สูเฮ่าจำไม่ได้ว่าวิทยุมีคลื่นความถี่อะไรบ้าง
เพราะเรื่องพวกนี้ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อม สภาพอากาศ และอุปกรณ์ ถ้าอุปกรณ์ไม่ดี ก็สื่อสารกันไม่ได้
สูเฮ่าไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องนี้แม้แต่น้อย
ทำได้แค่ลองไปทีละช่อง
เริ่มจากคลื่นความถี่ต่ำก่อน
สูเฮ่าปรับปุ่มหมุนกับปุ่มต่าง ๆ อย่างระมัดระวัง ค่อย ๆ ลองทีละนิด
ทุกครั้งที่ปรับไปยังช่องหนึ่ง เขาจะหยุดฟังสักพัก
ถ้าไม่มีเสียง ก็ลองช่องถัดไป
“ข้าวหุงแล้ว” ตอนนั้นเอง สวีชิงเดินมาข้างหัวรถ
จากนั้นก็เห็นวิทยุในมือสูเฮ่า “เอ๊ะ! คุณหาเจ้านี่เจอแล้วเหรอ?!”
เสียงของเธอดึงหานเจียงเสวี่ยให้เดินเข้ามาดู
เธอมองวิทยุแล้วก็ประหลาดใจเล็กน้อย “อย่างนี้ก็สื่อสารกับคนที่อยู่ไกล ๆ ได้แล้วใช่ไหม?”
สูเฮ่าส่ายหน้า “ไม่ได้ ฟังได้อย่างเดียว”
“ถ้าจะสื่อสาร ต้องมีอุปกรณ์เสาอากาศที่ดีกว่านี้ แล้วก็ต้องมีอุปกรณ์วิทยุสื่อสารครบชุด”
“มีวิทยุสื่อสาร แต่ไม่มีเสาอากาศ”
สวีชิงครุ่นคิด “ก่อนหน้านี้ตอนฉันดูวิดีโอ เคยเห็นคนทำเครื่องขยายสัญญาณขึ้นมาเอง ใช้แผ่นโลหะไม่กี่แผ่นเอามาต่อกัน แต่ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร ประกอบออกมาเป็นรูปคล้ายปืน”
พอสวีชิงพูดแบบนั้น สูเฮ่าก็เข้าใจทันที
“เป็นแผ่นทองแดงหรือไม่ก็อะลูมิเนียม”
“ถ้าจนมุมจริง ๆ ถึงตอนนั้นเราค่อยลองดูก็ได้”
“แต่ยังต้องมีอุปกรณ์อื่นมาต่อพ่วงเข้าด้วยกันด้วย”
พูดไปแล้ว สูเฮ่าก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้
ถ้ามีช่างฝีมือที่ทำงานด้านเครื่องกลและไฟฟ้าเป็นก็คงดี
ในวันสิ้นโลก ช่างเครื่องกลบวกกับช่างไฟฟ้าฝีมือระดับสุดยอด ก็เหมือนมีโดราเอมอนอยู่คนหนึ่ง อยากได้อะไรก็ล้วงออกมาให้ได้ ถ้าไม่มี ก็สร้างขึ้นมาให้
อย่างวิทยุ วิทยุสื่อสาร หรือเสาอากาศพวกนี้