ทั้งสามคนเดินเข้าไปในหอพักหญิง
สวีชิงคุ้นเคยกับที่นี่ดี พอเข้ามาก็นั่งลงบนเตียงทันที
หานเจียงเสวี่ยเดินไปอุดประตูไว้ก่อน
สูเฮ่าเก็บเกราะหนักกลับเข้าไปในมิติส่วนตัวแล้วเข้าไปช่วย เขาดันเตียงตัวหนึ่งไปขวางประตู จัดการอุดประตูได้ในคราวเดียว
ห้องพักเป็นห้องสำหรับสี่คน
มีเตียงอยู่สี่ตัว เอามาตัวหนึ่งใช้ขวางประตูก็ไม่มีปัญหา
หลังจากอุดประตูเรียบร้อยแล้ว
“คืนนี้กินอะไรกันดี?”
สูเฮ่าเริ่มจัดของกองใหญ่ในพื้นที่ของระบบ
นี่นับเป็นงานอดิเรกพิเศษอย่างหนึ่งของเขา
ถ้าของที่กักตุนไว้ถูกวางระเกะระกะ สูเฮ่าจะรู้สึกไม่สบายใจ แถมเวลาจะหาอะไรก็ต้องค้นกันให้วุ่น
เพราะฉะนั้นเขาจึงชอบจัดหมวดหมู่ให้เป็นระเบียบ
เครื่องมือ ของใช้ประจำวัน น้ำ ขนม อาหารหลัก......
ของแต่ละประเภทถูกแยกเก็บไว้ในพื้นที่ของระบบ จัดแบ่งเป็นหมวดหมู่ใหญ่ ๆ อย่างเรียบร้อย
พอถามว่าอยากกินอะไร
สวีชิงเลียริมฝีปากอย่างอยากกิน ก่อนยกมือขึ้นตอบ
“ตอนเก็บของ ฉันเห็นข้าวหุงอัตโนมัติด้วย ฉันอยากกินรสหมูแดง แล้วก็ขอชาเย็นสักขวด”
วันสิ้นโลกผ่านมาหลายวันแล้ว
ทุกคนยังไม่ได้กินของร้อน ๆ สักคำ
ไม่กินขนมปังก็ได้กินแต่ขนม
ร่างกายเริ่มมีอาการเหมือนขาดคาร์โบไฮเดรตแล้ว
แค่คิดถึงกลิ่นหอมของข้าวก็หิวจะแย่
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่มีข้าวให้กินจริง ๆ
ความอยากอาหารแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว
หานเจียงเสวี่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าแล้วพูดว่า “ฉันก็เอาข้าวหุงอัตโนมัติ ส่วนเครื่องดื่มขอน้ำแร่ก็พอ”