สูเฮ่าเก็บดาบใหญ่กลับมา
ดาบใหญ่บินกลับมาใกล้ตัวในชั่วขณะ ก่อนจะถูกเก็บกลับเข้าไปในพื้นที่ของระบบทันที
มองดูแล้วช่างเหมือนการบังคับดาบของผู้บำเพ็ญเซียนจริง ๆ
แต่แท้จริงแล้วเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง
“ก็แค่พลังพิเศษเท่านั้น” สูเฮ่าอธิบายอย่างไม่ใส่ใจ “แค่ควบคุมอาวุธเย็นให้บังคับดาบบินได้ แต่เปลืองพลังใจมาก ตอนนี้ผมยังรู้สึกมึนหัวอยู่เลย”
หานเจียงเสวี่ยฟังแล้วก็ยิ่งเลื่อมใสเขาเข้าไปอีก
ถ้ามิติส่วนตัวนับเป็นพลังพิเศษอย่างหนึ่ง บวกกับฝีมือใช้อาวุธเย็นที่สูงส่งขนาดนี้ แล้วยังมีพลังพิเศษบังคับดาบอีก
นี่ไม่ได้หมายความว่าสูเฮ่ามีพลังพิเศษอย่างน้อยสองอย่างแล้วหรอกหรือ?!
การมีพลังพิเศษหลายอย่าง
ไม่ใช่หลักฐานที่ยืนยันว่าแข็งแกร่งยิ่งขึ้นหรอกหรือ!
คนอื่นยังไม่มีพลังพิเศษกันเลย
แต่สูเฮ่ากลับมีหลายอย่างแล้ว!
ในความเข้าใจของหานเจียงเสวี่ยกับสวีชิง นี่ก็คือพรสวรรค์!
พรสวรรค์ที่ทิ้งห่างคนอื่นไปไกลลิบ!
พรสวรรค์ระดับยอดพีระมิด!
“มหัศจรรย์เกินไปแล้ว เก่งสุด ๆ!” สวีชิงพุ่งเข้ามาข้างสูเฮ่าทันที มือทั้งสองกอดแขนเขาแน่นแล้วถามว่า “พวกเราจะปลุกพลังพิเศษแบบไหนได้ เมื่อไหร่ถึงจะปลุกได้?”
หานเจียงเสวี่ยได้ยินแล้วก็เดินเข้ามาฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่แพ้กัน
เธอเองก็สงสัยว่าตัวเองจะปลุกพลังพิเศษแบบไหนได้
แต่สูเฮ่าส่ายหน้าเบา ๆ “พวกคุณปลุกพลังพิเศษได้แน่นอน แถมต้องไม่ธรรมดาด้วย ไม่อย่างนั้นผมคงไม่รับพวกคุณเข้าทีมหรอก”
“แต่จะปลุกได้เมื่อไหร่ แล้วการปลุกพลังเป็นยังไง ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน คาดว่าอีกไม่นานหรอก ตอนนี้สภาพแวดล้อมเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ร่างกายมนุษย์เองก็กำลังปรับตัวและวิวัฒนาการทุกวัน”