มื้อเช้าเป็นเกี๊ยวน้ำ
ทั้งสี่คนนั่งล้อมโต๊ะ กินกันอย่างเอร็ดอร่อย
สูเฮ่าหยิบเนื้อต้นขาวัวชิ้นใหญ่ออกจากพื้นที่ของระบบ เตรียมทำสเต๊ก
ตั้งกระทะเหล็กให้ร้อน ทาน้ำมันบาง ๆ บนผิวเนื้อ แล้ววางลงไปทันที
“ฉ่า~~~!”
สเต๊กส่งเสียงไพเราะขึ้นมาทันที
ทุกคนต่างจ้องมอง แม้แต่น้องเสือขาวก็นั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ จ้องรออย่างตั้งอกตั้งใจ
หลังจากทอดสเต๊กจนสุกทั้งสองด้านเรียบร้อยแล้ว
สูเฮ่าหั่นสเต๊กออกมาชิ้นเล็ก ๆ แล้วหั่นเนื้อขาหลังวัวสด ๆ จากมิติส่วนตัวออกมาอีกชิ้น
เขาถือเนื้อทั้งสองชิ้นไว้ในมือเปล่า
จากนั้นก็ยื่นไปตรงหน้าน้องเสือขาว
“ชอบกินชิ้นไหน? ลองชิมดู”
น้องเสือขาวดมซ้ายทีขวาที ดูกระฉับกระเฉงสมเป็นเสือ
จากนั้นก็อ้าปากกินเนื้อดิบก่อน
เนื้อดิบหั่นมาแค่ขนาดครึ่งกำปั้น ใช้ทดสอบเท่านั้น
น้องเสือขาวเคี้ยวไม่กี่ครั้งก็กลืนลงไป
จากนั้นก็ดมเนื้อสุกอีกครั้ง
สุดท้ายก็ลองเอาเข้าปากชิมดู
“เคี้ยว ๆ ๆ~~~”
แล้วก็กลืนลงคอไป
หลังจากกินเสร็จ น้องเสือขาวก็รีบมองมือของสูเฮ่าที่ถือเนื้อดิบเมื่อครู่ แล้วส่งเสียงครางเบา ๆ
“เอี้ยว~”
ความหมายคร่าว ๆ คือ เนื้อสุกก็ไม่เลว แต่ยังชอบกินเนื้อดิบมากกว่า
“ได้”
สูเฮ่าพยักหน้า เห็นว่าเป็นเรื่องปกติ
กินเนื้อดิบถึงจะถูกต้อง
ถ้าเสือชอบกินเนื้อสุกต่างหากที่แปลก
สำหรับสูเฮ่าแล้ว ได้ทั้งนั้น
ชอบกินเนื้อดิบยิ่งสะดวกเข้าไปใหญ่
สูเฮ่าลุกขึ้นยืน แล้วดีดนิ้วหนึ่งที
“เป๊าะ~”
วินาทีถัดมา
เนื้อต้นขาวัวสด ๆ หนึ่งในสี่ชิ้นตกลงบนสนามหญ้า ส่งเสียงตุ้บ!
“กินเลย ถ้ากินไม่หมดก็เก็บไว้ก่อน คราวหน้าค่อยกินต่อ”
“เอี้ยว~!”
น้องเสือขาวดีใจสุด ๆ
มันกระโจนพรวดออกไปไกลหลายเมตร ราวกับบินได้ ก่อนลงข้างเนื้อต้นขาวัว แล้วเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย