เมื่อถึงช่วงเวลาที่จู้อินมาถึง คู่สามีภรรยาคู่นี้ก็อยู่ในสภาพพร้อมปะทะกันเต็มที่แล้ว
การย้อนเวลากลับไปทำให้เธอมีผลข้างเคียงเล็กน้อย แต่กลับกลายเป็นเรื่องดีโดยไม่คาดคิด เพราะความสัมพันธ์ของพระเอกนางเอกผ่อนคลายลงไม่น้อย
พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปอีกสองวัน
“พ่อบ้าน คุณชายเรียกพบค่ะ”
สมกับเป็นคนบ้างานจริง ๆ พอผลข้างเคียงหายดีและไม่เวียนหัวแล้ว เสิ่นตงจวินก็ตรงไปห้องหนังสือเพื่อจัดการงานทันที
“คุณชาย”
พอได้ยินเสียงนี้ แผ่นหลังของเสิ่นตงจวินก็เกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขาไม่พูดอะไร เพียงใช้สายตาคมกริบพินิจจู้อิน
จู้อินมองกลับอย่างสงสัย
ทั้งสองจ้องกันอยู่นาน จู้อินไม่รู้สึกเหนื่อย แต่เสิ่นตงจวินกลับทนไม่ไหวก่อน
เขากระแอมเบา ๆ กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนถามเสียงเย็นว่า “ตกลงคุณเป็นใครกันแน่?”
จู้อินยิ้มพลางถาม “คุณชายกำลังพูดเรื่องอะไรคะ?”
เสิ่นตงจวินลังเลอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก เขาไม่แน่ใจว่าภาพที่เห็นนั้นเป็นสิ่งที่ตาเห็นจริง ๆ หรือเป็นภาพหลอนที่เกิดขึ้นระหว่างอาการเวียนหัวประหลาดตลอดสิบกว่าวันที่ผ่านมา
แต่เขาไม่มีทางแสดงออกมาให้เห็น
เขาเพียงโน้มตัวเข้าไป จ้องจู้อินเขม็ง “ผมเห็นของชิ้นหนึ่งปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าในมือคุณ”
หลังจากนั้นก็มีภาพแปลกประหลาดที่ชวนให้รู้สึกคุ้นเคย โลกอันพิสดารตระการตา
ทุกอย่างพลิกความเข้าใจตลอดยี่สิบกว่าปีของเขาไปจนหมดสิ้น!
จู้อินประหลาดใจ เธอมองเขาอย่างพินิจด้วยสายตาแบบใหม่
เธอรู้ว่าเสิ่นตงจวินมีค่าพลังวิญญาณสูง แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะยังจำภาพในช่วงเวลาที่เธอย้อนกลับไปได้
เธอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “คุณอยากฟังฉันแต่งเหตุผลขึ้นมาสักข้อ หรือจะให้ฉันลบความทรงจำช่วงนี้ของคุณไปเลยคะ?”
เสิ่นตงจวิน: ?
เขาอยากโทรแจ้งตำรวจเดี๋ยวนั้น
จู้อินพูดว่า “ถ้าคุณแจ้งตำรวจ คนอื่นจะคิดว่าคุณเป็นคนสติไม่ดีนะคะ”
มือของเสิ่นตงจวินที่วางอยู่บนหน้าจอชะงัก ก่อนจะดึงกลับมา เขาข่มความสงสัยและความตื่นตระหนกในใจ แล้วจ้องเธออย่างเย็นชา
“ไม่ต้องกังวลนะคะ” จู้อินแบมือ “ฉันไม่ได้ตั้งใจฟังเสียงในใจคุณ ปกติฉันก็ไม่ชอบทำแบบนี้เหมือนกัน ฉันไม่มีเจตนาร้ายเลยค่ะ”
“ฉันมาจากสถานที่อัศจรรย์แห่งหนึ่ง ภารกิจของฉันคือมาเป็นพ่อบ้านให้บ้านตระกูลเสิ่น ฉันไม่เพียงแต่จะไม่ทำร้ายคุณ แต่ยังจะปกป้องความปลอดภัยของคุณด้วย” อ้อ แล้วยังความรักของพวกคุณด้วย
ปาปาราอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง แม้มันจะเป็นมือใหม่และไม่ได้รู้อะไรมากนักก็ตาม
แต่...แต่ก็ไม่เคยได้ยินว่ามีโฮสต์จากหน่วยเดินทางข้ามโลกคนไหนเปิดเผยตัวตนตั้งแต่เริ่มเรื่องเลยนี่นา?
เสิ่นตงจวินไม่เชื่อคำพูดนั้น “นี่คือเหตุผลที่คุณแต่งขึ้นมางั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่ค่ะ” จู้อินตอบ “เมื่อกี้ฉันพูดความจริง”
เธอเผยรอยยิ้มจริงใจ “คุณเป็นคนแรกที่ฉันมาดูแลในงานนี้ ฉันชอบพวกคุณมากเลยค่ะ”
เสิ่นตงจวินพูดเสียงเย็น “ผมไม่เชื่อ”
จู้อินใช้เวลาคิดหนึ่งวินาที ก่อนหยิบนาฬิกาเก่า ๆ ของเธอออกมา
คราวนี้เธอไม่ได้คิดจะหลบซ่อนแม้แต่น้อย เปลือกตาของเสิ่นตงจวินกระตุกแรง “คุณจะทำอะไร?”
จู้อินตอบอย่างให้ความร่วมมือ “คุณก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ? ในเมื่อคุณไม่ยอมร่วมมือ ฉันก็ทำได้แค่ลบความทรงจำช่วงนี้ของคุณอีกครั้ง...”
“ไม่ต้อง!”
สีหน้าเสิ่นตงจวินเขียวคล้ำ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกไร้พลังถึงเพียงนี้
ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ไม่เคยหวาดกลัวหรือลังเล
แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับอยู่เหนือความเข้าใจของเขาโดยสิ้นเชิง!
คู่ต่อสู้ที่ลึกลับ แข็งแกร่ง เกินกว่าจะเข้าใจ แถมยังไม่ยอมใช้เหตุผล เขาจะรับมืออย่างไร?
แค่พูดไม่เข้าหูก็ลบความทรงจำของคุณได้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงการต่อสู้กับเธอ คุณไม่มีแม้แต่โอกาสจะสู้ด้วยซ้ำ!
เขาข่มโทสะในใจอย่างเต็มกำลัง ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “คุณต้องการอะไร? เงินทอง ฐานะ อำนาจ...ผมจะพยายามให้คุณได้ทุกอย่าง”
จู้อินมองเขาอย่างแปลกใจ “ฉันจะเอาของพวกนั้นไปทำอะไรคะ?”
เสิ่นตงจวินตอบ “ถ้าคุณไม่ต้องการของพวกนั้น แล้วมาทำอะไรที่ตระกูลเสิ่น? สิ่งที่ผมให้คุณได้ก็มีแค่นี้”
จู้อินว่า “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอคะ? ฉันมาเป็นพ่อบ้านให้คุณไง!”
ระบบมองบทสนทนานี้ด้วยใจระทึก ในที่สุดมันก็เห็นพระเอกหน้าซีดสลับเขียว สั่งให้โฮสต์ออกไป ใครมีตาก็ดูออกว่าเขาอัดอั้นแค่ไหน
มันเผยสีหน้าเลื่อมใส แล้วถามอย่างระมัดระวังว่า “โฮสต์จ๋า ดูเหมือนเราจะมีเรื่องกับพระเอกแล้ว แบบนี้จะทำยังไงดี?”
จู้อินถาม “ต้องทำยังไงเหรอ?”
“เขารู้แล้วว่าตัวตนของคุณไม่ชอบมาพากล ต่อไปถ้าเขาเล่นงานหรือกลั่นแกล้งคุณ...” เสียงของปาปาราเบาลงเรื่อย ๆ เพราะตัวมันเองก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
จริงด้วย พระเอกจะกลั่นแกล้งโฮสต์ได้ยังไงกันนะ?
ปาปาราเงียบไป ดูเหมือนจะไม่ต้องกังวลเท่าไรแฮะ?
มื้อเย็นวันนั้นบรรยากาศแปลกไปมาก
เสิ่นตงจวินกับหานชิงจือนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร ส่วนจู้อินยืนอยู่ไม่ไกล พลางคิดว่าหลังเลิกงานแล้วจะไปเที่ยวที่ไหนดี
นี่เป็นภาพที่พบเห็นได้ตามปกติ คนรับใช้ไม่ได้ร่วมโต๊ะอาหารกับเจ้าของบ้าน
แต่เดิมเสิ่นตงจวินก็คุ้นชินกับวิธีนี้ดี ทว่าวันนี้เขากลับดูกระสับกระส่ายเล็กน้อย
มีตัวตนลึกลับที่อาจไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำ มาเป็นพ่อบ้านที่บ้านของคุณ แถมยังดูสนุกกับงานเสียด้วย แค่คิดก็ชวนขนลุกแล้ว
เขาใจลอยอยู่บ่อยครั้ง จนแม้แต่หานชิงจือยังสังเกตเห็น
เธอคิดว่าเขาไม่สบาย จึงรีบถามไถ่
จู้อินก็มองมาทางนี้เช่นกัน
เสิ่นตงจวินสบตาเธอแล้วเบือนหน้าหนี ก่อนพูดกับหานชิงจือว่า “ต่อไปคุณอยู่ให้ห่างจากพ่อบ้านคนนั้นหน่อย”
เขาเคยพูดแรงกว่านี้มาแล้ว ถ้าสิ่งนั้นคิดจะลงมือกับเขาจริง ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าจะต่อต้านอย่างไร ในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วเขาจะกลัวอะไรอีก?
หานชิงจือไม่เห็นด้วย “คุณดูเหมือนจะเข้าใจจู้อินผิดไปมากเลยนะคะ”
ป้าสวีที่ยืนอยู่อีกด้านเห็นด้วยอย่างยิ่ง พ่อบ้านจู้อินเป็นเด็กดีขนาดไหนกัน
ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอเห็นจู้อินใส่ใจอาการป่วยของคุณชายมาก หากไม่ใช่เพราะรายการอาหารที่พ่อบ้านจัดให้ อาการเวียนหัวของคุณชายคงไม่หายเร็วขนาดนี้
เสิ่นตงจวินเป็นคนละเอียดอ่อนเพียงใด เขารู้สึกได้ว่าคนรอบตัวไม่เห็นด้วยกับเขา
สมกับเป็นสิ่งที่เก่งกาจเรื่องการชักจูงใจคนจริง ๆ
เขาไม่ได้โต้เถียง
วันรุ่งขึ้น เขาแอบไปเยี่ยมพระอาจารย์รูปหนึ่งซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังในแวดวง และได้ยินกันว่าศักดิ์สิทธิ์มาก
พระอาจารย์ต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น พอทราบเหตุผลที่เขามาและฟังเขาเล่าเรื่องอย่างละเอียดแล้ว ก็กล่าวเตือนอย่างอ่อนโยนให้เขาเชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์ และอย่าทำงานหนักเกินไป
เสิ่นตงจวิน: “...”
เขากลับบ้านด้วยสีหน้าบูดบึ้ง
เมื่อถึงบ้าน เขาเห็นพ่อบ้านกำลังแข่งวิ่งกับโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่บ้านเลี้ยงไว้บนสนามหญ้า แสงอาทิตย์ยามเย็นฉาบร่างของเธอให้เป็นสีทอง เธอยิ้มออกมาดูไร้เดียงสาอยู่บ้าง
เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า ผู้หญิงแบบนี้มาบ้านตระกูลเสิ่นเพื่อแผนการบางอย่างจริงหรือ?
เขานึกถึงตอนที่เคยโทรศัพท์ไปถามคุณปู่เกี่ยวกับที่มาของจู้อินแล้วตรวจสอบประวัติเธอ ทุกอย่างกลับไม่พบพิรุธแม้แต่น้อย โชคดีที่เขาคาดการณ์เรื่องนี้ไว้ก่อนแล้ว จึงไม่ได้ผิดหวังอะไร
เขาตัดสินใจเฝ้าดูสถานการณ์ไปก่อน
แต่เขารอได้ ส่วนบางคนกลับรอไม่ไหวแล้ว
เสิ่นซิ่นนัดจู้อินออกไปพบ
จู้อินเห็นชื่อผู้โทรเข้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบตกลง
เธอไปขอลากับเสิ่นตงจวินอย่างเปิดเผย แล้วไปตามนัดตรงเวลา
“เสิ่นซิ่น?” เสิ่นตงจวินไม่เชื่อเลยว่าคนทั้งสองจะมีความสัมพันธ์อะไรกัน
ไอ้คนโง่นั่นจะเรียกคนอย่างจู้อินออกไปพบได้จริงหรือ?
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังให้คนตามไป อยากรู้ว่าเสิ่นซิ่นคิดจะทำอะไร