำลังมองเธออย่างเหยียดหยาม
"ลู่เทียนเจียว เธอก็ตกลงจะขายเด็กน้อยบ้านเธอให้ฉันวันนี้ แล้วคนล่ะ?"
นี่ใครกัน เธอไม่รู้จักเลยสักนิด แต่นางรู้จักชื่อเธอได้ยังไง?
เสียงเอะอะของหญิงร่างท้วมกับประตูที่ถูกพัง ดึงดูดให้เพื่อนบ้านมาดูล้อมรอบ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังกระหึ่มหน้าประตูไม่หยุด
"สมแล้วลู่เทียนเจียวนิสัยร้ายกาจ ขายพี่ใหญ่เข้าสนามประลองสัตว์อสูรจนตายยังไม่พอ ยังขายพี่รองเข้าไปอีก ตอนนี้ก็จะขายเด็กน้อยของนางอีก!"
"จิ้นเหย่เคยเป็นมนุษย์อสูรงูสายฟ้าระดับเจ็ดแท้ๆ แม้หลังบาดเจ็บหนักกลายเป็นพวกไร้ประโยชน์ แต่อย่างน้อยก็หน้าตาดี ไม่นึกเลยต้องมาเจอเพศเมียไร้ประโยชน์แล้วยังนิสัยร้ายกาจอย่างลู่เทียนเจียว..."
พวกเขาวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ในคำพูดล้วนแต่เป็นความรังเกียจและกล่าวโทษลู่เทียนเจียว
ลู่เทียนเจียวเฝ้าสังเกตสถานการณ์ตรงหน้า พลางยกมือของตัวเองขึ้น
ผุดผ่องสุขภาพดี ท่อนแขนเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อคล่องแคล่วปราดเปรียว แถมรอบเอวยังมีร่องสิบเอ็ดด้วย!
เธอกล้ารับรองนี่ไม่ใช่ร่างกายของตน ชีวิตที่เธอต้องพึ่งคีโมถึงจะประคองมาได้อย่างยากลำบาก ชัดเจนแล้วว่าใกล้ย่ำเข้าสู่จุดจบ...
ตกลงนางกลับชาติมาเกิด หรือ...ข้ามภพ?
มนุษย์อสูร? เพศเมียร้ายกาจ?
เธอพยายามจับข้อมูลสำคัญจากคำนินทาเสียดแทงพวกนั้น จิตใจค่อยๆ จมดิ่งลงก้นบึ้ง
ดูเหมือนเธอจะข้ามภพจริงๆ แถมยังข้ามมาอยู่ในร่างของสตรีร้ายกาจทำชั่วทุกอย่าง ถูกผู้คนทึ้งสาปแช่งที่ชื่อเหมือนกัน ไม่สิ เพศเมีย...
และที่นี่คือโลกสัตว์อสูรระหว่างดวงดาว พวกที่อยู่ตรงหน้าล้วนเป็นมนุษย์อสูร
ร่างเดิมนับแต่เด็กก็เซ่อซ่า แต่กลับถูกครอบครัวตามใจเลี้ยงดูด้วยสถานะเพศเมีย
ผู้คนต่างก็คิดว่านางเป็นเพศเมียขี้หยิ่งแต่ดวงดี ไม่คาดว่าพออายุสิบแปด ก็ถูกตัดสินว่าเป็นเพศเมียไร้ประโยชน์ระดับ F
ใครๆ ก็คิดว่านางไม่กล้าเหิมเกริมอีก ไม่คาดว่านางออกจากบ้านไร้คนสอดส่อง ไหนจะแค่หยิ่งยโส ที่จริงแล้วนิสัยร้ายกาจเสียมากกว่า
นางปล้นมนุษย์อสูรมาเป็นสามีด้วยกำลัง ทารุณเด็กอ่อน เกียจคร้านกินแต่ไม่ทำ ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวที่ขายลูกในไส้เข้าสนามประลองสัตว์อสูรแลกเงิน...
"อ้วก..."
เศษความทรงจำกระจัดกระจายนับไม่ถ้วนในสมอง นางเพิ่งพยายามทำความเข้าใจ ก็รู้สึกถึงความคลื่นไส้จากปฏิกิริยาทางกายถาโถมขึ้นมา
"ลู่เทียนเจียว อย่ามาทำเป็นเสแสร้ง! รีบส่งตัวเด็กน้อยมา!"
สายตาของลู่เทียนเจียวพุ่งไปที่มุมห้อง ร่างเล็กผอมบางสองร่างนั้นกำลังเกาะติดกันแน่น
เด็กชายที่ยืนขวางอยู่ข้างหน้าแม้ฝืนทำสีหน้าดุร้าย แต่ต่อหน้ามนุษย์อสูรวัยผู้ใหญ่ การขัดขืนของพวกเขาก็ดูอ่อนแอยิ่งนัก
ในเสี้ยววินาทีนั้น ชายร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆ หญิงท่าทางชั่วร้ายก็ยกมือจะไปคว้าเด็กสองคนที่อยู่ในมุมห้อง
ลู่เทียนเจียวไม่ได้ขี้ขลาด พุ่งตรงตะคอกกลับด้วยความดังระดับเดียวกัน:
"นางฉะอวดเบ่งอะไร ใครบอกว่าจะขายเด็กน้อยให้นาง?"
ถึงจะยังงงว่านี่มันเรื่องอะไร แต่เธอก็จะไม่ยอมให้ใครมารังแกโดยไร้เหตุผล
หญิงนั้นถูกนางถามจนตัวแข็งไป ไม่คาดคิดเลยว่าลู่เทียนเจียวที่ปกติชอบรังแกคนอ่อนแอกลัวคนแข็งกร้าวจะเปลี่ยนเป็นเข้มแข็งเด็ดขาดขึ้นมาทันที
"ลู่เทียนเจียว นี่เจ้าหมายความว่าไง? ตอนนั้นก็เจ้าเองที่ดัดจริตอ้อนวอนข้า ว่าจะขายเด็กน้อยให้ข้าในราคาสามหมื่นผลึกคริสตัล!"