ทางฝั่งสูเฮ่ากับพวกเขา
ออกจากอาคารกีฬาแล้วมุ่งตรงไปยังทะเลสาบหมิง
บนถนนที่เคยเก็บกวาดไปแล้ว ตอนนี้มีซอมบี้เพิ่มขึ้นมาอีกบ้าง ล้วนเป็นพวกที่เดินเร่ร่อนมาจากที่อื่น
ศพก่อนหน้านี้ยังนอนอยู่ตรงนั้น
หลังจากซอมบี้ตายแล้ว
ร่างกายถึงจะตายจริง ๆ เริ่มเน่าเปื่อยและส่งกลิ่นศพออกมา
ค่อย ๆ แผ่บรรยากาศเหม็นคลื่นไส้ออกมา
สูเฮ่าเดินไปพลางถือดาบฟันซอมบี้ไปพลางอย่างง่ายดาย ต่อให้มีซอมบี้หลายตัวพุ่งเข้ามาคว้าเขาพร้อมกัน ก็ไม่เป็นภัยเลยสักนิด
สวีชิงมองตามอยู่ข้างหลัง
บนใบหน้าอันงดงามปรากฏความเลื่อมใสและความตื่นเต้นเล็ก ๆ ที่ยากจะปกปิด
“ฆ่าซอมบี้เร็วกว่าฆ่าปลาเสียอีก...”
ฆ่าซอมบี้แค่ฟันดาบเดียวก็พอ
ต่อให้ฆ่าปลาเร็วแค่ไหน ทั้งสองด้านรวมกันก็ยังต้องฟันสามถึงห้าครั้ง
ต่อให้คำนวณตามเวลา
สูเฮ่าก็ยังฆ่าซอมบี้ได้เร็วกว่า
มันเกินจริงขนาดนี้แหละ
พอฆ่าฟันไปจนถึงบริเวณทะเลสาบหมิง
สวีชิงมองซอมบี้ตลอดทาง รวมถึงซอมบี้กว่าร้อยตัวที่นอนเกลื่อนอยู่รอบทะเลสาบหมิง แล้วตกตะลึงอย่างหนัก
“พวกนายฆ่าทั้งหมดนี่เหรอ เจียงเสวี่ย!?”
“ฉันฆ่าไปแค่สิบกว่าตัว ที่เหลือสูเฮ่าฆ่าหมด” หานเจียงเสวี่ยกอดมีดยาวชนชาติแม้วไว้พลางส่ายหน้า
“ซี้ด...” ดวงตางามของสวีชิงเบิกกว้างด้วยความตะลึง
เธอมองสูเฮ่าอย่างไม่อยากเชื่อ
“มองฉันทำไม ไปอาบน้ำสิ” สูเฮ่าก้าวไปข้างหน้า จัดการซอมบี้หลายสิบตัวที่รวมกลุ่มกันขึ้นมาใหม่อย่างง่ายดาย จากนั้นก็กลับมาแล้วกระโดดลงทะเลสาบหมิงดังตูม
ชั่วขณะที่เขาลอยอยู่กลางอากาศ มิติส่วนตัวรอบกายก็วูบไหว
เกราะหนักเต็มตัวหายไปในพริบตา เหลือเพียงกางเกงขาสั้นที่สวมอยู่
สวีชิง: “!?”