(ฝากสมองไว้ก่อน)
บทที่ 1
“หนุ่มหล่อเขาไม่มีช่วงโสดกันเลยหรือไง?”
“ชาติหน้าฉันจะเกิดเป็นหนุ่มหล่อที่สุดในโลกให้ได้”
ก่อนนอน เหลียนหลี่ไถข่าวซุบซิบในวงการบันเทิงอยู่พักหนึ่ง พอเห็นบันทึกการพังทลายของดาราชายที่คุมความต้องการทางเพศของตัวเองไม่ได้ เขาก็อธิษฐานขอพรสำหรับชาติหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อน
นอกหน้าต่างมีฟ้าแลบฟ้าร้อง หัวใจเจ็บปวดอย่างรุนแรง
เหลียนหลี่อายุ 22 ปี ก็ได้เริ่มต้นชาติหน้าแล้ว
*
“ฮ่า...”
ตอนพลิกตัวลุกขึ้นนั่งจากเตียง เหลียนหลี่ก็ยกมือกุมหน้าอกโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด
【ติ๊ง! ยินดีต้อนรับโฮสต์สู่โลกนิยายที่เขียนค้างไว้ โลกคู่ขนานแห่งนี้ประกอบด้วยนิยายที่เขียนค้างไว้ 13 เรื่อง เนื่องจากผู้เขียนหยุดอัปเดตและเทงานไป ทำให้บุตรแห่งโชคชะตาสูญสิ้น โลกจึงกำลังจะพังทลาย】
เหลียนหลี่เองก็อ่านนิยายเหมือนกัน
เขาอายุมากพอที่จะทั้งด่าผู้เขียนที่ทิ้งนิยายกลางคัน และเข้าใจผู้เขียนไปพร้อมกันแล้ว
“ระบบเหรอ?”
【สวัสดีโฮสต์ ฉันคือระบบ “หนุ่มหล่อที่สุดในโลก” ที่เกิดขึ้นจากคำอธิษฐานของคุณ ในโลกเดิมคุณอดนอนจนเสียชีวิตกะทันหัน เพื่อช่วยชีวิตคุณ ฉันจึงทำได้เพียงส่งคุณมาที่นี่ โปรดกลายเป็นบุตรแห่งโชคชะตาคนใหม่และช่วยโลกนี้ไว้!】
หนุ่มหล่อที่สุดในโลก...
รู้งี้ขอเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกดีกว่า
เหลียนหลี่ทุบอกตัวเองอย่างเสียดาย เสียใจจนแทบขาดใจ ก่อนถามอย่างสงสัยว่า “ต้องทำยังไง? ให้ฉันไปศัลยกรรมเหรอ?”
แต่หน้าตามันก็ไม่ใช่เงิน จะหล่อแค่ไหนก็ต้องมีคนที่ไม่ชอบหน้าตาแบบนั้นอยู่ดี
【เปิดใช้งานภารกิจ】
【ภารกิจหลัก 1: เป็นสุดยอดแห่งวงการไลฟ์สตรีม】
【ภารกิจหลัก 2: เป็นไอดอลแห่งวงการไอดอล】
【ภารกิจหลัก 3: เป็นดาวรุ่งอันดับหนึ่งของวงการบันเทิงจีน】
【ภารกิจหลัก 4: เป็นซูเปอร์สตาร์ระดับโลก】
ทุกครั้งที่ภารกิจเด้งขึ้นมา เหลียนหลี่ก็ยกมือกุมหัวใจ สูดลมหายใจเฮือกใหญ่
ถึงก่อนหน้านี้เขาจะเคยพูดพล่อย ๆ ว่า “ถ้าเป็นฉันก็ทำได้เหมือนกัน” ใส่ดาราชายที่ความสามารถไม่สมฐานะก็ตาม
แต่พอถึงเวลาจริง เหลียนหลี่ก็ชี้ตัวเอง “ฉันเนี่ยนะ? ดาวรุ่งอันดับหนึ่งของโลก? อาศัยหน้าตาอย่างเดียว?”
พูดจบ เขาก็ลองใช้นิ้วคลำใบหน้าที่ยังไม่เคยเห็นของตัวเอง
แล้วก็เงียบไปทันที
บอกไม่ถูกว่านิ้วสากกว่าหรือแก้มสากกว่า
หน้าผากทั้งใหญ่ทั้งกว้าง ตอนแรกคลำไม่เจอแม้แต่แนวไรผม จมูกก็แบนและมัน คลำแล้วเจอหัวสิวเสี้ยนเป็นเม็ด ๆ
เหลียนหลี่มือสั่น ลองแตะกรอบกรามของตัวเอง
...ไม่มีกรอบกราม
เขารีบเปิดไฟแล้วพุ่งเข้าห้องน้ำ กระจกในห้องน้ำมีรอยร้าวเส้นหนึ่ง สะท้อนใบหน้าที่อัปลักษณ์สุดขีด
ผมแห้งเหลืองและบางตั้งแต่อายุยังน้อยก็หัวล้านกลางกระหม่อมแล้ว หน้าผากสะท้อนแสงวาววับ
คิ้วรกและรูปทรงประหลาด ดวงตาเล็กแทบไม่ต่างจากเส้นขีด จมูกไม่เพียงแบน แต่ยังเหมือนจมูกหมู ฟันยื่นจนริมฝีปากปิดไม่มิด คางถอยร่น
มองด้านข้างยิ่งแย่ กลางใบหน้าบุ๋ม รูปหน้าเป็นหลุมเป็นบ่อ ราวกับใช้วิชากรอบกรามหายตัว
แถมใบหน้านี้ยังมีฝ้ากระเต็มไปหมด! จุดถี่ ๆ ราวกับลายบนตัวเต่าทองเจ็ดจุด
“อ้วก...ส่งฉันกลับไป! ตอนนี้ฉันพอใจกับหน้าตาเดิมของตัวเองมากแล้ว!”
ถึงจะไม่ใช่หนุ่มหล่ออะไร แต่ถ้าจัดแต่งตัวดี ๆ ก็ดูสะอาดสะอ้านหน้าตาดีได้อยู่
แต่ตอนนี้น่ะเหรอ? ต้องแต่งภาพหนัก ๆ ถึงจะดูเหมือนคน
“ระบบ” เหลียนหลี่พูดเสียงสั่น “นี่คือ ‘หนุ่มหล่อที่สุดในโลก’ ที่แกพูดถึงเหรอ? คนในโลกนี้ชอบคนขี้เหร่กันหรือไง?”
【เพราะโฮสต์ยังไม่ได้ทำภารกิจต่างหาก ขอแค่ทำภารกิจสำเร็จ ค่าคุณสมบัติแต่ละด้านก็จะเพิ่มขึ้น】
พูดจบ หน้าจอสีน้ำเงินก็ปรากฏขึ้น
【โฮสต์: เหลียนหลี่
อายุ: 22 (นักศึกษาจบใหม่ที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัย เพราะหางานติดขัด จึงทำได้แค่ฆ่าเวลาอยู่ในห้องเช่า)
หน้าตา: 22 (ดันมีหน้าหมูซะได้)
รูปร่าง: 35 (อย่างมากก็เป็นได้แค่ไก่ตอนดำ)
สติปัญญา: 50 (นักศึกษาจบใหม่ที่ใสซื่อจนดูโง่)
การร้องเพลง: 80 (ร้องได้ขนาดนี้ก็เดบิวต์ได้แล้ว)
การเต้น: 8 (ขยับดุ๊กดิ๊กสองทีเหมือนกินยาเบื่อหนูแล้วตายไม่สนิท)
เสน่ห์: 1 (ทางนี้ให้ 1 คะแนนเพื่อเป็นกำลังใจ)】
ถ้าอยากได้ฉายา “หนุ่มหล่อที่สุดในโลก” เขาต้องอัปค่าพวกนี้ให้เต็มทั้งหมด
ท่ามกลางคะแนนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ค่าการร้องเพลง 80 ทำให้เหลียนหลี่เผลอร้องออกมาสองประโยค
น้ำเสียงเป็นเสียงหนุ่มวัยรุ่นชั้นยอด โทนกลางค่อนไปทางต่ำ แต่กดให้ต่ำลงหรือเร่งให้สูงขึ้นก็ได้
ความดังพอดี ทั้งช่องปาก ช่องคอ และช่องอกกังวานสอดประสานกัน ลมหายใจมั่นคง ยาวนาน และมีพลัง หากใช้ลมมากก็ฟังดูอ่อนโยนเกียจคร้าน หากใช้น้อยก็ฟังดูเย็นชาและกดดัน
ออกเสียงชัดเจน รัวคำกระชับฉับไว พลังเสียงพุ่งแรง สายเสียงสั่นสะเทือนจนเกิดความพร่าเล็กน้อย
อารมณ์เสียงปรับเปลี่ยนได้ มีเสียงขึ้นจมูกนิด ๆ...
เหลียนหลี่ร้องแค่สองประโยคก็ฟังจนตัวเองคันไม้คันมือ ทั้งที่ร้องได้ขนาดนี้ยังได้แค่ 80 คะแนนเองเหรอ? นี่มันระดับนักร้องมืออาชีพของวงการบันเทิงจีนแล้วนะ
ถ้าเต็มร้อยจะเป็นยังไง? เสียงสวรรค์หรือเสียงขับขานของนางเงือก?
เหลียนหลี่ค่อย ๆ ลืมความกลัวที่มีต่อใบหน้านี้ไป แล้วเผยรอยยิ้ม “ฉันร้องได้เพราะจริง ๆ...”
หึ่ง
โทรศัพท์ดังขึ้นหนึ่งครั้ง
【เรียนลูกค้า เงินกู้ของท่านค้างชำระมาแล้ว 20 วัน โปรดชำระคืนโดยเร็วเพื่อหลีกเลี่ยงค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม ยอดชำระคืน: 102234 หยวน】
หลักหน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น...
เหลียนหลี่แทบกระอักเลือดออกมา
“ร่างนี้เป็นอะไรไป ทำไมถึงเป็นหนี้เยอะขนาดนี้?”
【โฮสต์ ฉันรู้ว่าคุณกำลังตกใจ แต่ใจเย็นก่อน จำได้ไหมว่าฉันเคยบอกว่าโลกนี้ประกอบด้วยนิยายที่เขียนค้างไว้ 13 เรื่อง?】
เหลียนหลี่พยักหน้า โลกพินตัวต่อตัว
【คุณไม่เพียงต้องเป็นบุตรแห่งโชคชะตา แต่ยังต้องเป็นบุตรแห่งโชคชะตาที่ไม่ถูกตัวเอกดั้งเดิมแย่งตำแหน่งไปด้วย เพราะฉะนั้น ระหว่างทางคุณต้องได้รับความรู้สึกดี ๆ จากเหล่าตัวเอกเดิม อาจเป็นความชอบ ความชื่นชม หรือความเคารพก็ได้...】
เหลียนหลี่ครุ่นคิด “เข้าใจได้ แล้วไงต่อ?”
【เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อเหลียนหลี่ เป็นตัวประกอบที่ถูกกำหนดให้สละชีพในนิยายเรื่องหนึ่ง เขาไปข่มขู่ตัวเอกชายเพื่อรีดเงิน และลอบปล่อยข่าวลือใส่ร้าย ก่อนที่พ่อแม่บุญธรรมของตัวเอกชายจะหาทนาย เขาก็ตกใจหนีไป ตอนนี้กำลังหลบภัยอยู่ที่มณฑลวาย ที่น่าสนใจคือพ่อแม่บุญธรรมไม่ได้ใส่ใจเงินจำนวนนี้ แค่อยากไล่เจ้าของร่างเดิมไปเท่านั้น จึงไม่ได้จ้างทนายจริง ๆ】
“ข่มขู่รีดเงิน? รีดมาเท่าไหร่? เงินอยู่ไหน?”
เหลียนหลี่เปิดแอปฟองฟ้ากับฟองเขียวอย่างคล่องแคล่ว แม้แต่แอปเพนกวินน้อยก็เข้าไปดูแล้ว ยอดเงินคงเหลือไม่ถึงพัน
【ก่อนหน้านี้กู้มารวม 100,000 หยวน แต่เจ้าของร่างเดิมติดพนัน เพราะไม่มีปัญญาใช้หนี้จริง ๆ จึงรวบรวมความกล้าซื้อยานอนหลับมากินฆ่าตัวตาย】
กู้มา 100,000 หยวน ตอนนี้ก็ยังติดหนี้อีก 100,000 หยวน
ไร้ประโยชน์สิ้นดี!
เหลียนหลี่อยากถุยน้ำลายใส่เจ้าของร่างเดิมสักที แต่ตอนนี้เขากลายเป็นเจ้าของร่างแล้ว หนี้ก็เลยตกมาเป็นของเขา
นอกจากหนี้ธนาคารแล้ว เหลียนหลี่ยังคิดไว้ว่า พอหาเงินได้เมื่อไหร่ก็ต้องคืนเงินให้ตัวเอกชายด้วย ติดหนี้ก็ต้องใช้ เป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้ว
แต่จะหาเงินยังไงดี?
พอมีหน้าหมูแบบนี้ เขาก็ไม่ค่อยกล้าออกไปข้างนอกจริง ๆ
ก่อนกลับชาติมาเกิด เขาก็เป็นแค่นักศึกษาจบใหม่ รูมเมตยังเคยบอกว่าเขาหน้าตาไม่เลว ถ้าใช้ฟิลเตอร์สวยบนโต่วอิน ก็พอเป็นสตรีมเมอร์ที่ดูดีมีราศีได้เหมือนกัน
—สตรีมเมอร์เหรอ?
เหลียนหลี่ชะงัก แล้วถามอย่างหน้าด้านว่า
“ระบบ ฉันใช้ผลงานบางอย่างจากโลกเดิมได้ไหม?”
【ได้ ขอแค่โฮสต์นึกออก】
“งั้นก็ดีเลย”
เหลียนหลี่ถอนหายใจโล่งอก ถ้าจะให้ท่องนิยายทั้งเล่มแบบไม่ตกสักคำก็ยากหน่อย แต่แค่นึกถึงเพลงที่เคยฟัง เรื่องแค่นี้จะไปยากอะไร?
เขารื้อฟื้นความทรงจำไปพลาง ใช้โทรศัพท์ค้นหาเพลงของโลกนี้ไปพลาง
เพลงจากทั้งสองโลกมีส่วนหนึ่งที่คล้ายกันหรือเหมือนกันเป๊ะ
ตัดเพลงพวกนั้นออกไปแล้ว เหลียนหลี่ก็ยังใช้เวลาทั้งวัน เขียนรายชื่อเพลงออกมาจนเต็มสมุดเล่มหนา
จากนั้นเขาให้ระบบยื่นจดทะเบียนเพลงในคลังลิขสิทธิ์ดนตรีของประเทศจีนทุกระยะ เพื่อป้องกันปัญหาลิขสิทธิ์ในภายหลัง
ระบบทำอะไรได้หลายอย่าง เช่น มอบภารกิจ จัดการแฟนคลับ ทำเครื่องหมายตัวเอก และแลกเปลี่ยนเหรียญดารา
ตอนนี้ระบบทำเครื่องหมายตัวเอกไว้ได้เพียงคนเดียว
ก็คือเจ้าหนี้ที่ให้เจ้าของร่างเดิมยืมเงิน 100,000 หยวน
ส่วนตัวเอกคนอื่น ๆ เหลียนหลี่ต้องใช้เหรียญดาราซื้อบทต้นฉบับก่อน ถึงจะรู้ว่าใครเป็นตัวเอกและทำเครื่องหมายได้
เหรียญดาราคือข้อมูลที่เกิดจากการแสดงความรู้สึกของผู้ฟังตอนฟังเหลียนหลี่ร้องเพลง
เหรียญดาราไม่ได้ใช้ซื้อบทต้นฉบับได้อย่างเดียว ยังซื้อของดี ๆ ในร้านค้าระบบได้อีกสารพัด
ไม่ว่าจะเป็น “ยาฟื้นพลัง” “ปั้นรูปร่าง” “เพิ่มคะแนนหน้าตา” “เวทีจำลองเสมือนจริง” “ห้องอัดเสียงไฮเทค” “เรียบเรียงเพลงครบวงจร” “นางเงือกสอนร้องเพลง” หรือ “นักเต้นสอนเต้น” เป็นต้น
ตอนนี้เหลียนหลี่ซื้ออะไรไม่ได้สักอย่าง
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาก็ยืดเส้นยืดสาย
ก่อนนอน เขาใช้เงินที่เหลืออยู่น้อยนิดผ่อนซื้อโทรศัพท์ ไมโครโฟน การ์ดเสียง และอุปกรณ์ไลฟ์สตรีมอื่น ๆ ขอบคุณฟังก์ชันใช้ก่อนจ่ายทีหลังจริง ๆ
ตอนแรกอยากซื้อคอมพิวเตอร์ด้วย แต่เงินไม่พอแล้ว เลยทำได้แค่ไลฟ์ผ่านโทรศัพท์ไปก่อน
ระหว่างรอพัสดุมาส่งในอีกสองวัน เหลียนหลี่แอบใส่หน้ากากกับหมวก ออกไปทำซิมการ์ดใหม่ที่ศูนย์บริการโทรศัพท์ แล้วยังติดตั้งอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง ลากสายเข้าห้องเช่าอีกด้วย
พอมีอินเทอร์เน็ต เขาก็กล้าออนไลน์แล้ว
โทรศัพท์ของเจ้าของร่างเดิมใช้แพ็กเกจอินเทอร์เน็ตเดือนละ 2 กิกะไบต์ ดูวิดีโอแค่สองคลิปก็เริ่มคิดเงินเพิ่ม สองวันนี้เขาเลยไม่กล้าดูอะไรเยอะ
พอพัสดุมาถึง เหลียนหลี่ก็ซ้อมวอร์มเสียงอยู่ในห้อง เรียนเพลงที่มีอยู่ในทั้งสองโลกไปสิบกว่าเพลงแล้ว
เขาไม่เคยไลฟ์มาก่อน จึงคิดว่าควรพยายามอย่าทำพลาด
โทรศัพท์กับแท็บเล็ตถือเป็นของมีค่า พนักงานส่งพัสดุจึงมาส่งถึงหน้าบ้าน
“สวัสดีครับ มาส่งพัสดุครับ”
พอเห็นตึกที่สร้างค้างไว้ พนักงานส่งพัสดุก็นึกว่าตัวเองมาผิดที่ มณฑลวายจนขนาดนี้เลยเหรอ ถึงมีที่แบบนี้ด้วย?
เขาตรวจที่อยู่ซ้ำหลายรอบ เมื่อแน่ใจว่าไม่ผิดก็เดินขึ้นชั้นสี่อย่างหวาด ๆ แล้วเคาะประตูสีแดงคล้ำ
เอี๊ยด
ประตูเปิดออก
ในห้องมืดสลัว ชายหนุ่มสวมหมวกกับหน้ากากคนหนึ่งเปิดประตู
“ของผมเอง ขอบคุณครับ”
พนักงานส่งพัสดุชะงัก เสียงของเขาใสกังวาน ราวกับน้ำพุเย็นไหลผ่านในฤดูร้อนอบอ้าว
“เพื่อน อยู่คนเดียวที่นี่ไม่กลัวเหรอ?” พนักงานส่งพัสดุพูดติดตลก “เมื่อกี้ตอนเดินขึ้นมา ฉันเห็นแล้วว่าชั้น 1 ถึง 4 มีนายอยู่คนเดียว”
เหลียนหลี่รับพัสดุมา พูดอย่างจนใจว่า “ช่วยไม่ได้นี่ครับ เพราะจนถึงได้มาอยู่ที่นี่”
แต่ห้องเช่าที่ดัดแปลงจากตึกสร้างค้างก็มีข้อดีอยู่เหมือนกัน คือเขาจะตะโกนโหวกเหวกแค่ไหนในชั้นนี้ก็ไม่มีใครได้ยิน
พนักงานส่งพัสดุฟังแล้วก็รู้สึกเห็นใจอยู่บ้าง “ก็จริง ถ้ามีเงิน ใครจะมาอยู่ที่แบบนี้ล่ะ”
“ไฟตรงโถงทางเดินบางทีก็เสีย เดินลงบันไดระวังหน่อยนะครับ ค่อย ๆ ไปครับ”
เหลียนหลี่บอกพนักงานส่งพัสดุ
พนักงานส่งพัสดุเกาหัวแล้วยิ้ม “ขอบใจนะ”
พอพนักงานส่งพัสดุไปแล้ว เหลียนหลี่ก็รีบใช้กรรไกรแกะกล่อง
ทุกอย่างพร้อมแล้ว เหลือแค่เริ่มไลฟ์