ซูเหอเกือบจะจับเวลาลงจากงานพอดี
18:29 เธอก็เก็บของทุกอย่างเสร็จ ปิดคอมพิวเตอร์เรียบร้อย
18:30 เครื่องลงเวลาพึ่งข้ามตัวเลข เธอก็พุ่งออกจากประตูออฟฟิศไปแล้ว
ด้านหลังมีเสียงอุทานของเสี่ยวหลิว: “ซูเหอ วันนี้วิ่งเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?! ปกติไม่ต้องเล่นเน็ตเล่นน้ำอีกสิบนาทีเหรอ?”
ซูเหอโบกมือโดยไม่หันกลับ: “มีเรื่องด่วน!”
เรื่องด่วน
ด่วนกลับบ้านไปดูว่า “เกมเอาชีวิตรอดมรณะ” ที่โผล่เข้ามาในหัวแบบไม่ทันตั้งตัวนั่นมันคืออะไรกันแน่
บนรถไฟฟ้า เธอหามุมหนึ่งนั่งลง จ้องหน้าจอมือถือเหม่อลอย
เสียงนั้นในหัวไม่ดังขึ้นมาอีก
แต่เธอรู้ มันยังอยู่
เธอก้มดูเวลา 18:45
นั่นหมายความว่า อย่างช้าที่สุดพรุ่งนี้เวลานี้ เธอต้องตัดสินใจ
ไม่ก็สมัครใจเข้าไปดูเอง
ซูเหอไม่ใช่คนฉลาดอะไร แต่เธอไม่โง่
โควตาผู้เล่นทดสอบภายใน...ฟังดูเหมือนของดี
ตอนเล่นเกมเมื่อก่อน นักเล่นทดสอบภายในไม่ถูกเอาใจใส่เหมือนพระเจ้างั้นเหรอ?
ไอเทมหายาก สกินจำกัด ประสบการณ์ก่อนใคร...
18:55 ซูเหอกลับถึงบ้านตรงเวลา
เธอเช่าห้องเล็ก ๆ ในชุมชนเก่าแถบชานเมือง พื้นที่สิบกว่าตารางเมตร ค่าเช่าเดือนละแปดร้อย ไม่มีห้องน้ำในตัว ห้องน้ำรวมอยู่สุดทางเดิน
แต่อย่างน้อย ก็เป็นพื้นที่ของเธอเอง
ปิดประตู ล็อกกุญแจ
ตรวจหน้าต่าง รูดม่านปิด
เปิดไฟ แล้วก็เปิดไฟฉายมือถือ ส่องใต้เตียงและหลังตู้
หลังจากแน่ใจว่าไม่มี “ของสกปรก” อะไรแล้ว ซูเหอก็นั่งลงข้างเตียง สูดหายใจลึก
“นั่น...” เธอเอ่ยทดลอง เสียงแหบแห้งเล็กน้อย “นายยังอยู่ไหม?”
[ติ้ง!]
เสียงผู้หญิงกลไกดังขึ้นแทบจะทันที
[ผู้เล่นสวัสดี ระบบเกมเอาชีวิตรอดมรณะพร้อมให้บริการท่านตลอดเวลา]
ซูเหอกลืนน้ำลาย: “คือ...ฉันขอถามหน่อย เกมเอาชีวิตรอดมรณะนี่ เป็นเกมแบบไหนกันแน่?”
[กำลังให้คำอธิบายเกมแก่ผู้เล่น·ซูเหอ——]
เสียงของระบบเรียบและกลไก เหมือนเสียงอัตโนมัติของสายด่วนบริการลูกค้า แต่เนื้อหาที่พูดออกมา กลับทำเอาหลังของซูเหอเย็นวาบเป็นชั้น ๆ
[เกมเอาชีวิตรอดมรณะ ตามชื่อ ก็คือเกมมรณะที่เน้น “การเอาชีวิตรอด” เป็นแกนกลาง]
[ผู้เล่นจะต้องเผชิญกับความท้าทายการเอาชีวิตรอด ภารกิจในดันเจี้ยน การรุกรานของสัตว์ประหลาดต่าง ๆ ในโลกของเกม]
[คุณสามารถเลือกที่จะดิ้นรน เลือกที่จะสังหาร เลือกที่จะร่วมมือ หรือเลือกที่จะทรยศ]
[เป้าหมายสูงสุดของการกระทำทุกอย่าง มีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือการมีชีวิตอยู่]
ซูเหอ: ...
ซูเหอ: ???
เธอนิ่งไปสามวินาที แล้วเอ่ยปากอย่างยากลำบาก: “คือ...ฉันขอถามได้ไหม ถ้าฉันไม่อยากเข้าร่วม จะมีบทลงโทษอะไรไหม?”
[ผู้เล่นโปรดฟังฉันพูดให้จบ]
น้ำเสียงของระบบไม่มีความผันผวนใด ๆ แต่ซูเหอกลับรู้สึกแปลก ๆ ว่ามันดูเหมือนจะหมดคำพูด
[ดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่คุณอาศัยอยู่ ถูกเทพเจ้าสูงสุดเลือกให้เป็นจุดหมายปลายทางของการลงมาของเกมเอาชีวิตรอดมรณะ]
[ในอนาคต มหาเกมแห่งเทพเจ้าจะครอบคลุมโลกทั้งใบที่คุณอยู่อย่างสมบูรณ์]
[ในเวลานั้น มนุษย์ทุกคนจะถูกบังคับให้เป็นผู้เล่น ไม่มีข้อยกเว้น ไม่มีใครหลบหนีได้]
[และก่อนหน้านั้น เทพเจ้าสูงสุดจะเลือกผู้โชคดีบางส่วนมาทดสอบภายใน ซึ่งก็คือผู้เล่นทดสอบภายในอย่างคุณ]
[โควตาผู้เล่นทดสอบภายในน้อยมาก ทั้งโลกไม่เกิน...(ข้อมูลเข้ารหัส)]
[ต่อให้ตอนนี้คุณเลือกที่จะสละสิทธิ์ เมื่อเกมลงมาในอนาคต คุณก็ยังถูกบังคับให้เข้าไปอยู่ดี]
[ความแตกต่างคือ ตอนนั้น คุณจะไม่มีข้อได้เปรียบในการเริ่มต้นเลย]
ซูเหอเข้าใจแล้ว
นี่ไม่ใช่คำถามว่า “จะเข้าร่วมหรือไม่” เลย
มันคือคำถามว่า “เข้าล่วงหน้า” หรือ “เข้าร่วมหลังเกมเปิด”
ถ้า “เกมเอาชีวิตรอดมรณะ” นี้จริงอย่างที่มันพูด ไม่ช้าก็เร็วต้องลงมายังโลกนี้
งั้นเข้าล่วงหน้า ยังดีกว่าตอนนั้นมามืดแปดด้าน
ซูเหอปลอบใจตัวเองแบบนี้ พยายามกลบความกลัวที่ค่อย ๆ ทวีความรุนแรงในใจลง
เข้าล่วงหน้า เธอจะได้ก้าวนำหน้าคนอื่นอย่างแน่นอน
รอเปิดเซิร์ฟเวอร์ค่อยเข้า ต้องไปแย่งมอนสเตอร์แย่งทรัพยากรกับคนอีกหลายร้อยล้าน โอกาสรอด...
เธอไม่กล้าคิด
ซูเหอสูดหายใจลึก แล้วถามอีกคำ: “แล้ว...เกมนี้ มันจะตายคนไหม?”
ถามจบ เธอเองก็รู้สึกว่าคำถามนี้โง่ ๆ
ระบบเงียบไปหนึ่งวินาที
แค่หนึ่งวินาที
แต่ในวินาทีนั้น ซูเหออ่านความหมายนัยของมันออกแล้ว
[ผู้เล่น]
เสียงของระบบยังคงราบเรียบ
[นี่คือเกมเอาชีวิตรอดมรณะ]
ซูเหอ: ...
โอเค เข้าใจแล้ว
ตายได้
ตายจริง ๆ
เธอยกมือตบหน้าตัวเองเบา ๆ พยายามให้หัวใจสงบลง
“แล้ว...ผู้เล่นทดสอบภายในมีกี่คน?” เธอถามอีก
[ไม่สามารถเปิดเผยได้]
ระบบตอบอย่างฉับไว
[แต่บอกได้อย่างหนึ่งว่า——โควตาผู้เล่นทดสอบภายในน้อยมาก]
[คุณได้รับสิทธิ์นี้ ถือเป็นเหตุการณ์ที่มีความน่าจะเป็นต่ำมาก]
ซูเหอนิ่งไปสักพัก
น้อย
คนส่วนน้อย
ข้อได้เปรียบในการเริ่มต้น
เธอนึกถึงเกมที่เคยเล่นในปีเหล่านั้น นักเล่นทดสอบภายในภายหลังกลายเป็นยอดฝีมือกันขนาดไหน
แล้วก็นึกถึงนิยายวันสิ้นโลกที่คนที่ตื่นรู้ก่อน รอดมาได้ถึงตอนที่เท่าไหร่
เธอก้มมองห้องเช่าแปดร้อยบาทนี้ นึกถึงเงินเก็บนิดหน่อยในบัญชี นึกถึงครอบครัวต้นทางที่ไม่อยากกลับไปตลอดกาล
นึกถึงประโยคที่เจ้านายเคยพูด “นายไม่ทำ คนอื่นก็ทำ”
ถ้าโลกนี้กำลังจะแตกสลายจริง——
แล้วทำไมเธอจะไม่ได้เป็นคนกลุ่มที่รอดชีวิต?
ซูเหอเงยหน้าขึ้น สายตาคมชัดกว่าเมื่อกี้ไม่น้อย
“ได้”
เธอพูด
“เริ่มเกมได้เลย”
[ติ้ง!]
ระบบตอบสนองแทบจะในทันที
[ผู้เล่น·ซูเหอยืนยันการเริ่มเกมเอาชีวิตรอดมรณะแล้ว!]
[กำลังเริ่มต้นข้อมูลผู้เล่น...]
[เริ่มต้นเสร็จสิ้น!]
[กำลังเปิดแผงผู้เล่น...]
ซูเหอเห็นแสงวาบขึ้นตรงหน้า
แสงม่านโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ เหมือนที่เขียนในนิยายพวกนั้น
[ผู้เล่น: ซูเหอ]
[เลเวล: LV1]
[พรสวรรค์: มนุษย์เงินเดือนวัวควาย]
[สกิล: ไม่มี]
ซูเหอจ้องแผงนี้สามวินาที
เงียบ
เงียบนาน
“แค่นี้เหรอ?” เธออดถามไม่ได้
แผงนี้ดูจืดชืดไปหน่อยไหม?
เลเวล 1 ไม่มีสกิล
นอกจากชื่อแล้ว ก็คือแผงเปล่า
สิ่งเดียวที่ดูได้ คือช่อง[พรสวรรค์]
เธอเม้มตามอง——
[มนุษย์เงินเดือนวัวควาย]
ซูเหอ: ?
เธอขยี้ตา
ก็ยังเป็นคำเหล่านั้น
เธอหยิกต้นขาตัวเองอีกที
เจ็บ
แต่ตัวหนังสือไม่เปลี่ยน
“พรสวรรค์นี้...หมายความว่ายังไง?”
เธอเอ่ยปากอย่างยากลำบาก
[เมื่อเป็นผู้เล่น ระบบจะปลุกพรสวรรค์เฉพาะตัวหนึ่งให้คุณ ตามลักษณะส่วนตัว รอยประทับวิญญาณ และเส้นทางชะตากรรมของคุณ]
ระบบอธิบายอย่างจริงจัง
[พรสวรรค์คือความสามารถหลักที่สุดของผู้เล่น จะอยู่กับคุณตลอดการเล่นเกม เปลี่ยนแปลงได้ยากมาก]
[พรสวรรค์ของคุณปลุกเสร็จแล้ว——มนุษย์เงินเดือนวัวควาย]
ซูเหอ: แล้วไง? ระบบ แม้แต่นายก็ยังแซะว่าฉันเป็นมนุษย์เงินเดือนวัวควายเหรอ?