กลางเวหา
หลินหยางเท้าเอวมองทะเลสาบผืนใหญ่เบื้องล่าง ซึ่งผืนน้ำกำลังปั่นป่วนอย่างต่อเนื่อง
มวลน้ำใต้ดินยังคงพวยพุ่งออกมาไม่หยุด
แม่น้ำหลายสายที่อยู่ใกล้เคียงก็ไหลทะลักย้อนเข้ามาไม่ขาดสาย
เทือกเขาที่ทอดยาวหลายร้อยลี้ บัดนี้หายวับไปจนสิ้น!
“ไม่เลว!”
“ตราประทับนี้ทรงพลังจริง ๆ!”
หลินหยางยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ
ตราประทับเทพคืนสู่ปฐมกำเนิดสามส่วนเพิ่งฝึกถึงระดับยี่สิบห้าเท่านั้น!
ประทับลงไปคราหนึ่ง พื้นที่โดยรอบสี่ร้อยลี้ก็แปรจากเทือกเขากลายเป็นทะเลสาบในพริบตา
หากวันหน้าฝึกจนถึงระดับหนึ่งร้อย อันเป็นขั้นสมบูรณ์แบบล่ะก็
ประทับลงไปคราหนึ่ง คงทำให้ผืนแผ่นดินหลายพันลี้จมลงไปในทันทีได้เลยกระมัง?
แต่เมื่อเห็นศพทั้งห้าของหานหยวนซิงยังคงมีควันลอยกรุ่น กลิ่นหอมเหมือนเนื้อย่าง หลินหยางก็ร้องเสียดายเสียงดัง
“บ้าจริง! ทำไมสุกไปเจ็ดส่วนแล้วล่ะ?”
“โธ่เอ๊ย ศิลาวิญญาณของฉันตั้งหลายสิบก้อน จะเอายังไงดีเนี่ย?”
ศพไหม้เกรียมและขาดวิ่นทั้งห้าลอยอยู่บนผิวน้ำห่างออกไป
ตอนนี้ข้างนอกไหม้เกรียม ข้างในนุ่มฉ่ำ แต่หน้าตาแย่เกินไปหน่อย
หลินหยางยกมือคว้า
ศพขั้นก่อแก่นทองทั้งห้าพลันลอยขึ้นจากผิวน้ำ!
“พวกผู้บำเพ็ญมารยังจะซื้อไหม? สภาพแบบนี้ยังเอาไปหลอมเป็นหุ่นเชิดศพได้หรือเปล่า?”
“น่าจะได้มั้ง ใครบอกว่าซอมบี้ต้องเป็นเนื้อสดเท่านั้น? นั่นมันความคิดติดกรอบ โลกนี้อาจไม่เหมือนกันก็ได้ เดี๋ยวเอาไปให้ดูแล้วกัน”
ตามปกติศพขั้นก่อแก่นทองหนึ่งร่างขายได้ตั้งสิบกว่าก้อนศิลาวิญญาณชั้นยอด!
ห้าร่างรวมกัน
อย่างน้อยก็ขายได้หกเจ็ดสิบก้อน!
แค่ไม่รู้ว่าถูกซ้อมจนเละเทะแบบนี้แล้วจะยังมีค่าเท่าไร
“อย่างมากก็ขายให้ถูกหน่อย”
“ขาดทุนไม่ได้แน่ อย่างไรเสียก็ไม่มีต้นทุนซื้อมา”
หลินหยางปลอบใจตนเองไปพลาง เก็บศพเข้าแหวนเก็บของไปพลาง
เสี่ยวเฮยบนไหล่พลันยกอุ้งเท้าขึ้น
“หลินหยาง รีบดูข้างล่างเร็ว!”
“หีบสมบัติเยอะมาก!”
“หีบสมบัติอะไร?”
หลินหยางก้มมองลงไป
เห็นแสงหลากสีส่องวูบวาบอยู่ใต้น้ำในทะเลสาบผืนใหญ่ที่เพิ่งก่อตัวขึ้น
ทั้งสีขาว สีฟ้าคราม สีม่วง และสีทอง!
หีบสมบัติมากมายกระจัดกระจายอยู่ตามก้นทะเลสาบ ซากปรักหักพัง รวมถึงถ้ำของปีศาจอสูรที่พังทลายไปแล้ว