เผยจิ้นอ่านคำสั่งทหารจบ ก็ส่งกระดาษให้หนิงเจียนเสวี่ย
หนิงเจียนเสวี่ยกวาดตามองสองสามที ก่อนกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ!
“ไอ้สารเลวชาติชั่ว!”
“รู้อยู่แล้วว่ามีทหารม้าชั้นยอดของชนเผ่าป่าเถื่อนกว่าสามสิบคนลอบข้ามแดน เหตุใดถึงไม่ส่งกองกำลังชั้นยอดไปจัดการ?”
“กลับให้ทหารไร้ค่าเพิ่งได้กินอิ่มไม่กี่วันไปสกัดสังหารพวกมัน?”
“นี่ไม่ใช่ส่งพวกเราไปตายชัด ๆ หรือ!”
หากจ้าวชิงหวยอยู่ที่นี่ หนิงเจียนเสวี่ยคงแทงเขาจนเป็นรูเลือดนับร้อยโดยไม่ลังเล!
เพื่อระบายโทสะในใจ!
ทว่า
เผยจิ้นกลับสงบนิ่งเป็นพิเศษ
เขาหันไปมองท้องฟ้านอกประตูค่าย
เมฆสีตะกั่วกดต่ำลงมาอย่างน่าหวาดหวั่น
ลมเหนือพัดพาเกล็ดหิมะปลิวเข้ามา บนพื้นเริ่มมีหิมะปกคลุมบาง ๆ แล้ว
นั่นหมายความว่าคืนนี้หิมะต้องตกหนักแน่!
“เจ้ามองอะไรอยู่?”
หนิงเจียนเสวี่ยขมวดคิ้วแน่น “คำสั่งทหารนี้ พวกเรารับไม่ได้เด็ดขาด!”
“ไม่รับก็เท่ากับขัดคำสั่งทหาร!”
“ไม่เท่ากับยื่นข้ออ้างให้จ้าวชิงหวยฆ่าพวกเราหรือ?”
เผยจิ้นตบไหล่หนิงเจียนเสวี่ยเบา ๆ “พี่สะใภ้ พวกเราต้องรับคำสั่งนี้”
“แต่ใครบอกว่าต้องไปตายกันเล่า?”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” หนิงเจียนเสวี่ยถามอย่างประหลาดใจ “เจ้าคิดจะทำอะไรอีก?”
เผยจิ้นยิ้มโดยไม่ตอบ ก่อนตะโกนไปทางด้านหลังทันที
“ถูจิ่วซาน!”
ถูจิ่วซานวิ่งมาจากทางโรงครัว มุมปากยังมีคราบมันติดอยู่
“มาแล้ว ๆ!”
ตลอดสามวันนี้ เผยจิ้นพาพวกเขาขึ้นเขาล่าปีศาจมากินเนื้อทุกวัน
ทั้งยังควักเงินส่วนตัวซื้อข้าวชั้นดีมาให้ไม่น้อย
ทำให้พวกเขาได้กินอิ่มกันถ้วนหน้า
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ถูจิ่วซานยังพ่ายแพ้ให้เผยจิ้น
แม้ในใจจะยังไม่ยอมรับนัก แต่แพ้ก็คือแพ้
เท่ากับยอมรับตำแหน่งนายกองของเผยจิ้นไปโดยปริยาย
“เลือกคนที่วิ่งเร็วและสู้เก่งมาสี่สิบคน เอาเชือกกับมีดสั้นไปด้วย ภายในเวลาครึ่งก้านธูปให้มารวมพล”
“พวกเราจะไปฆ่าพวกหมาป่าป่าเถื่อนกัน!”
พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตาถูจิ่วซานก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
แม้กองทัพลมดำจะประกอบด้วยนักโทษประหาร ผู้ลี้ภัย และทหารหนีทัพ
แต่พวกเขาก็ยังเกลียดชังชนเผ่าป่าเถื่อนอย่างลึกล้ำ!
ถูจิ่วซานเช็ดปาก ก่อนหมุนตัววิ่งกลับเข้าไปในค่าย