เจียงเหยียนยังอยากพูดอะไรต่อ แต่เงาของหลินหยวนก็หายลับไปในราตรีแล้ว
นางมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่จากไป แววตาวูบไหว ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วกลับเข้าไปนั่งในรถ จัดชุดกี่เพ้าที่ถูกดึงจนยุ่งให้เข้าที่ ทว่าในหัวกลับมีแต่ภาพชายหนุ่มผู้แสนเอาแต่ใจคนนั้น
หลินหยวนไม่รอช้า เรียกแท็กซี่ตรงไปยังเครือเซิ่งถังทันที
ทันทีที่เขาผลักประตูห้องทำงานรองประธานบริษัทเข้าไป หมอนอิงใบหนึ่งก็ลอยหวือมาปะทะหน้า
“หลินหยวน! ยังรู้จักกลับมาอีกเหรอ?!”
ซูชิงชิงนั่งหน้าบึ้งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหาร ข้อเท้าที่บาดเจ็บวางพาดอยู่บนเก้าอี้อีกตัว เห็นได้ชัดว่ายังโมโหไม่หาย
“คุณซู โมโหขนาดนี้ ระวังฮอร์โมนแปรปรวนจนสิวขึ้นนะครับ”
หลินหยวนเบี่ยงตัวหลบหมอนอิง แล้วเดินยิ้มร่ามาหานาง
“เรื่องสมาคมมังกรดำเรียบร้อยแล้ว วัสดุก่อสร้างทั้งหมดจะส่งถึงไซต์งานฟรีภายในครึ่งชั่วโมง เฉินเทียนหลงยังไปขอโทษคุณถึงที่ด้วยซ้ำ ผลงานรวดเร็วขนาดนี้ ไม่ให้ห้าดาวพร้อมโบนัสแสนหยวนหน่อยเหรอครับ?”
ดวงตาคู่สวยของซูชิงชิงเบิกกว้าง จ้องเขาเขม็ง
“เลิกยิ้มประจบฉันได้แล้ว! นายทำอะไรเฉินเปียวกันแน่? เฉินเทียนหลงเป็นเจ้าถิ่นที่กินคนไม่คายกระดูก จะยอมมาขอโทษนายดี ๆ ได้ยังไง?”
นางไม่เชื่อ
ไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว
ไอ้บ้านี่ไม่เคยพูดความจริงสักประโยค!
“ผมบอกแล้วไงครับ ว่าใช้คุณธรรมสยบคน”
หลินหยวนยักไหล่ สีหน้าจริงใจเต็มที่
“ผมอธิบายค่านิยมหลักของสังคมที่กลมเกลียวให้เขาฟัง ใช้ความรู้สึกโน้มน้าว ใช้เหตุผลชี้แจง ท่านประธานเฉินซาบซึ้งมาก เลยตัดสินใจกลับตัวเป็นคนดี ช่วยสนับสนุนการพัฒนาเศรษฐกิจของเมืองหลินครับ”
“นาย...”
ซูชิงชิงโมโหจนอกกระเพื่อมแรง คว้าเอกสารอีกชุดบนโต๊ะขึ้นมาเตรียมขว้าง