สามทุ่ม หลินอี้เพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วทิ้งตัวลงบนที่นอนผ้าฝ้ายซินเจียง โทรศัพท์สั่นเบา ๆ
หยิบขึ้นมาดู สีหน้าของเขาก็ยู่ยี่ทันที ปากยื่นออกมา ดูเหมือนจะไม่เข้าใจข้อความบนหน้าจอเอาเสียเลย...
รุ่นพี่เซี่ย: นายกำลังตามจีบฉันอยู่ใช่ไหม
ผู้หญิงคนนี้... กำลังเล่นอะไรอีกเนี่ย...
หลินอี้คิดอยู่พักใหญ่ พิมพ์ไปสองสามคำแล้วก็ลบทิ้ง
ไม่สิ เธอคงแค่ถามให้แน่ใจว่าหน้าตัวเองยังเหลืออยู่ไหม เขาไม่ควรตอบไปว่าเราเป็นเพื่อนกัน
ถ้าทำแบบนั้นก็เท่ากับหักหน้าเธอ แล้วถ้าเธอมาเอาคืนทีหลังจะทำยังไง?
หลินอี้คิดแล้วพยักหน้า ใช่แล้ว ตอบแบบนี้แหละ!
หลินอี้: ใช่ แล้วทำไมเหรอ?
ไม่นานอีกฝ่ายก็ตอบกลับมา เป็นสติกเกอร์กระต่ายสีขาวน่ารัก พร้อมข้อความว่า: อื้ม ๆ!
หลินอี้เผลอตอบกลับไปว่า: ?
ก็เธอเย็นชาขนาดนั้นแท้ ๆ แต่กลับส่งสติกเกอร์น่ารักแบบนี้เป็นด้วยเหรอ?
เซี่ยเจี้ยนว่าน: ?
หลินอี้: ?
เซี่ยเจี้ยนว่าน: ?
หลินอี้: ?
“หึ่ง ๆ”
จู่ ๆ ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาด้านบนหน้าจอโทรศัพท์
ซูเสี่ยวโหรว: รุ่นพี่หลิน! พรุ่งนี้ฉันนัดรุ่นพี่ไปดื่มชานมได้ไหมคะ? แล้วก็แวะไปดูลูกแมวด้วยได้ไหม?
แนบมาด้วยสติกเกอร์แมวน้อยน่ารัก
อืม แบบนี้สิถึงจะเข้ากับบุคลิกหน่อย!
หลินอี้พยักหน้าอย่างพอใจ
ในเมื่อเธออยากดูลูกแมว...
หลินอี้ก็ปฏิเสธไม่ลง เลยตอบตกลงไป
วินาทีถัดมา ก็มีข้อความอีกอันเด้งขึ้นมา
เซี่ยเจี้ยนว่าน: พรุ่งนี้ฉันว่าง
หลินอี้งง เธอว่าง... อืม...
หลินอี้: ฉันก็ว่าง
เซี่ยเจี้ยนว่าน: ฉันหมายถึง พรุ่งนี้ ฉันว่าง!
หลินอี้: รู้แล้ว ฉันพรุ่งนี้ก็ไม่มีธุระเหมือนกัน
เธอเป็นอะไรไป? ว่างก็ว่างสิ จะอวดกันหรือไง?
หลินอี้ไม่เข้าใจ...
รออยู่พักหนึ่ง เซี่ยเจี้ยนว่านก็ไม่ส่งข้อความมาอีก ดูเหมือนคงไปพักผ่อนแล้ว