ในโรงเรียน
สูเฮ่าฆ่าซอมบี้ไปพร้อมกับเดินทางไปด้วย
ซอมบี้ที่เดินสวนมาข้างหน้า ถ้ามีไม่เกิน 10 ตัว สูเฮ่าสามารถจัดการได้อย่างง่ายดายในเวลาไม่นาน
ก็แค่ต้องไม่ถูกซอมบี้หลายสิบตัวล้อมพร้อมกันเท่านั้น
สูเฮ่าสามารถรับมือได้อย่างสบาย ๆ
เว้นแต่จะถูกรุมเป็นร้อยตัว ถึงจะต้องลากหนีเอาตัวรอด
และตอนนี้ในเขตหอพัก
ซอมบี้ส่วนใหญ่ถูกดึงดูดออกไปแล้ว เหลือเพียงกลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มละสามห้าตัวที่เดินวนเวียนอยู่แถว ๆ นั้น บางส่วนก็ถูกดึงออกมาจากตึกหอพัก
สูเฮ่าฆ่าไปเรื่อย ๆ เดินผ่านหอพักไป 7 ตึก
ก็ในที่สุดก็ออกจากเขตหอพักได้
และเบื้องหลังของเขา
จากโรงอาหารไปจนถึงขอบเขตหอพัก
ถูกสูเฮ่าฟันเปิดออกมาเป็น "เขตไร้ผู้คน" ซอมบี้ทั้งหมดตายเกลื่อนอยู่ข้างทาง ทางเดินเส้นหนึ่งปรากฏให้เห็นชัดเจนท่ามกลางวันสิ้นโลกนี้ เห็นได้ชัดมาก
แต่เพียงไม่นาน ซอมบี้ก็จะเดินเตร่เข้ามาเติมเต็มทางเดินนี้
นอกเขตหอพัก
ด้านหน้าไปอีกคือลานสวนสาธารณะ ข้าง ๆ ยังมีทะเลสาบ พอข้ามทะเลสาบไป ก็จะถึงบริเวณใกล้ ๆ อาคารศิลปะและอาคารกีฬาแล้ว
สูเฮ่ามองดูถนน ทางเดินอิฐ
รวมถึงสนามหญ้าในสวนสาธารณะ
สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเหยียบลงบนสนามหญ้า
แม้เท้าจะจมลงไปลึกกว่าหนึ่งนิ้ว แต่เสียงฝีเท้าก็หายไปทันที
ถึงเวลานี้แล้ว จะไปแคร์อะไรกับหญ้าเจ้าความรัก
"เดินต่อ"
สูเฮ่าถือดาบสวมเกราะหนัก ร่างกายสูงเกือบ 2 เมตร
รูปร่างกำยำ ลมหายใจยาวเหยียด เป็นประเภทนักกีฬาต่อสู้รุ่นเฮฟวี่เวท ไม่ใช่ประเภทหนาแน่นอ้วนใหญ่แบบนักยกน้ำหนักหรือนักพละกำลัง
แต่ทว่า พอเขาเดินไปได้สองก้าวบนสนามหญ้า