สวีชิงรู้ว่าสูเฮ่าสามารถใช้พลังจิตถอนผักได้
เมื่อวานเธอก็เห็นมาแล้ว
แต่เธอไม่คิดเลยว่าพลังจิตจะทำได้เหมือนเล่นเกม ถอนผักทีละแปลง สะบัดดินออก รวบรวม แล้วเก็บเข้าไป ทำซ้ำไปเรื่อย ๆ
เหมือนเล่นเกมไม่มีผิด
ถึงกับทำได้ครอบคลุมพื้นที่กว้างขนาดนี้
แถมยังควบคุมรายละเอียดได้ประณีตถึงเพียงนี้
เกินจริงเกินไปแล้ว
หานเจียงเสวี่ยเองก็ประหลาดใจเล็กน้อย
เธอมองภาพอันตระการตาตรงหน้า แล้วก็ยิ่งเลื่อมใสความสามารถด้านการบังคับดาบของสูเฮ่า
แค่เก็บผักยังเก่งขนาดนี้
ไม่ต้องพูดถึงการบังคับดาบเลย
“ไม่น่าแปลกใจที่สูเฮ่าบังคับดาบตัดหัวศัตรูได้หมด ไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่นิดเดียว...”
หานเจียงเสวี่ยอดทึ่งไม่ได้จริง ๆ
ที่สำคัญกว่านั้นคือ
ก่อนหน้านี้สูเฮ่าไม่ได้เป็นแบบนี้
ตอนที่เพิ่งรู้จักกัน
เขายังทำไม่ได้ถึงขั้นตัดหัวศัตรูได้หมดในช่วงชุลมุน
บางครั้งพอตัดมากเข้า ก็ฟันมั่วไปหมด
แต่ตอนนี้ความสามารถในการควบคุมกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างสิ้นเชิง!
“พรสวรรค์น่ากลัวจริง ๆ”
สวีชิงกับหานเจียงเสวี่ยต่างตกตะลึงอยู่ในใจ
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง
สูเฮ่าเก็บผักกลายพันธุ์จากแปลงผักทั้งหกแปลงไปกว่าครึ่ง โดยเก็บเฉพาะแปลงผักกลายพันธุ์ที่ทดลองแล้วว่าไม่มีพิษ
รวมแล้วได้ผักราวหนึ่งหมื่นชั่ง
โชคดีที่สวนเพาะปลูกแห่งนี้ไม่ใช่สวนขนาดใหญ่ที่ใช้เครื่องจักร อย่างที่ดินแต่ละแปลงมีขนาดเป็นร้อยหมู่
ไม่อย่างนั้นคงเก็บไม่หมดจริง ๆ
มิติส่วนตัวก็คงจุไม่พอแน่
“เรียบร้อย”
สูเฮ่าใช้เวลากว่าสิบนาทีเก็บผักจนเสร็จ แล้วเดินกลับมา
สวีชิงกับหานเจียงเสวี่ยเฝ้าดูอยู่ตลอด
“สุดยอดเลย~!” สวีชิงรีบเดินเข้ามา เขย่งปลายเท้าบีบนวดไหล่ให้สูเฮ่า “เหนื่อยแย่เลย เหนื่อยแย่เลยนะ”
สูเฮ่ายิ้ม “แค่ใช้สมองนิดหน่อยเอง”