พวกอันธพาลหลายคนตัวสั่นงันงก รีบเข้าไปช่วยกันหามเหลยหู่ที่หมดสภาพราวกับกองโคลนขึ้นรถโรเวอร์ แล้วลากกระชากยัดเข้าไปที่เบาะหลัง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเผลอหรือจงใจ ตอนหามขึ้นรถ เหลยหู่ถูกกระแทกขาข้างที่หักเข้าอย่างจัง เขาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แต่กลับไม่กล้าด่าเสียงดัง ได้แต่เร่งให้รีบหนีไม่หยุด
ไม่ถึงครึ่งนาที หน้าประตูทางเข้าหน้างานก่อสร้างก็ไม่มีใครเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว
คนงานก่อสร้างที่หลบอยู่หลังตู้คอนเทนเนอร์ค่อย ๆ โผล่หน้าออกมา แต่ละคนอ้าปากค้าง แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
นั่นเหลยหู่ ผู้ทรงอิทธิพลแถบใต้เมืองมาห้าหกปีเชียวนะ ปกติแม้แต่หัวหน้าฝ่ายปกครองยังต้องไว้หน้าเขาอยู่หลายส่วน วันนี้กลับถูกชายหนุ่มคนหนึ่งซ้อมจนมือเท้าหัก แต่ยังไม่กล้าปริปากสักแอะ
พวกเขาล้วนเป็นคนธรรมดาที่มาหาเงินเลี้ยงครอบครัว ทำงานเจาะพื้นทั้งวันได้แค่ 280 หยวน
ใครจะคิดว่าจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เข้า
วันนี้แม้แต่ผู้จัดการหลี่ที่วางท่าเป็นใหญ่ยังโดนซ้อม ถ้าคราวหน้ามีคนมาก่อเรื่องอีก พวกเขาจะโดนซ้อมด้วยหรือเปล่า
ซูชิงชิงกวาดตามองคนงานเหล่านั้น รู้ว่าตอนนี้ต้องปลอบขวัญพวกเขา จึงกระซิบอะไรบางอย่างกับหลี่เฉวียน
หลี่เฉวียนฟังจบก็ชะงักไป สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อยก่อนเอ่ยว่า
“คุณซู ถ้าทำแบบนี้ ต้นทุนค่าแรงของเราจะเพิ่มขึ้นอีกมากนะครับ”
“ค่าแรงเพิ่มก็ไปชดเชยจากส่วนอื่น อย่างมากโครงการนี้ก็แค่กำไรลดลงหน่อย ตอนนี้สิ่งสำคัญคือทำให้ทุกคนสบายใจแล้วกลับมาทำงานได้”
หลี่เฉวียนพยักหน้า ก่อนเดินไปยืนต่อหน้าคนงานกว่าร้อยคนแล้วประกาศว่า
“เมื่อกี้คุณซูบอกว่า ค่าแรงทุกคนจะเพิ่มวันละ 50 หยวน คืนนี้เราจะเลี้ยงอาหารที่ไซต์งาน คุณซูเป็นเจ้ามือ ทุกคนกลับไปทำงานได้!”