เซี่ยเจี้ยนว่านสะดุ้ง มือที่ถูกหลินอี้จับไว้พลันอบอุ่นขึ้นมาทันที ทั้งที่ฝ่ามือเย็นเฉียบอยู่ก่อนหน้า
หลินอี้เอ่ยเสียงนุ่ม “อาว่าน เธอเชื่อฉันไหม”
เสียงทุ้มมีเสน่ห์แทรกผ่านใบหู แววตาของเซี่ยเจี้ยนว่านค่อย ๆ อ่อนโยนลงราวกับผืนน้ำอุ่น มือสั่นเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อ “ฉัน...ฉันไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อนายนะ แค่เมื่อกี้เธอคนนั้น...”
“จริง ๆ แล้ว หลายครั้งความเข้าใจผิดก็เป็นสิ่งที่ทำให้คนสองคนต้องแยกจากกันได้ง่ายที่สุด เธอยังจำได้ไหมว่าฉันตามจีบเธอมานานแค่ไหนแล้ว” หลินอี้มองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน
“เกือบ...เกือบสองปีครึ่งแล้ว” เซี่ยเจี้ยนว่านตอบเสียงเบา
“สองปีครึ่ง ฉันเคยยอมแพ้ไหมล่ะ”
ก็จริง ตลอดสองปีครึ่งที่ผ่านมา นับตั้งแต่วันเปิดเทอม เธอปกปิดตัวตนแล้วเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยฮูหนาน
คนแรกที่เธอพบก็คือหลินอี้ ผู้ขับอาวดี้และทำหน้าหยิ่งผยอง เขาคิดว่ามีเงินแล้วจะได้ตัวเธอไป
แต่เขาคิดผิด ตลอดสองปีครึ่งที่ผ่านมา เขาทำให้เธอรำคาญเขานับครั้งไม่ถ้วน
ถึงขั้นเคยคิดจะใช้อิทธิพลของครอบครัวทำให้เขาหายไปจากโลกนี้เลยด้วยซ้ำ!
แต่ดูเหมือนตั้งแต่วันนั้น เขาจะเปลี่ยนไป เขากลายเป็นคนที่กลัวเธอ...
ไม่รู้ทำไม ยิ่งเขาหลบ เธอก็ยิ่งอยากไล่ตามเขาให้ทัน!
และเขาก็ยังเปลี่ยนแปลงต่อไป ทั้งตั้งใจเรียน ทั้งปฏิบัติต่อผู้คนอย่างอ่อนโยน แม้จะถูกคนอื่นใส่ร้าย เขาก็ไม่คิดโทษใครเลยแม้แต่น้อย!
เซี่ยเจี้ยนว่านค่อย ๆ หลุบตาลง มือขาวนุ่มกำมือเขาแน่นขึ้น “ไม่ ฉันเชื่อนาย!”
รอดตัวไปแล้ว เยส!