แววตาของฮั่วขุยยังคงเต็มไปด้วยความโกรธ
แต่คำถามของเฉินเยี่ยนกลับทำให้เขาได้สติขึ้นมาบ้างในชั่วพริบตา
ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ตอบเฉินเยี่ยน เอาแต่ครุ่นคิดบางอย่าง
ไม่นานนัก เขาก็รีบวิ่งออกจากร้านทำผมไปอย่างรวดเร็ว
เฉินเยี่ยนไม่รู้ว่าฮั่วขุยจะไปทำอะไร แต่ก็วิ่งตามไปโดยไม่ลังเล
ฮั่วขุยวิ่งสุดฝีเท้าตลอดทาง ราวกับกระทิงป่าที่กำลังคลุ้มคลั่ง
โชคดีที่เฉินเยี่ยนมีความอึดพอสมควร ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังต้องออกแรงมากกว่าจะฝืนตามฮั่วขุยทัน
ทั้งสองวิ่งตามกันไปเช่นนี้นานกว่าครึ่งชั่วโมง
ฮั่วขุยเลี้ยวตรงหัวมุมถนน
ตอนวิ่งตามไป เฉินเยี่ยนเหลือบเห็นป้ายถนนตรงหัวมุมเขียนว่า “ถนนหลิ่วเหอ”
เฉินเยี่ยนรู้สึกคุ้นกับสถานที่แห่งนี้ ราวกับเคยได้ยินชื่อมาก่อน
ในที่สุด หลังจากผ่านไปอีกราว 5 นาที ฮั่วขุยก็หยุดลง
เขาใช้มือทั้งสองข้างยันเข่า หอบหายใจอย่างหนัก แต่ก็ยังฝืนเงยหน้าขึ้น
เฉินเยี่ยนมองตามสายตาของเขาไป
โรงงานรับซื้อของเก่าฝั่งเหนือ
ทันทีที่เห็นป้ายนี้ เฉินเยี่ยนก็จำได้ว่าตนเคยได้ยินชื่อถนนบนป้ายมาจากที่ไหน
ตอนผู้ถือโคมพบร้านทำผม ฮั่วขุยบอกที่อยู่แห่งหนึ่งกับเฟิงชิง
โรงงานรับซื้อของเก่า เลขที่ 12 ถนนหลิ่วเหอ
นี่คือจุดย้ายที่ซ่อนแห่งต่อไป
ฮั่วขุย...
ทำไมถึงมาที่นี่?
เฉินเยี่ยนหันไปมองฮั่วขุยอีกครั้ง
เห็นฮั่วขุยนั่งทรุดลงกับพื้น ก่อนจะหัวเราะออกมา