เซี่ยเจี้ยนว่านที่ยังคงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ รีบหันกลับมามองฉู่หรานทันที
ฉู่หรานก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างเขินอาย
ทำไมถึงเป็นเขา ใครพาเขาเข้ามากัน?
เซี่ยเจิ้งสงชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็รีบพูดต่อ “ฮ่า ๆ ๆ พ่อหนุ่ม ขึ้นมาข้างบนเถอะ พวกเราทำตามธรรมเนียมก็พอ วันเกิดสาว ๆ ทั้งที จะไม่มีผู้ชายมามอบของขวัญได้ยังไง จริงไหม?”
ฉู่หรานพยักหน้า ถือของขวัญเดินไปข้างหน้า ใจเต้นระรัวด้วยความประหม่า
แต่วันนี้เธอสวยเหลือเกิน ผู้หญิงแบบนี้จะไปตกอยู่ในมือคนอย่างหลินอี้ได้ยังไงกัน
แววตาของเซี่ยเจี้ยนว่านเย็นชาลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งฉู่หรานเดินมาหยุดตรงหน้า เขายื่นของขวัญออกไปด้วยมือที่สั่นเทา “พี่...พี่สาวเซี่ย นี่คือของขวัญวันเกิดที่ผมเตรียมให้ครับ!”
“พี่สาว! สุขสันต์วันเกิดครับ!!!”
สิ้นเสียง ทั้งงานก็เงียบลงทันที
“ที่แท้ก็เป็นน้องชายรุ่นนี่เอง มิน่าล่ะ ดูอายุน้อยจัง”
“แต่เด็กคนนี้หน้าตาหล่อไม่เบาเลยนะ ถึงจะแต่งตัวธรรมดาไปหน่อย แต่ก็หาได้ยากที่วัยรุ่นจะมีใจจริงขนาดนี้”
“ใช่แล้ว”
พี่สาวเซี่ย ทำไมยังไม่ยื่นมือมารับอีกล่ะ?
ฉู่หรานก้มตัวค้างอยู่ เขาเริ่มรู้สึกปวดเมื่อยขึ้นมาบ้างแล้ว
เซี่ยเจี้ยนว่านมองเขาอย่างสงบนิ่ง วันนี้เป็นวันเกิดของเธอ จะทำให้เรื่องมันดูน่าเกลียดไม่ได้
เธอเผยรอยยิ้มสุภาพที่มุมปาก “ขอบคุณนะ ฉันรับของขวัญไว้แล้ว ส่วนน้ำใจก็รับรู้แล้ว”
ฉู่หรานชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นหัวใจก็เต้นตึกตักไม่หยุด
พี่สาว พี่สาวรับของขวัญแล้ว!!
เขาดีใจมาก ลุกขึ้นยืนแล้วยื่นของขวัญไปข้างหน้าอีกครั้ง “ขอบคุณครับพี่สาว!”