ขณะนั้น ภายในห้องหนังสือของคฤหาสน์ตระกูลจ้าว จ้าวเทียนอวี่เตะลูกน้องที่คุกเข่ารายงานอยู่ข้าง ๆ จนล้มคว่ำลงกับพื้น
“ไอ้พวกไร้ประโยชน์ เอาแต่กินกันทั้งนั้น!”
“เหลยหู่พาคนไปหลายสิบคน แต่กลับถูกหักขาจนหมด สภาพเหมือนหมาตายที่โดนโยนกลับมา”
“จิ้งจอกดำที่จ่ายเงินไปล้านหนึ่งเพื่อจ้างมา กลับยังไม่ทันได้แตะตู้เซฟด้วยซ้ำ เกือบถูกฆ่าทิ้งคาชั้นแปดแล้ว!”
จ้าวเทียนอวี่คว้าที่ตัดซิการ์ขึ้นมา แล้วแทงลงบนโต๊ะไม้แดงอย่างแรง คมมีดจมลึกลงไปในหน้าโต๊ะ
“ตอนนี้แกมาบอกฉันว่า บอดี้การ์ดที่ชื่อหลินหยวนคนนั้นอยู่กับซูชิงชิงนังแพศยาตลอด 24 ชั่วโมง แทบไม่ห่างกันแม้แต่ก้าวเดียว ขนาดเข้าห้องน้ำยังเฝ้าอยู่หน้าประตู”
“ฉันเลี้ยงพวกแกไว้ ไม่ใช่ให้มาบอกว่าจัดการเรื่องนี้ยากแค่ไหน!”
ลูกน้องที่ถูกเตะล้มรีบคุกเข่าลงอีกครั้ง ตัวสั่นงันงก หน้าผากแนบติดพื้น น้ำเสียงสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง
“คุณชายจ้าว คนของโก่วคลั่งถูกตำรวจควบคุมตัวไปหมดแล้วครับ แต่ละคนคงโดนตัดสินจำคุกสิบปีแปดปี บริษัทรักษาความปลอดภัยเฮยสุ่ยถือว่าจบสิ้นแล้ว”
“ตอนนี้ไม่มีใครในวงการมืดของเมืองหลินกล้ารับงานเล่นงานหลินหยวนอีกแล้ว ทุกคนพูดกันว่าไอ้หมอนั่น...ลงมือโหดกว่าโก่วคลั่งเสียอีก ไม่ใช่คนแน่ ๆ”
“คนบ้าอย่างนั้นหรือ?”
จ้าวเทียนอวี่หัวเราะเย็นชา
“ในเมืองหลิน ตระกูลจ้าวของฉันต่างหากที่เป็นกฎ ต่อให้เป็นคนบ้าหรือคนโง่ ก็ต้องยอมหมอบให้ฉันทั้งนั้น”
“ฉันไม่สนว่าพวกแกจะใช้วิธีไหน ฉันต้องการให้หลินหยวนตาย ส่วนซูชิงชิงนังผู้หญิงไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนั่น ต้องคุกเข่าต่อหน้าฉันแล้วกระดิกหางอ้อนวอน!”