แววตาที่หลินเพ่ยหย่าเผยออกมาโดยไม่ตั้งใจ ทำให้เฉินเยี่ยนอดสงสัยไม่ได้ว่า ต่อให้เขาไม่ได้แสดงท่าทีผิดปกติอะไร ปันตี้ก็คงหาเรื่องตบหน้าเขาสักฉาดอยู่ดี
แถมคงตบอย่างแรงด้วย!
แต่สถานการณ์ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เปิดโอกาสให้เขาคิดหน้าคิดหลังมากนัก
หลังจากกินอะไรไปพอรองท้อง เฉินเยี่ยนก็พิงมุมกำแพง หลับตาลง แล้วปล่อยสมองให้ว่างเปล่า
ไม่นาน เสียงกรนแผ่วเบาก็ดังขึ้น
เฉินเยี่ยนหลับไปแล้ว
เข้าสู่ห้วงฝัน
สภาพแวดล้อมมืดมิด
เบื้องหน้ามีระลอกคลื่น
แม้นี่จะเป็นครั้งที่สามที่เฉินเยี่ยนเข้าสู่ความฝันประหลาดนี้ แต่เขากลับดูคุ้นชินกับมันอย่างเป็นธรรมชาติ
เขาก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วยื่นมือแตะระลอกคลื่น
ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่างอีกครั้ง
ความเย็นนี้ จากเดิมที่ทำให้เฉินเยี่ยนรู้สึกสบายอย่างยิ่ง ตอนนี้เขากลับปรับตัวได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
นี่ไม่ใช่ข่าวดีสักเท่าไร
เฉินเยี่ยนรู้ดีว่าตัวเองกำลังไม่เหมือนมนุษย์เข้าไปทุกที
เขากางมือออก ของเหลวสีดำไหลรินอย่างช้า ๆ
สิ่งที่ต่างจากก่อนหน้านี้คือ ฟันสองแถวปรากฏขึ้นตั้งแต่ตอนที่ของเหลวสีดำกำลังรวมตัวเป็นทรงกลม
ราวกับของเหลวสีดำเองก็กำลังปรับตัวกับการสัมผัสเฉินเยี่ยน
สิ่งที่ทำให้เฉินเยี่ยนประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ลูกกลมสีดำดูเหมือนจะ...
ใหญ่ขึ้นกว่าครั้งก่อนหนึ่งขนาด
ไม่รู้ว่าเป็นเพียงภาพลวงตาหรือไม่ แต่ “กลิ่นอายชีวิต” ของมันก็มีชีวิตชีวากว่าเดิมด้วย
เฉินเยี่ยนไม่กล้าแตะต้องมัน อย่างไรเสียก่อนหน้านี้มันเคย “สลายไป” เพราะถูกล่วงเกินมาแล้ว