ฝนกระหน่ำหยุดลง ท้องฟ้ากลับมาแจ่มใสอีกครั้ง
ทั้งสามกลับเข้าไปในห้องโดยสาร พูดคุยกันจนดึกดื่น ถึงได้เข้าใจความสามารถของแต่ละคนอย่างชัดเจน
สวีชิงแทบจะเป็นสายสนับสนุนโดยสมบูรณ์
พลังงานในร่างของเธอเป็นแสงเรืองสีมรกตประหนึ่งหยก ซึ่งมีคุณสมบัติในการรักษา
ไม่ว่าจะใช้พลังหรือไม่ สมรรถภาพร่างกาย พละกำลัง และการฟื้นฟูบาดแผลของสวีชิงก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก กล่าวได้ว่าตัวเธอกลายเป็นร่างรักษาศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว
ขณะเดียวกัน เธอยังใช้ความสามารถนี้รักษาคนอื่นได้ด้วย
แม้ไม่ได้รักษาบาดแผล ก็ยังใช้เป็นบัฟในสนามรบ ฟื้นฟูพละกำลังและความสดชื่นให้คนอื่นได้
“นักบวชสายฮีลของแท้เลยนะ” สูเฮ่าวิจารณ์ “ไม่แปลกเลยที่คุณฟื้นตัวได้เร็วขนาดนั้น ฟื้นฟูได้ดีแบบนี้ คุณไม่จำเป็นต้องมีพลังต่อสู้ก็ได้”
มีแบตเตอรี่สำรองทรงพลังขนาดนี้อยู่แล้ว ใช้ให้คุ้มก็พอ
แต่สวีชิงลองสัมผัสพลังดูแล้วกลับส่ายหน้า
“เหมือนจะมีความสามารถที่เน้นการต่อสู้อยู่ด้วยนะ แต่ฉันยังใช้ไม่เป็น แค่รู้สึกได้ว่ามันมีอยู่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
สูเฮ่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาอย่างฉับพลัน
เขาหันไปมองหญิงสาวทั้งสอง “หมายความว่าพวกคุณสัมผัสได้ถึงความสามารถขั้นต่อไปของตัวเอง แค่ตอนนี้ยังไม่แข็งแกร่งพอ เลยยังพัฒนาออกมาไม่ได้ใช่ไหม”
“ใช่!” สวีชิงกับหานเจียงเสวี่ยพยักหน้าพร้อมกัน
ถ้าอย่างนั้นก็น่าสนใจแล้ว
สูเฮ่าลูบคาง “คล้ายกับระบบอาชีพเลยแฮะ”
กล่าวคือ
คนที่ปลุกพลังขึ้นมา ล้วนมีแม่แบบอาชีพและภูมิหลังติดตัวมาด้วย พวกเขาเองก็สัมผัสได้เช่นกัน