บนผิวน้ำทะเลสาบ มีหีบสมบัติระดับสี่ของจ้าวเขตมากกว่าสี่สิบใบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
หลินหยางถูมือไปมา
“มีหีบแล้วไม่เปิดก็เสียชาติเกิด! ลุยเลย!”
ว่ากันว่าลังเลก็พ่ายแพ้
เขายกมือเปิดหีบใบแรก
แกร๊ก!
แสงสีม่วงพวยพุ่งขึ้นจากในหีบ
เกราะศึกสีแดงเพลิงทั้งชุดปรากฏตรงหน้า!
【ชื่อ: เกราะศึกชิยัง!】
【ระดับ: ของหายากขั้นสี่!】
【คะแนนอุปกรณ์: 4.8 ล้าน!】
“เกราะหายากขั้นสี่ชิ้นหนึ่ง จะว่าห่วยก็ไม่ถึงกับห่วยหรอก”
หลินหยางลูบคาง
ถ้าเอาของชิ้นนี้ไปขาย ก็คงแลกศิลาวิญญาณชั้นยอดได้สิบกว่าเม็ด
ผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองทั่วไปได้มันไป คงยกเป็นสมบัติล้ำค่าแน่
แต่สำหรับหลินหยางแล้ว มันแทบไม่มีประโยชน์เลย
หานหยวนซิงกับผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองอีกสี่คน ถือสมบัติโบราณระดับมหากาพย์ขั้นสี่รุมโจมตีเขา
โจมตีกันอยู่ตั้งนาน ยังทำเสื้อผ้าเขาไม่ขาดสักนิด!
สวมเกราะชิ้นนี้ก็เท่ากับทำเกินจำเป็น
“เอากลับไปไว้ที่หอเก็บสมบัติเถอะ ใครชอบก็เอาคะแนนคุณูปการมาแลก”
หลินหยางเก็บเกราะศึกแล้วเปิดหีบต่อ
แกร๊ก ๆ!
หีบสิบใบถัดมาเปิดออกทีละใบ!
โอสถขั้นสี่!
ยันต์ขั้นสี่!
วัตถุดิบหลอมศาสตราขั้นสี่!
ยังมีภาพสภาวะวิถีบู๊ระดับหายากอีกสามภาพ!
หลังผู้บำเพ็ญเพ่งพินิจภาพเหล่านี้ ก็มีโอกาสทำความเข้าใจสภาวะมหาวิถีระดับหายากที่สอดคล้องกัน
หากเอาของพวกนี้ไปวางขายข้างนอก คงทำให้ผู้บำเพ็ญขั้นตำหนักม่วงและขั้นก่อแก่นทองไม่น้อยแย่งกันจนหัวแทบแตก!
แต่ก็ยังไม่มีประโยชน์กับหลินหยางอยู่ดี
สภาวะมหาวิถีระดับมหากาพย์ทั้งหกชนิดของเขาล้วนบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์สิบส่วนแล้ว!
อย่างน้อยก็ต้องเป็นสภาวะมหาวิถีระดับมหากาพย์ชนิดใหม่ ถึงจะทำให้เขายอมเสียเวลาเสียแรงไปทำความเข้าใจระดับหายากได้ แค่คิดก็รู้สึกคันยุบยิบไปทั้งตัว แถมยังไม่มีเวลาขนาดนั้นด้วย
“มีแต่ของไร้ประโยชน์ อัตราดรอปของหีบจ้าวเขตขั้นสี่นี่มันอะไรกัน!”