ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?
หลินอี้เงยหน้าด้วยความฉงน สบเข้ากับสายตาเย็นชาของเซี่ยเจี้ยนว่านพอดี วินาทีนั้นเขาก็รีบหดหัวกลับทันที
ไม่ปกติ! ไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน!
หรือว่าเพราะฉันทำสิ่งที่ขัดกับเนื้อเรื่องต้นฉบับ เลยทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่แบบนี้?
ยกตัวอย่างเช่น เซี่ยเจี้ยนว่านวางแผนจะสลัดพระเอกคนนี้ออกไป แล้วใช้เส้นสายในครอบครัวมาจัดการฉัน!
ให้ตายเถอะ!
หลินอี้ตกใจจนแทบพูดไม่ออก ร่างเดิมของเขาน่ะยังอยู่ได้ตั้งสองร้อยตอน นี่ฉันจะอยู่ไม่รอดแม้แต่สิบบทเหรอ?
เซี่ยเจี้ยนว่านจ้องเขาเย็นชา ยิ่งมองยิ่งอยากรู้ เขาเมื่อกี้นี้...กลัวฉันใช่ไหม?
เธอมองไม่ผิดหรอก แต่...เขาไม่มีเหตุผลต้องกลัวฉันนี่นา
ถึงจะเรียนมาถึงปีสามแล้ว แต่ทั้งโรงเรียนก็ไม่มีใครรู้เบื้องหลังที่แท้จริงของฉัน
ตามหลักการแล้ว คนระดับเขาแบบนี้ ไม่มีทางมีสิทธิ์รู้จักฉันได้...
แปลกจริง...
เซี่ยเจี้ยนว่านเริ่มเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่มีต่อหลินอี้ในตอนนี้
ฝั่งฉู่หรานที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็เริ่มงงไปกับสถานการณ์ รู้สึกเหมือนในใจมันว่างเปล่าไปหมด...
เหมือนกับ...ชะตากรรมของตัวเองถูกเปลี่ยนแปลงไป และผู้หญิงคนนี้ เดิมทีดูเหมือนว่าจะต้องมีอะไรกับฉัน...
แต่ตอนนี้...ไม่มีแล้ว?
"ขอบใจในน้ำใจนะ แต่กลับไปได้แล้ว" เซี่ยเจี้ยนว่านพูดเรียบเฉยโดยไม่แม้แต่จะมองฉู่หราน
"ได้ครับ...รุ่นพี่..."
แม้ฉู่หรานจะอยากพูดอะไรตอนนี้ ก็พูดไม่ออก ทำได้แค่เดินหน้าซีดผ่านระหว่างสองคนนั้นไป พร้อมกับเกาหัวตัวเอง
"ไปแล้ว?
หลินอี้เงยหน้าขึ้น รูม่านตาหดเกร็ง ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ เซี่ยเจี้ยนว่านคนนี้น่ะ สำหรับพระเอกแล้ว เป็นถึงภรรยาตัวน้อยที่ทั้งอ่อนโยนและเย็นชา แต่!"
สำหรับศัตรูน่ะ เธอสืบทอดวิธีจัดการแบบราชาใต้ดินมาอย่างเต็มเปี่ยมเลยต่างหาก!
หลินอี้กลืนน้ำลายลงคอ ต้องไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามก่อน เอ่อ...
"ยังไม่ลุกอีกเหรอ?"
เซี่ยเจี้ยนว่านเห็นหลินอี้ยังนั่งยองๆ อยู่ ก็พูดออกมาอย่างจนใจ
"แหม นักศึกษาเซี่ย คือว่า...ขอบคุณที่ช่วยชีวิตไว้นะ! ฉันไม่มีวันลืมบุญคุณนี้เด็ดขาด!"
หลินอี้รีบลุกขึ้นยืน ยกสองมือกำหมัดคำนับ ทำสีหน้าเคร่งขรึม
เซี่ยเจี้ยนว่านมองท่าทางเขาแบบนั้น ยิ่งดูยิ่งรู้สึกแปลก เธอค่อยๆ ก้าวเท้า เดินวนรอบตัวเขาไปสองสามรอบ แล้วจ้องเขาด้วยสายตาที่เหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง
ผู้หญิงคนนี้...คงไม่ใช่กำลังคิดอยู่ว่าจะแล่ฉันเป็นแปดท่อนให้ปลาในแม่น้ำหวงผูกินตอนไหนนะ?
หลินอี้กลืนน้ำลายแน่น ร่างกายแข็งทื่อไม่กล้าขยับ สาปแช่งอยู่ในใจ ทำไมฟ้าถึงไม่ให้ฉันเกิดเป็นพระเอกบ้างนะ!
ถึงไม่ใช่พระเอก ก็ควรมีระบบวายร้ายแบบนั้นสิ!
นักเขียน! จะเพิ่มให้ฉันตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ!
สายลมพัดผ่าน เซี่ยเจี้ยนว่านหยุดยืนในระยะที่ไม่ไกลจากหลินอี้
ตอนนี้ กลิ่นหอมจากตัวเธอลอยมาแตะจมูกเขาแล้ว
"นาย...กลัวฉู่หรานคนนั้นมากเหรอ?"
เซี่ยเจี้ยนว่านถามขึ้นมาทันที
หลินอี้รูม่านตาหดเกร็ง รีบพยักหน้า แล้วก็ส่ายหัวต่อทันที: "ไม่! ไม่ใช่ครับ ฮ่าๆ ฉันแค่...แค่คิดว่าตัวเองในอดีตมันโง่เง่าเกินไป ใช่แล้ว โง่เง่ามาก"
"เมื่อกี้ถึงถูกตีก็สมควรแล้ว! ฉันถึงได้ไม่ให้พวกเขาลงมือไง!"
"อีกอย่าง ฉันก็ตระหนักถึงความผิดของตัวเองอย่างลึกซึ้งแล้ว ไม่ควรให้พวกเขามาแสดงละครช่วยนางเอกโง่ๆ แบบนี้กับฉัน!"
เซี่ยเจี้ยนว่านจ้องเขานิ่งๆ โดยไม่พูดแทรก มือข้างหนึ่งค่อยๆ ยกขึ้นแตะคาง
อืม เขาดูแปลกจริงๆ นะ...
เธอคิดอยู่สองสามวินาที แล้วพยักหน้าอย่างครุ่นคิด: "อืม ฉันรู้แล้ว"
"งั้น! นักศึกษาเซี่ย ฉันกลับก่อนนะ?"
หลินอี้ถามอย่างระมัดระวัง
เพิ่งจะเตรียมตัวหันหลัง เสียงของเซี่ยเจี้ยนว่านก็ดังมาจากด้านหลังอีกครั้ง: "นาย...รู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร?"
หลินอี้หยุดชะงักทันที ดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรง
เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง?
หรือว่าจะมาแหย่ฉัน?
ก็ในเนื้อเรื่องดั้งเดิม เหมือนจะเคยบอกไว้ว่า พ่อของเธอ ซึ่งก็คือราชาใต้ดินในตอนนี้ เพื่อให้เธอหลบเลี่ยงการกวาดล้างแก๊งในรอบหลายปีนี้ กับปัจจัยพิเศษบางอย่าง
เลยต้องปิดบังตัวตนของเธอไว้ ให้เธอเรียนหนังสืออย่างสงบสุข!
แต่ถ้าฉันบอกว่ารู้จักเธอจริงๆ งั้นฉันคงต้องถูกจัดการจริงๆ แน่?
ไม่มีโอกาสได้ต่อรองเลยแม้แต่น้อย!
พูดไม่ได้เด็ดขาด!
หลินอี้หันกลับมา ยิ้มออกมา: "ผมรู้จักคุณสิครับ นักศึกษาเซี่ยเจี้ยนว่านไง"
เซี่ยเจี้ยนว่านจ้องเขา
หนึ่งวินาที สองวินาที สายลมหนาวพัดผ่าน
หลินอี้ยิ้มค้างไว้ แถมยังกะพริบตาปริบๆ ไม่มีความเป็นลูกเจ้าเล่ห์เลวทรามเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลายเป็นเด็กมหา'ลัยที่ทั้งไร้เดียงสาและโง่เขลาเต็มตัว
เขาน่ะ...ไม่รู้จริงๆ เหรอ?
แต่ถ้าไม่รู้ ทำไมถึงกลัวฉันขนาดนั้นล่ะ?
ตอนนี้ หลินอี้ที่อยู่ตรงหน้าเซี่ยเจี้ยนว่าน ดูเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยหมอกควันบางๆ
"แหม นักศึกษาเซี่ย ผม...กลับได้ยัง?"
"นาย...ไม่รู้จักฉันจริงๆ เหรอ?"
เซี่ยเจี้ยนว่านก้าวไปข้างหน้าทันที ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้ขึ้น เธอหรี่ตาข้างหนึ่งมองหลินอี้
ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจของกันและกัน ภายใต้แสงจันทร์ หญิงสาวที่งดงามจนเกินบรรยายเกือบจะแนบตัวเข้ามาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว!
หลินอี้เบิกตากว้าง รีบถอยหลัง พร้อมกับโบกไม้โบกมือไปมา: "นักศึกษาเซี่ย อย่าล้อเล่นเลยนะ เซี่ยเจี้ยนว่าน ดอกไม้ประจำคณะการเงิน ใครจะไม่รู้จักล่ะครับ?"
เห็นท่าทางเขาแบบนั้น เซี่ยเจี้ยนว่านก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ คิ้วบางๆ ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
"ผม...กลับก่อนแล้วนะ!"
ตอนนี้หลินอี้只想หนีให้เร็วที่สุด การได้พูดคุยกับนางเอกหลักแบบนี้สักสองสามประโยค ก็เท่ากับเข้าใกล้ความตายมากขึ้นอีกขั้น!
พูดจบ เขาก็วิ่งราวกับติดปีกลม หันหลังวิ่งหนีทันที ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดอะไรต่อ!
ภายใต้แสงจันทร์ เซี่ยเจี้ยนว่านกอดหนังสือไว้ มองแผ่นหลังของหลินอี้ที่จากไป พร้อมกับขยับริมฝีปากเบาๆ: "หลินอี้..."
ในใจ ดูเหมือนจะเริ่มอยากรู้จักลูกเศรษฐีคนนี้มากขึ้นอีกหน่อย
ไอ้การแก้ไขเนื้อเรื่องบ้านี่ ฆ่าได้จริงๆ! ผู้หญิงคนนั้นตอนนี้ต้องกำลังจ้องฉันด้วยสายตาไม่ดีแน่ๆ!
คิดหาวิธีจัดการกับฉันอยู่แน่ๆ!
หลินอี้วิ่งเร็วมาก จนกระทั่งกลับขึ้นไปนั่งในรถได้ ก็ยังหายใจหอบหนักๆ อยู่พักใหญ่
เขาเช็ดเหงื่อที่ขมับ จ้องมองช่องแสงบนหลังคารถ เงียบไปนาน...
ทันใดนั้นก็กำหมัดแน่น
"ไม่ได้! ต่อให้หนีได้วันนี้ ก็หนีไม่พ้นพรุ่งนี้!"
หลินอี้สูดหายใจลึก ๆ ถ้าฉันไม่ทำตัวเสี่ยงตาย แค่...
แค่ทำตามเนื้อเรื่องเดิม แต่เข้าไปก่อกวนก่อน ก่อกวนแบบเงียบๆ! ไม่ให้ฉู่หรานได้รู้จักนางเอกพวกนั้น...
แบบนี้...
จะได้ไหม?
หลินอี้กลืนน้ำลาย ดูเหมือน...คงจะไม่ได้มั้ง?
ตามการตั้งค่าบังคับเนื้อเรื่องแบบนี้ ฉันไม่ทำตัวเสี่ยงตายก็ถือว่าโชคดีแล้ว ถ้าไปก่อกวนแล้วถูกฉู่หรานจับได้...
ไม่สิ ก็แค่ทำให้เขาจับไม่ได้ก็พอไม่ใช่เหรอ?
"ปั้ง"
หลินอี้ชกพวงมาลัยหนึ่งครั้ง ดวงตาเป็นประกาย
ฉันต้องมีชีวิตอยู่ให้ได้!
ไม่อย่างนั้นก็มีแต่ทางตาย!
ต้องไม่ให้ฉู่หรานเก็บนางเอกที่มีอำนาจและเงินทองพวกนั้นได้ทั้งหมด!
ก่อกวน!
ต้องก่อกวน!
ตามเนื้อเรื่องเดิม หลังจากได้รู้จักเซี่ยเจี้ยนว่านแล้ว วันพรุ่งนี้ฉู่หรานจะต้องไปเรียน และในห้องเรียนของเขา ยังมีอีกคนที่มีเบื้องหลังไม่แพ้เซี่ยเจี้ยนว่าน!
ซูเสี่ยวโหรว คุณหนูใหญ่จากเมืองหังโจว เป็นรองประธานระดับท็อปด้วย!
หน้าตาน่ารักสดใส นิสัยร่าเริง แถมยังถูกครอบครัวปกป้องมาอย่างดี แทบไม่มีเชิงป้องกันคนนอกเลย
อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในสาว ๆ คนแรกๆ ที่ถูกฉู่หรานพิชิตได้อย่างง่ายดาย!
หลินอี้กำหมัดแน่น พรุ่งนี้ เริ่มจากซูเสี่ยวโหรวเป็นคนแรก!
อย่างน้อยก็ต้องไม่ให้เธอกับฉู่หรานได้เป็นเพื่อนกันตามปกติ!
เพื่อเอาชีวิตรอด!
......