เสียงเรียกจากคนที่มาถึงดังขึ้น
ทุกคนได้สติ รีบวิ่งออกไปทันที
บางคนถืออุปกรณ์เหล็ก บางคนถือไม้ที่ดัดแปลงจากไม้ถูพื้น บางคนยกเก้าอี้โลหะมา สรุปคือขอแค่ไม่มือเปล่าก็พอ
คนหลายสิบคนกรูกันไปยังห้องด้านข้างของโถง
เพราะประตูหน้าอุดตันหมดแล้ว
พวกเขาเองก็ออกทางประตูหน้าไม่ได้
จึงทำได้เพียงเข้าไปในห้องข้าง ๆ แล้วมองออกไปทางหน้าต่าง
มองออกไปด้านนอก
เลือดและเนื้อกระเด็นว่อน
ซอมบี้มีจำนวนมากเกินไปจนมองไม่เห็นว่านักรบเกราะหนักอยู่ตรงไหน
เห็นเพียงศีรษะและแขนขากระเด็นขึ้นจากฝูงซอมบี้ไม่ขาดสาย ก่อนจะตกลงมาดังตุบ ๆ
“เห็นแล้ว! อยู่ตรงนั้น!”
ตอนนั้นเอง นักศึกษาคนหนึ่งก็ชี้ไปยังหมวกเต็มใบที่โผล่เด่นขึ้นมาจากฝูงซอมบี้ แล้วตะโกนเสียงดัง
“หมวกเต็มใบนั่นแหละคือเขา!”
ตอนนี้สูเฮ่าสูง 185 เซนติเมตร เมื่อสวมเกราะหนัก บวกกับส่วนประดับบนหมวกแล้ว ความสูงก็เกือบสองเมตรเต็มที
ท่ามกลางซอมบี้ที่ส่วนใหญ่สูงราว 160 ถึง 180 เซนติเมตร
เขาสูงกว่าอยู่หนึ่งช่วงศีรษะพอดี
พอถูกพบแล้ว
ก็ยิ่งหาเขาเจอได้ง่ายขึ้นอีกในฝูงซอมบี้
ตอนนั้นเอง
มีเพื่อนนักศึกษาพยุงสวีชิงมาดูด้วยกันแล้ว
ไม่ว่ายังไง ครั้งนี้พวกเขาก็ต้องฝ่าวงล้อมออกไปให้ได้ ไม่อย่างนั้นทุกคนคงต้องอดตายในอาคารเรียน
ตอนสวีชิงมาถึง
ทุกคนกำลังส่งเสียงอุทานด้วยความตกตะลึง
“โห โคตรเก่งเลย! นี่ใครกัน!?”
“ดาบเขาเร็วมาก ฝีมือก็สุดยอด แทบทุกครั้งฟันเข้าที่หัว ซอมบี้เข้าไม่ถึงตัวเขาเลย!”
“คนที่อยู่ข้างหลังเขาคือรุ่นพี่หานเจียงเสวี่ยใช่ไหม กลายเป็นคนคอยช่วยงานจิปาถะไปแล้วแฮะ”