ตอนนี้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันแน่น หากซูชิงชิงตื่นขึ้นมาในจังหวะนี้แล้วเห็นภาพตรงหน้า คงตกใจจนแทบอ้าปากค้าง
น่าเสียดายที่จิ้งจอกดำวางยาเธอไว้ก่อน ซูชิงชิงไม่มีทางฟื้นขึ้นมาได้ก่อนฟ้าสาง
จิ้งจอกดำในอ้อมแขนของหลินหยวนหายใจหอบถี่ ดวงตาหางตาเรียวสวยฉายแววตื่นตะลึง
เธอคลุกคลีอยู่ในโลกใต้ดินมาห้าปี ไม่เคยมีใครสักคนที่สามารถสลายการโต้กลับระยะประชิดของเธอได้ด้วยกระบวนท่าเดียว และยิ่งไม่เคยมีใครมองทะลุตัวตนของเธอได้เพียงแวบเดียว
“ตกลงนายเป็นใครกันแน่?”
จิ้งจอกดำกัดฟันบิดตัว แต่กลับพบว่าชายที่กดทับอยู่บนร่างมีกำลังมหาศาล เธอดิ้นอย่างไรก็ผลักเขาไม่ออก
“ฉันเป็นใครไม่สำคัญ สำคัญตรงที่เธอหมายตาคนที่ไม่ควรแตะต้องเข้าแล้ว”
หลินหยวนเพิ่มแรงมือ จิ้งจอกดำเจ็บจนหอบหายใจ เหงื่อเย็นผุดพรายทั่วหน้าผาก
“ใครส่งเธอมา?”
จิ้งจอกดำกัดริมฝีปาก ปิดปากสนิทไม่ยอมพูด
“ปากแข็งดีนี่”
หลินหยวนยิ้ม มือขวาที่ว่างอยู่ฟาดลงบนส่วนเว้าโค้งอวบอิ่มของเธอเต็มแรง
เสียงเพียะดังกังวานไปทั่วห้องนอนอันเงียบสงัด
“แกหาที่ตายเอง!”
ใบหน้าจิ้งจอกดำแดงก่ำด้วยความโกรธจนตัวสั่น
ในฐานะจอมโจรเดี่ยวชื่อกระฉ่อนระดับนานาชาติ เศรษฐีและตระกูลผู้มีอิทธิพลมากมายต่างหวาดกลัวเธอจนได้ยินชื่อก็ขวัญหนีดีฝ่อ เธอเคยถูกผู้ชายจับมาเล่นเป็นของเล่นแบบนี้เสียที่ไหน
“ถ้ายังปากแข็ง ฝ่ามือต่อไปจะไม่ฟาดผ่านกางเกงแล้วนะ”
แววตาหลินหยวนเย็นเยียบ ปลายมีดผ่าตัดจ่ออยู่ตรงเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอ สัมผัสเย็นเฉียบทำให้จิ้งจอกดำสะท้านวาบ
จิตสังหาร
จิตสังหารแบบเดียวกับที่มีอยู่ในตัวเพชฌฆาตผู้คลานออกมาจากกองซากศพเท่านั้น
จิ้งจอกดำคลุกคลีอยู่ในโลกใต้ดินมาหลายปี ย่อมคุ้นเคยกับกลิ่นอายเช่นนี้เป็นอย่างดี ความแข็งกร้าวในใจจึงสลายไปกว่าครึ่ง
“อย่าใช้มีดเลย เราต่างก็รับเงินมาแล้วทำงาน ไม่เห็นจำเป็นต้องให้เลือดตกยางออกเลยนี่?”