ระหว่างที่สวีชิงมองระยะทางห้ากิโลเมตรสุดท้าย
สูเฮ่านั่งอยู่บนเบาะผู้โดยสารด้านหน้า หยิบปืนพกที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ออกมาดู
ปืนพกหลายกระบอกวางเรียงอยู่ข้าง ๆ
ทั้งหมดเป็นปืนพกแบบ 92 มีเพียงกระบอกเดียวที่เป็นรุ่นอื่น
ปืนพกแบบ 92 ก็คือรุ่นที่ด้ามจับมีดาวห้าแฉกนั่นเอง
จะว่าอย่างไรดีนะ
ไม่ถึงกับแย่ แต่ก็ไม่ได้ดีอะไร เป็นปืนประจำกายทั่วไป
ต้องขอบคุณสภาพแวดล้อมเรื่องการครอบครองปืนในประเทศนี้ บางสถานีตำรวจยังมีปืนประจำกายที่แย่กว่านี้อีก
พูดให้ฟังดูแย่หน่อย ปืนพกที่แย่กว่านี้อีกนิดยิงคนให้ตายยังยาก เว้นแต่จะยิงโดนจุดสำคัญ
“ปืนนี่เป็นยังไงบ้าง?” สวีชิงเหลือบมองแล้วถาม
“ใช้ป้องกันตัวได้เท่านั้นแหละ” สูเฮ่าส่ายหน้า “เดี๋ยวเอาให้คุณใช้ก็แล้วกัน”
สวีชิงส่ายหน้า “ผมไม่ต้องใช้ ต่อให้ถึงเวลาที่จำเป็นต้องใช้จริง ๆ มันก็คงไม่มีประโยชน์แล้ว ส่วนถ้ายิงเล่น ๆ ก็จะดึงซอมบี้มาเป็นฝูง”
หานเจียงเสวี่ยพยักหน้าเห็นด้วย
ที่เธอพูดก็ถูก
สวีชิงเป็นทั้งผู้สนับสนุนของทีมและผู้รักษา
ถ้าถึงขั้นที่เธอถูกประชิดตัว ก็คงไม่รู้แล้วว่ากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูแบบไหน
ถึงตอนนั้นปืนพกแบบนี้จะมีประโยชน์อะไรล่ะ
ถ้าจะเอามาใช้เล่น ๆ ก็ไม่ไหว
ยิงไปนัดเดียวก็ดึงดูดซอมบี้มาเป็นฝูง ยุ่งยากจะตาย ไม่คุ้มเลย
ดังนั้น อาวุธปืนในวันสิ้นโลก
จะมีประสิทธิภาพที่สุดก็ต่อเมื่อรวมกำลังยิงขนาดใหญ่และหนาแน่นเข้าด้วยกัน
วิธีที่ดีที่สุดในการกวาดล้างซอมบี้เป็นฝูง
ย่อมเป็นการใช้ปืนใหญ่
แต่ตอนนี้ นอกจากเขตทหารแล้ว แทบเป็นไปไม่ได้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น สรรพสิ่งก็กำลังวิวัฒนาการ