เมื่อสูเฮ่าหันหลังเดินกลับมา
ทุกคนรวมถึงหานเจียงเสวี่ยถึงจะรู้ว่าเขาเป็นพวกเดียวกัน แต่ก็ยังรู้สึกหัวใจเต้นโครมคราม ความตื่นเต้นและความหวาดหวั่นก้องกังวานอยู่ในหัว
ทั้งตัวตึงเครียด ไม่รู้จะทำอะไรดี
ทั้งหมดนี้คือผลงานจากการฟันของสูเฮ่า
เห็นสีหน้าของทุกคน
สูเฮ่าก็พอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เขายกมือแกะหน้ากากเหล็ก เผยใบหน้าที่เคร่งขรึมและหล่อเหลา
สายตากวาดมองทุกคน หลังจากที่พวกเขามั่นใจว่าคนในชุดเกราะเป็นมนุษย์จริงๆ ต่างก็ถอนหายใจโล่งอก
หลังจากที่ยืนยันใบหน้าและรูปร่างแล้ว
บางคนลองเอ่ยถามเสียงเบา: "เป็นเพื่อนมหาเศรษฐีเจียงเหรอ?"
"ใช่" สูเฮ่าพยักหน้า สายตากวาดมองทุกคน: "พวกเธอรวมตัวกันมาได้กี่คน?"
"แค่ไม่กี่สิบคน"
หานเจียงเสวี่ยซึ่งพักจนพอแล้ว เดินเข้ามาเสริม
สูเฮ่ามองมีดยาวในมือเธอ: "อาวุธแบบนี้ยังมีอีกเท่าไหร่ อาหารล่ะ?"
หานเจียงเสวี่ยส่ายหน้าอย่างเสียดาย: "มีดที่ลับคมแล้วอยู่ที่นี่ทั้งหมด มีแค่สามเล่ม ที่เหลือเป็นของทำเอง ยังไม่มีเครื่องมือลับอีก"
เฉินจื้อหวี่พูดขึ้น: "พี่ ที่อาคารกีฬามีร้านค้าสองร้าน แต่ที่อื่นคงไม่มีอาหารเหลือแล้ว แต่ทว่าร้านค้าน่าจะมีคลังเก็บของเล็กๆ"
"ใช่" หานเจียงเสวี่ยพยักหน้า
สถานการณ์ก็เป็นแบบนี้
อาวุธไม่มาก อาหารพอมี จำนวนคนแค่ไม่กี่สิบ นับได้ว่าเป็นทีมตั้งไข่จริงๆ ยังไม่มีอะไรเลย