ปัง ปัง ปัง~!
เคร้ง เคร้ง เคร้ง~!
ในสายตาของคนรอบข้าง
หัวหน้าแก๊งที่เพิ่งหลบอยู่บนชั้นสองโผล่ออกมาอีกครั้งเพื่อซุ่มโจมตี ยิงจนกระสุนในแม็กกาซีนปืนพกหมดเกลี้ยง
ตอนแรกเขายิงใส่สูเฮ่าหนึ่งนัด
เมื่อเห็นว่าไม่ได้ผล
เขาก็หันไปยิงใส่ผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังสูเฮ่าจนกระสุนหมดแม็กกาซีนทันที!
แต่เรื่องแปลกก็คือ
ไม่ว่าเขาจะยิงไปทางไหน
กระสุนทุกนัดกลับพุ่งไปยังรถพังรอบ ๆ โดยอัตโนมัติ ก่อนจะสะท้อนกลับมาอย่างแยบยล กลายเป็นกระสุนหลงเป้าที่พุ่งใส่สูเฮ่าอีกครั้ง
ส่วนสูเฮ่า
ภายใต้สายตาของทุกคน
เขายื่นมือออกไปคว้ากลางอากาศหลายครั้ง
เมื่อแบมือออกอีกครั้ง
หัวกระสุนสีเหลืองอร่ามทั้งหมดก็อยู่ในอุ้งมือของเขา ไม่ขาดไปแม้แต่นัดเดียว!
“!?” สวีชิงเบิกตากว้าง มองสูเฮ่าแล้วก็มองหัวกระสุนในมือ สลับไปมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
หานเจียงเสวี่ยชักมีดยาวชนชาติแม้วออกมาได้ครึ่งเล่ม ก่อนจะค่อย ๆ สอดกลับเข้าไปในฝัก
เธอเองก็ตกตะลึงเช่นกัน
ตกตะลึงจนยากจะปกปิดสีหน้าและความรู้สึกได้
เธอรู้ว่าสูเฮ่าตอบสนองได้รวดเร็วมาก
รวดเร็วจนเธอแทบไม่มีทางรับมือ แม้แต่การบุกเข้าโจมตีก่อนก็ไม่ได้ผล การลอบโจมตีก็ไม่ได้ผล!
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า
ปฏิกิริยาของสูเฮ่าจะรวดเร็วถึงขั้นมองเห็นทิศทางกับจังหวะที่กระสุนถูกยิงออกมาได้อย่างชัดเจน!
หานเจียงเสวี่ยมองออกว่ากระบวนการนี้เป็นอย่างไร
ใช้พลังจิตเบี่ยงทิศทางกระสุน กำหนดทิศทางวิถีกระสุน แล้วใช้มือเปล่าคว้ากระสุนหลงเป้า......
ฟังดูง่ายใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นลองทำดูสิ
แต่ไม่ว่าจะเหลือเชื่อแค่ไหน
จับกระสุนได้หนึ่งนัดยังพออ้างได้ว่าโชคดี
แต่การจับกระสุนได้ทั้งกำมือนั้นเป็นคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง!
นั่นหมายความว่าสูเฮ่าคำนวณวิถีกระสุนทุกนัดไว้แล้ว ใช้สายตามองเห็นมันอย่างชัดเจน จากนั้นจึงใช้มือคว้าเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ!