ก่อนหน้านี้
เมื่อ “รถบรรทุกหัวจักร” อยู่ห่างจากปากสะพาน 2 กิโลเมตร
บนดาดฟ้าอาคารใกล้ ๆ มีชายสองคนถือกล้องส่องทางไกลกับวิทยุสื่อสาร คุยกันพลางสูบบุหรี่
คนหนึ่งสูบบุหรี่จนเหลือแต่ก้นมวนก็ยังเสียดายไม่ยอมทิ้ง
“เฮ้อ จะควบคุมบุหรี่ไปทำไมก็ไม่รู้ ไม่เข้าใจเลยว่าลูกพี่จะควบคุมไปทำไม ของแบบนี้ต่อให้ไม่ผลิตแล้ว ก็ยังหาได้ตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ”
อีกคนส่ายหน้า “ไม่ผลิตแล้วแปลว่าเป็นของนายหรือไง นี่มันของพวกผู้จัดการใหญ่ทั้งนั้น ตอนนี้พวกเราได้ส่วนแบ่งมาฟรี ๆ ก็ดีแค่ไหนแล้ว”
“เฮ้อ ก็จริง พวกมันเล่นกับผู้หญิงยังไม่พาพวกเราไปด้วยเลย พวกสารเลวเอ๊ย”
“นายกับฉันมีสิทธิ์อะไรล่ะ ก่อนหน้านี้พวกเราก็เป็นแค่พนักงานรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้าน ส่วนพวกนั้นเป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัท รปภ. มีลูกน้องนักเลงอยู่ใต้บัญชาเป็นกอง เมื่อก่อนก็คลุกคลีอยู่ในวงการมาเฟีย ถ้าเป็นสมัยโบราณ คนพวกนั้นถึงจะเรียกว่าคนสนิท”
“งั้นต้องสร้างผลงานให้ได้ก่อน ถึงจะเป็นเหมือนพวกนั้นใช่ไหม”
“ใช่แล้ว ทำเรื่องเลว ๆ ก็พอ ยังดีที่โลกถึงวันสิ้นโลกแล้ว พวกเราจะทำอะไรก็ไม่เป็นไร ใครจะมาคุมพวกเราได้”
“ก็จริง”
สองคนคุยกันไปเรื่อย ๆ
คนหนึ่งสูบบุหรี่จนก้นมวนลวกมือ เขาร้องซี้ดแล้วรีบสะบัดทิ้ง
แต่พอหันไปมอง
ก็เห็นรถบรรทุกหัวจักรคันหนึ่งแล่นมาจากไม่ไกล มันดูน่าเกรงขาม มีหัวรถทรงสามเหลี่ยม คล้ายรถลำเลียงพล และกำลังมุ่งหน้าไปยังปากสะพานอย่างรวดเร็ว!
“เชี่ย! มาแล้ว! รีบดูเร็ว!”
ชายคนนั้นตบไหล่เพื่อนข้าง ๆ พลางร้องด้วยความตกใจ
“รถบรรทุกหัวจักรแบบไหนกันเนี่ย ทำไมถึงได้ดูน่าเกรงขามขนาดนี้ เท่กว่าหุ่นเหล็กออปติมัสอีก รถคันนี้คงแพงน่าดูเลยใช่ไหม?!”