ยามพลบค่ำ
หานเจียงเสวี่ยสังหารซอมบี้ไปเกือบหลายร้อยตัวในลมหายใจเดียว แทบจะกวาดล้างซอมบี้ทั่วทั้งตลาดนกปลาได้หมดเกลี้ยง
ดูแบบนี้แล้ว สูเฮ่าไม่ต้องลงมือด้วยซ้ำ
หลังจากหานเจียงเสวี่ยได้รับพลังเวทเสริมพื้นฐานนั้นมา
ประสิทธิภาพในการใช้มีดยาวชนชาติแม้วฟันซอมบี้ ไม่ต่างจากการใช้ดาบใหญ่แนวขวางโลหะผสมมากนัก
สิ่งที่แตกต่างก็มีเพียงผู้ใช้เท่านั้น
หานเจียงเสวี่ยต้องลงมือฟันเองทีละตัว
แต่ถ้าเป็นสูเฮ่า ก็ใช้วิชาบังคับดาบได้ ประสิทธิภาพจึงต่างกันลิบลับ
แต่สำหรับหานเจียงเสวี่ยแล้ว
การทำได้ถึงระดับนี้ก็นับว่าเร็วจนคนส่วนใหญ่ในยุคนี้เทียบไม่ติดแล้ว
แถมยังมีสวีชิงอีกคน
เธอคอยอยู่ข้างหานเจียงเสวี่ยและใส่บัฟให้ตลอด
ไม่ก็ฟื้นฟูพละกำลัง ไม่ก็ฟื้นฟูพลังใจ ทำให้หานเจียงเสวี่ยสู้ต่อเนื่องได้
เหนื่อยก็จริง แต่ไม่ถึงกับหมดแรงจนล้ม
พอฟ้ามืด
หานเจียงเสวี่ยฟันซอมบี้จนหมด แล้วกลับมาพร้อมหอบหายใจ
สวีชิงคอยฟื้นฟูพละกำลังและพลังใจให้เธออยู่ข้างหลัง จนตัวเองก็เหนื่อยมากเช่นกัน
แต่ผลงานของทั้งสองคนโดดเด่นไม่น้อย
“แปะ ๆ”
สูเฮ่าปรบมือสองสามครั้ง แล้วโยนเครื่องดื่มให้พวกเธอคนละขวด
“ไม่เลวนี่ แค่สองคนใช้เวลาครึ่งบ่ายก็จัดการซอมบี้ไปได้หลายร้อยตัวแล้ว ประสิทธิภาพสูงมาก”
หานเจียงเสวี่ยยิ้มแล้วพยักหน้า
ครั้งนี้เธอสังหารได้อย่างสะใจ สีหน้าดูโล่งใจ ราวกับความคิดปลอดโปร่ง ก่อนจะยกเครื่องดื่มขึ้นดื่มอึกใหญ่
สวีชิงก็พูดถึงความรู้สึกของตัวเองในครั้งนี้ “ฉันเพิ่งสังเกตว่าเวลาฟื้นฟูพละกำลังกับพลังใจให้คนอื่น พละกำลังและพลังใจของฉันก็ลดลงด้วย แต่ลดลงไม่มาก ถึงอย่างนั้นถ้าใช้มากเข้าก็เหนื่อยเหมือนกัน”
สูเฮ่าได้ยินแล้วก็เข้าใจทันที “งั้นต่อไปเธอก็ต้องฝึกพละกำลังด้วย”
สวีชิงยิ้มเจื่อน ๆ “คงอย่างนั้นแหละ”