ซากความเสียหายในห้องโถงใหญ่ได้รับการเก็บกวาดอย่างรวดเร็วโดยพนักงานโรงแรม
หอแก้วแชมเปญที่แตกถูกเปลี่ยนเป็นแก้วคริสตัลชุดใหม่ ส่วนคราบเลือดบนพรมก็ถูกพรมแดงผืนหนาปกคลุม เสียงดนตรีบรรเลงไพเราะขึ้นอีกครั้ง
เหล่าคนดังกลับมายกแก้วขึ้นจิบ จับกลุ่มสามถึงห้าคน พูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรส
ราวกับเหตุปะทะนองเลือดเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น
อกของซูชิงชิงขยับขึ้นลงเล็กน้อย ชุดราตรีขับเน้นส่วนโค้งเว้าอันสง่างามและเรือนร่างสูงเพรียวของเธอให้เด่นชัด ไหปลาร้างดงาม เอวคอดสะโพกผาย แม้ใบหน้าจะเย็นชาราวปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง ก็ยังมีสายตาผู้ชายรอบข้างไม่น้อยแอบจับจ้องไม่วาง
เธอหันข้าง แล้วถลึงตาใส่หลินหยวนอย่างแรง
หมอนั่นกำลังหน้าด้านหยิบเค้กแบล็กฟอเรสต์ชิ้นหนึ่งจากรถเข็นอาหารที่แล่นผ่าน แล้วยัดเข้าปากทั้งชิ้น เคี้ยวจนแก้มตุ่ย
“กินอยู่นั่นแหละ! นายรู้จักแต่กินหรือไง!”
ซูชิงชิงลดเสียงลง น้ำเสียงยังเจือความงอนอยู่
หลินหยวนกลืนเค้กลงคออย่างยากลำบาก ก่อนหัวเราะแหะ ๆ
“ตีกันก็เปลืองแรงนะ เจ้านายคนสวย จะให้ผมท้องหิวแล้วคอยปกป้องคุณได้ยังไง?”
ซูชิงชิงนวดขมับที่เริ่มปวดตุบ ๆ ขี้เกียจจะใส่ใจกับเจ้าหมอนี่เต็มที
คืนนี้เธอต้องคว้าเงินลงทุนมาให้ได้
ที่ดินผืนนั้นทางตอนใต้ของเมืองทำให้เซิ่งถังทุ่มเงินทุนหมุนเวียนลงไปมากเกินไป ตั้งแต่นี้ไปอีกสองวันก็ถึงกำหนดชำระเงินกู้ธนาคารเป็นวันสุดท้ายแล้ว
ถ้าคืนนี้หาเงินทุนระยะสั้นมาหมุนไม่ทัน แถมซัพพลายเออร์พากันเร่งรัดหนี้ เซิ่งถังก็จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากจะฟื้นคืน
เธอจะยอมเห็นความทุ่มเทของถังปิงพังทลายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้
“ตามฉันให้ติด เข้าใจไหม?”
ซูชิงชิงกำชับเสียงเย็น
หลินหยวนยักไหล่ เช็ดปลายนิ้วที่เปื้อนครีมกับกระดาษทิชชู แล้วเดินตามหลังเธออย่างว่าง่าย