“แค่ก ๆ หั่นให้สักครึ่งชั่งได้หรือไม่?”
ตรงมุมห้อง ผู้บำเพ็ญมารคนหนึ่งจ้องศพบนเวที ดวงตาเป็นประกายวาววับ
หลินหยางชะงักไปครู่หนึ่ง
เขาก้มมองจางจิ่วเหอ แล้วหันไปมองผู้บำเพ็ญมารคนนั้น
“เดี๋ยวนะพี่ชาย นี่เจ้ามาซื้อเนื้อหมูหรือไง? ไม่หั่นหรอกนะ ขายทั้งร่างนี่แหละ!”
หลินหยางคิดในใจว่า ถ้าหั่นไปแล้วยังจะขายได้ราคาอยู่ไหมเนี่ย เรื่องอะไรกันล่ะนี่
“เริ่มประมูลที่ศิลาวิญญาณชั้นยอด 10 ก้อน ผู้ให้ราคาสูงสุดได้ไป”
เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วงานประมูลทันที
ผู้บำเพ็ญผีอีกคนเอ่ยขึ้นตาม
“ซื้อทั้งร่างแพงเกินไป แบ่งเนื้อสันในไว้ให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่?”
“ข้าเอาเนื้อมันตรงอก! ข้าชอบกินเนื้อมันตรงอกที่สุด!”
“เนื้อส่วนหลังตรงนั้นยกให้ข้า ประมุขจะเอากลับไปหลอมเป็นสมบัติวิเศษจากเลือดเนื้อ!”
“ขาสองข้างนั้นมีใครเอาหรือไม่? ถ้าไม่มี ข้าขอ!”
เหล่าผู้บำเพ็ญมารยิ่งพูดยิ่งคึกคัก ร่างเนื้อขั้นก่อแก่นทองดี ๆ ร่างหนึ่ง
กลับถูกพูดราวกับเป็นเนื้อวัวในหม้อไฟซัวเถา!
หานหยวนซิงนั่งอยู่ตรงมุมห้อง โกรธจนรูจมูกบาน ใบหน้ามืดคล้ำ!
นี่มันอะไรกัน?
คิดว่าสำนักเจ็ดดาราของพวกเขาไม่มีศักดิ์ศรีหรือไร?
อย่างน้อยจางจิ่วเหอก็เป็นผู้อาวุโสขั้นก่อแก่นทองของสำนักเจ็ดดารา!
ยามยังมีชีวิตอยู่ ในรัศมีหลายพันลี้ มีผู้บำเพ็ญคนใดพบเขาแล้วไม่ต้องเรียกผู้อาวุโสด้วยความเคารพ?
บัดนี้ตายแล้ว กลับถูกนำขึ้นวางบนเวที แล้วยังถามว่าจะหั่นให้ครึ่งชั่งได้หรือไม่!
แถมยังมีคนจะเอาเนื้อสันใน เนื้อมันตรงอก และเนื้อส่วนหลังอีก?
รังแกกันเกินไปแล้ว!
ช่างรังแกกันเกินไปจริง ๆ!
หานหยวนซิงกดมือทั้งสองลงบนที่วางแขนของเก้าอี้
กร๊อบ!
ที่วางแขนซึ่งทำจากไม้จิตวิญญาณเนื้อแข็งถูกเขาบีบจนเกิดรอยร้าวหลายสาย!
“ข้าทนไม่ไหวแล้ว! วันนี้ต้องฆ่ามันให้ได้!”
หานหยวนซิงกำลังจะลุกขึ้น ผู้บำเพ็ญขั้นก่อแก่นทองหลายคนที่อยู่ข้างกายก็รีบกดเขากลับลงไป
“พี่หาน ใจเย็นก่อน!”
“ที่นี่ลงมือไม่ได้!”
“พวกเราอุตส่าห์ตามตัวการเจอแล้ว อย่าให้เรื่องใหญ่เสียเพราะศพแค่ร่างเดียว!”
หานหยวนซิงกัดฟันส่งกระแสเสียง “นั่นคือผู้อาวุโสขั้นก่อแก่นทองของสำนักเจ็ดดาราข้า!”
“จะให้ข้านั่งดูผู้บำเพ็ญมารพวกนี้หั่นเขาเป็นสิบ ๆ ชิ้นหรือ?”