ร่างองครักษ์ประจำตระกูลกระแทกลงในกองเลือด โต๊ะไม้ครึ่งหนึ่งยังถูกฟันขาดสะบั้น
องครักษ์ประจำตระกูลทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่กล้าเอ่ยอะไรอีกแม้แต่คำเดียว
ทั้งหมดหวาดกลัวจนคุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นระริก!
“ไสหัวออกไปให้หมด!”
“หากพวกเจ้ากล้าแพร่งพรายเรื่องแผ่นตราลับหมาป่าดำแม้แต่คำเดียว”
“ข้ารับรองว่าจะฆ่าล้างตระกูลพวกเจ้าให้สิ้น!”
สิ้นคำ องครักษ์ประจำตระกูลที่อยู่ในเหตุการณ์ก็รีบก้มศีรษะคำนับไม่หยุด
“ข้าน้อยมิกล้า! ข้าน้อยไม่กล้าเด็ดขาด!”
“ไสหัวออกไปให้หมด!”
เหล่าองครักษ์ประจำตระกูลพากันออกจากกระโจมใหญ่จนหมด
เหลือเพียงทั่วป๋าเฮ่อหลานที่กำกระดาษภาพไว้ในมือ ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ!
[ของจริงอยู่ในมือข้า จงนำกระดูกศพของบิดาและพี่ชายข้ามา แลกกับเส้นชีพจรของเจ้า]
ถ้อยคำของเผยจิ้นเรียบง่ายยิ่ง
แต่กลับหนักอึ้งเหลือเกิน!
แผ่นตราลับหมาป่าดำเป็นของราชวงศ์ชนเผ่าป่าเถื่อน
แผ่นตราครึ่งซีกในมือทั่วป๋าเฮ่อหลานมีที่มาจากคดีนองเลือดเมื่อหลายปีก่อน!
หากราชสำนักรู้เข้า ผลที่ตามมาย่อมเกินกว่าจะจินตนาการ!
ถึงขั้นที่ทหารม้าหลายหมื่นนายใต้บัญชาของเขาอาจเปลี่ยนธงไปสวามิภักดิ์ฝ่ายอื่นในชั่วข้ามคืน
ส่วนตัวเขาเองก็จะไม่มีแม้แต่ที่ฝังศพ!
แต่เผยจิ้นกลับล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของมัน!
ทั้งยังส่งแผ่นตราครึ่งซีกมาอยู่ตรงหน้าเขา!
ซื่อจื่อน้อยผู้นี้สืบสาวไปถึงขั้นไหนกันแล้ว?
ในตอนนั้นเอง ม่านกระโจมพลันถูกเลิกขึ้น
สตรีชุดแดงคนหนึ่งก้าวเข้ามา
นางคาดดาบโค้งไว้ที่เอว ผมยาวรวบไว้ด้านหลัง
ฝีเท้าของนางย่ำลงบนพรมหนา แทบไม่มีเสียงให้ได้ยิน
“ฉื่อเยว่ เจ้มาได้อย่างไร”
สตรีชุดแดงไม่ตอบ
นางเดินตรงไปข้างกายทั่วป๋าเฮ่อหลาน แล้วหยิบกระดาษภาพบนโต๊ะขึ้นมา