รูม่านตาจางฮั่นชิงหดตัวอย่างรวดเร็ว
ปืนของโรงงานทหารเฟิ่งเทียนล็อตนี้ลำกล้องระเบิดบ่อยจริง ๆ ทหารแนวหน้าด่าเปิงกันสนั่นหวั่นไหว
เรื่องนี้เป็นความลับทางทหารขั้นสูงสุด ถูกท่านผู้เฒ่าสั่งห้ามแพร่งพราย คนนอกไม่มีทางรู้เด็ดขาด
หลินฉี่โยนชิ้นส่วนที่ถอดได้ลงบนหิมะอย่างไม่ใยดี แล้วเงยหน้าสบตาจางฮั่นชิง
“ท่านแม่ทัพ ขอพูดตรง ๆ เลยนะครับ กองทัพของท่านปราชัยยับเยินในศึกจื๋อลี่-เฟิ่ง คิดว่าเป็นแค่ความผิดพลาดทางยุทธวิธีจริงหรือ?”
หลินฉี่รื้อแผลเก่าจางฮั่นชิงอย่างไม่ไว้หน้า พูดเร็วขึ้น ตรรกะคมกริบดุจมีด “เชื้อปะทุในดินปืนไม่สม่ำเสมอทำให้อัตราจังหวะพลาดสูง การถลุงเหล็กปืนไม่ได้มาตรฐานทำให้ลำกล้องระเบิด แถมการบริหารเสบียงก็ยังเละเป็นโจ๊กอีก พวกคุณไม่ได้รบแบบสงครามสมัยใหม่เลย ยังเป็นแบบที่พวกนักเลงยุคก่อนราชวงศ์ชิงตั้งก๊กตีกันอยู่เลย เอาแค่ท่อนไม้เผาไฟที่มาตรฐานความคลาดเคลื่อนยังไม่ได้เรื่องแบบนี้ ไปชนกับทหารอู๋เสี่ยวกุ่ยที่ฝึกมาอย่างดีของเป่ยหยาง ไม่แพ้ก็บ้าแล้ว!”
ทุกคำบาดใจ ทุกประโยคแทงลึก
จางฮั่นชิงสีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว
เขาเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี และก็เป็นคนหนุ่มที่อยากปฏิรูปกองทัพตะวันออกเฉียงเหนืออย่างเร่งด่วน
คำพูดของหลินฉี่ไม่มีประจบสอพลอสักครึ่งคำ ล้วนเป็นข้อมูลอุตสาหกรรมแบบจะจะกับตรรกะสงครามเย็นเยียบ
มุมมองทางเทคนิคที่มองทะลุภาพรวมแบบนี้ สำหรับจางฮั่นชิงที่เป็นลูกหลานขุนศึกเก่าที่ยังคลำทางด้านการทหารสมัยใหม่อยู่ ถือเป็นการโจมตีแบบลดมิติกระแทกวิญญาณเลยทีเดียว
เขาเชื่อแล้ว เชื่อสนิทใจเลย
โจรป่าหรือจอมตุ๋น ไม่มีทางจับปืนแป๊บเดียวก็ชี้จุดบกพร่องทางโลหะวิทยาได้แม่นยำขนาดนี้ ยิ่งไม่มีทางเอาท่าทีเหยียดหยามแบบนี้มาสั่งสอนนายพลหนุ่มผู้กุมกำลังพลในมือได้
จางฮั่นชิงพลิกตัวลงจากม้า รองเท้าบู๊ตทหารหนาเหยียบย่ำลงบนหิมะ เดินเร็ว ๆ มาตรงหน้าหลินฉี่
ความมืดมนบนใบหน้ากวาดหายไปในพริบตา เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบเอาอกเอาใจสุดขีด
“ดอกเตอร์หลิน! เข้าใจผิด! เรื่องเข้าใจผิดมหันต์แน่ ๆ!”
จางฮั่นชิงคว้ามือทั้งสองข้างของหลินฉี่มากุมไว้ เขย่าแรง ๆ น้ำเสียงจริงใจเหมือนเด็กน้อยได้เจอพ่อแท้ ๆ
“ไอ้พวกบ้ากล้ามใต้บังคับบัญชาผมมันตาถั่ว ทำให้แขกสำคัญตกใจ ผมจางฮั่นชิงขอลงโทษตัวเองแทนพวกมัน ณ ที่นี่!”
ท่านเสี้ยวไท่ผู้ยิ่งใหญ่ ยอมก้มหัวขอโทษต่อหน้าธารกำนัล ทหารยามรอบข้างอ้าปากค้างจนคางจะตกในกองหิมะ
หลินฉี่แอบถอนหายใจโล่งอกในใจ แผ่นหลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ลมพัดมาทีเย็นวาบถึงกระดูก แต่ภายนอกยังคงสีหน้าโดดเดี่ยวเย็นชาแบบอัจฉริยะผู้มีความรู้สูง
เขาแกะมือจางฮั่นชิงเบา ๆ ขมวดคิ้วพลางสะบัดข้อมือเสื้อแจ็กเกตกันหนาว
“ท่านแม่ทัพเกรงใจไปแล้ว ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิด ไขข้อข้องใจได้ก็จบ”
น้ำเสียงหลินฉี่ห่างเหิน “ผมกะว่าจะสำรวจบรรยากาศการลงทุนในเฟิ่งเทียนดี ๆ สักหน่อย แต่ตอนนี้ดูแล้ว ดินแดนตะวันออกเฉียงเหนือวุ่นวายเกินไป อุตสาหกรรมพื้นฐานแย่เกินไป ไม่เหมาะจะลงทุนทำธุรกิจ พรุ่งนี้ผมจะซื้อตั๋วเรือไปเซี่ยงไฮ้ ลาก่อน”
พูดจบก็หันหลังเดินทันที ฝีเท้ามั่นคง ไม่รีรอลังเล
ศึกล่อหลอกขั้นสูงสุดของเจ้าเล่ห์เพชฌฆาตเริ่มขึ้นแล้ว
หลินฉี่รู้จักนิสัยต้องลูบตามขนของจางฮั่นชิงดีเกินไป ยิ่งวางท่ามากเท่าไร เขาก็ยิ่งคิดว่าคุณคือเซียนนอกโลก
ยิ่งแสดงออกว่าอยากไป เขาก็ยิ่งหน้าด้านรั้งคุณไว้ดุจราชา
และแล้วก็สมดังคาด
จางฮั่นชิงร้อนรนจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
ตอนนี้ตะวันออกเฉียงเหนือขาดอะไรที่สุด?
เงิน! เทคโนโลยี! บุคลากรระดับสูง!
กว่าฟ้าจะส่งดอกเตอร์ดับเบิลดีกรีจากเอ็มไอทีพ่วงทุนมหาศาลจากต่างแดนมาให้ ถ้าปล่อยให้คนแบบนี้หนีลงใต้ไปเติมกำลังศัตรู ผู้เฒ่าคงเอาแส้หนังฟาดเขาตายแน่
“เฮ้ ๆ ๆ! ดอกเตอร์หลิน! ได้โปรดหยุดก่อน!”
จางฮั่นชิงเปลี่ยนคำเรียก วิ่งแซงไปขวางหน้าหลินฉี่ ประสานมือคำนับ “เมื่อกี้ผมมันเลวจริง ๆ! ท่านข้ามน้ำข้ามทะเลกลับมากู้ชาติ น้ำใจรักชาตินี้ ฮั่นชิงขอคารวะอย่างสูงสุด เมืองเหนือตอนนี้ทุกอย่างรกร้างรอการฟื้นฟู กำลังต้องการอัจฉริยะปักหลักดั่งเข็มทะเลของท่าน! ท่านไปเซี่ยงไฮ้จะมีอะไรดี? พวกเศรษฐีการเงินเจียงหนานมีแต่เอารัดเอาเปรียบ อยู่เฟิ่งเทียนเถอะ ผมจางฮั่นชิงขอเอาหัวเป็นประกันว่าท่านจะราบรื่นไร้อุปสรรค อยากได้ที่ให้ที่ อยากได้คนให้คน!”
จางฮั่นชิงตอนนี้สลัดท่าแม่ทัพใหญ่ออกหมด แววตามีแต่ความกระตือรือร้นและโหยหา เหมือนเด็กกลัวผู้ใหญ่ยึดของเล่น
หลินฉี่หยุดฝีเท้า จ้องมองเขา สายตาล้ำลึกคาดเดายาก เนิ่นนาน เขาถอนหายใจยาว
“ท่านแม่ทัพ อุตสาหกรรมกู้ชาติไม่ใช่เล่นขายของ มันต้องใช้ความไว้วางใจสมบูรณ์แบบและการปล่อยวางอำนาจ เข้าใจไหม?”
“ไว้ใจแน่นอน! ดอกเตอร์หลินบอกให้ไปตะวันออก ผมไม่หันหัวไปตะวันตกเด็ดขาด!” จางฮั่นชิงทุบอกดังปัง
“ได้ งั้นผมขออยู่ดูไปก่อน”
จางฮั่นชิงดีใจสุดขีด หันไปตะโกนใส่หัวหน้าทหารยามทันที “ยืนอึ้งทำบื้ออะไร! รีบกลับไปเอารถฟอร์ดของฉันมาเร็ว! หิมะตกหนักขนาดนี้ เชิญดอกเตอร์หลินขึ้นรถ!”
พายุหิมะเริ่มซาลง เมฆสีเทาตะกั่วแทรกแสงฟ้าได้นิดหน่อย
รถเก๋งฟอร์ดสีดำโคลงเคลงรุนแรงบนถนนลูกรังขรุขระ ในรถมีกระถางไฟเล็ก ให้ความอบอุ่น
จางฮั่นชิงรินชาแดงร้อน ๆ ให้หลินฉี่ด้วยตัวเอง ตื่นเต้นจนถูมือไปมา
“ดอกเตอร์หลิน คืนนี้ต้องลำบากท่านพักที่อาคารรับรองแขกก่อนนะครับ พรุ่งนี้เช้า ผมจะพาท่านไปจวนท่านผู้เฒ่าพบพ่อผม! ผู้เฒ่าถ้าทราบว่าท่านมา ต้องดีใจถึงขั้นจัดงานเลี้ยงสามวันสามคืนแน่ มีผู้เฒ่าหนุนหลังเต็มที่ โรงงานเคมีของท่าน เดือนหน้าก็ลงเข็มก่อสร้างได้เลย!”
มือของหลินฉี่ที่ถือถ้วยชาสะดุดเล็กน้อย ท่ามกลางไอร้อนกรุ่น ในแววตาหมองลึกฉายแวบคมกริบและเยือกเย็นสุดขีด
ไปจวนท่านผู้เฒ่า? พบจางอวี่ถิง?
ผู้เฒ่าไม่ใช่หนุ่มเลือดร้อนไม่เคยเจอสังคมโหดแท้จริงอย่างจางฮั่นชิง
นั่นคือจิ้งจอกเฒ่าผ่านโชกเลือดจากโจรป่าสู่คมดาบ เหยียบซากศพนับไม่ถ้วนปีนขึ้นมา
ในจวนผู้เฒ่ายิ่งแล้วใหญ่ ปลาใหญ่ปลาน้อยคละเคล้า ที่ปรึกษาญี่ปุ่น กุนซือเจนศึกเจ้าเล่ห์เพียบ
ตัวเองน่ะหรือ แค่คนเถื่อนไม่มีแม้แต่ทะเบียนบ้านจริง พอถูกจับจ้องแบบนั้น หนังคนที่วาดว่าเป็น "ดอกเตอร์เอ็มไอที" ไม่เกินสามวันก็ถูกถลกจนกางเกงในไม่เหลือแน่
จุด致命กว่านั้นคือ ถ้าโดนผู้เฒ่าประทับตราเฟิ่งซี (奉系) เข้าให้ ตัวเองจะกลายเป็นหุ่นเชิดติดกับทางเหนือสมบูรณ์แบบ
หมากใหญ่ที่เขาวางแผนแท้จริง ที่ที่เขาอยากไปจริง ๆ คือทางใต้ คือหวงผู่ที่กำลังจะรวบรวมวีรชนทั่วหล้าลมพัดเมฆเคลื่อน
จำเป็นต้องปฏิเสธ และต้องปฏิเสธอย่างมีเหตุผลลื่นไหล ให้จางฮั่นชิงรู้สึกว่า ไปจวนผู้เฒ่าเป็นก้าวเดินที่โง่บรมถึงบ้าน
หลินฉี่เป่าฟองชาเบา ๆ ในหัวหมากกลยุทธ์ต่าง ๆ ปะทะประสานกันอย่างบ้าคลั่ง
นอกหน้าต่างรถ ทุ่งหิมะเหลียวซีอันกว้างใหญ่ถอยหลังอย่างรวดเร็ว
ในห้องโดยสารเหลือแค่เสียงถ่านไม้ระอุแตกเป็นครั้งคราว
จางฮั่นชิงเห็นหลินฉี่เงียบไปนาน ใจคอ莫名กระวนกระวาย เอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "ดอกเตอร์หลิน เป็นอะไรไปครับ? คิดว่าพี่น้องจัดแจงไม่เหมาะสมหรือ?"
หลินฉี่วางถ้วยชาลง ปลายนิ้วลูบคลำขอบถ้วย
เขาเงยหน้าขึ้น สบตาจางฮั่นชิง
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างมีเลศนัย
จะทำยังไงดีนะ ถึงจะต้มไอ้เสี้ยวท่าซื่อ ๆ คนนี้ให้สุกงอม แล้วจมตัวตนของตัวเองลงในเงามืดได้เนียน ๆ
หมากกระดานนี้ เพิ่งเริ่มวางตาแรกเอง