เงินก็เงิน คำพูดก็แบบนี้อีก หรือระหว่างพี่น้องคู่นี้จะคุยกันเรื่องอื่นนอกจากเงินไม่ได้แล้วจริง ๆ
ซูชิงชิงรู้สึกไฟโทสะพุ่งขึ้นจุกอกจนแทบระเบิด เธอคร้านจะต่อปากต่อคำกับซูเสี่ยวเสี่ยวอีก จึงหันขวับไปทางหลินหยวนที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ แล้วออกคำสั่งเสียงเย็น
“หลินหยวน แบกเธอออกไปให้ฉัน”
หลินหยวนกำลังดูเพลิน ๆ ไม่คิดว่าจู่ ๆ ไฟจะลามมาถึงตัว เขาแตะจมูก พลางมองซูชิงชิงที่โกรธจนแทบระเบิด แล้วหันไปมองซูเสี่ยวเสี่ยวที่ยืนทำท่าพร้อมข่วนคน ราวกับลูกแมวป่า ก็อดขำในใจไม่ได้
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
แต่เจ้านายสั่งแล้ว จะไม่ฟังได้ยังไง
อีกอย่าง งานนี้ฟังดูน่าสนใจไม่น้อย
“ได้เลย”
หลินหยวนรับคำอย่างฉับไว ก่อนก้าวยาว ๆ ตรงไปหาซูเสี่ยวเสี่ยว
เมื่อเห็นหลินหยวนเดินตรงเข้ามา ซูเสี่ยวเสี่ยวก็ถอยหลังไปครึ่งก้าว แววตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“นายจะทำอะไร ฉันเตือนนะ อย่ามาแตะต้องฉัน”
หลินหยวนไม่ใส่ใจกับคำเตือนของเธอ ใบหน้ายังมีรอยยิ้มกวนประสาทประดับอยู่ เขายื่นแขนออกไปก่อนซูเสี่ยวเสี่ยวจะทันตั้งตัว
มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปใต้ข้อพับเข่าเรียว อีกข้างประคองแผ่นหลังของเธอไว้อย่างมั่นคง
จากนั้นซูเสี่ยวเสี่ยวก็รู้สึกว่าตัวเบาหวิว ร่างทั้งร่างลอยขึ้นจากพื้น พร้อมเสียงร้องสั้น ๆ ก่อนหลินหยวนจะอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนด้วยท่าอุ้มเจ้าหญิงอย่างสมบูรณ์แบบ
ความนุ่มนิ่มและความยืดหยุ่นน่าทึ่งของร่างหญิงสาวส่งผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ มาถึงแขนของหลินหยวนอย่างชัดเจน ปลายจมูกยังอบอวลด้วยกลิ่นหอมหวานปนสดชื่น