หลังอาหารเช้าจบลง ทีมงานโปรดักชันเก็บกระดานเลือกสีทอง
“จะคืนให้ในการเดตทางการรอบหน้า” ผู้กำกับกล่าว “ช่วงบ่ายเป็นการแข่งขันชิงเงินกองกลาง ไม่นับรวมกับการเลือกเดต”
กลางห้องนั่งเล่นวางสายรัดข้อมือสีต่างกันสี่คู่ สองเส้นเป็นหนึ่งชุด
เหวินจี้ชวนจับได้สีดำ
สายรัดสีเดียวกันอยู่ในมือของโจวซู่
ตั้งแต่เช้าโจวซู่ดูไม่มีเรี่ยวแรง เขาจบแมตช์ซ้อมเมื่อคืนเกือบเที่ยงคืน เช้านี้又被ทีมงานปลุกขึ้นมา ผมสั้นสีดำยุ่งเหยิง เปลือกตาหย่อนลงเล็กน้อย นั่งบนโซฟายังถือโทรศัพท์ดูรีเพลย์แมตช์แข่ง
พอเห็นสายรัดในมือเหวินจี้ชวน เขาก็ปิดหน้าจอ
“เล่นเกมเป็นไหม?”
“เคยเล่น”
“เกมอะไร?”
“เกมจับคู่ผลไม้”
โจวซู่เงียบ
สถานที่ถ่ายทำช่วงบ่ายจัดอยู่ในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่สำหรับแข่งอีสปอร์ตแห่งหนึ่ง
ชั้นทั้งหมดถูกทีมงานโปรดักชันเช่าเหมา หน้าจอโค้งล้อมรอบโซนประลองกลาง สี่คู่แขกต้องเล่นเกมร่วมมือสองคน คนหนึ่งควบคุม อีกคนดูแผนที่แยกแล้วบอกเส้นทางด้วยคำพูด กลางทางสลับตำแหน่ง คู่ที่ใช้เวลารวมน้อยที่สุดได้เงินทุนอาหารสามวัน
โจวซู่ใส่หูฟัง เข้าประจำตำแหน่งควบคุมก่อน
“ดูแผนที่ไว้” เขากล่าว “แค่บอกทิศทาง สี และระยะ ห้ามพูดอะไรเกินจำเป็น”
“ได้”
ด่านแรกเริ่มขึ้น
โจวซู่ควบคุมตัวละครเข้าไปในเขาวงกตจักรกลที่เคลื่อนที่ตลอดเวลา หน้าจอตรงหน้าเหวินจี้ชวนไม่มีภาพตัวละคร มีเพียงแผนที่เรียบๆ ที่พลิกทุกสิบวินาที
“ประตูที่สองทางซ้าย สีน้ำเงิน”
โจวซู่กดกลไก
“ข้างหน้าหยุด”
พื้นใต้เท้าตัวละครแยกออก หนามแหลม一排พุ่งออกมาจากช่องทาง
“ตอนนี้เลี้ยวขวา”
เหวินจี้ชวนพูดไม่เคยเร็ว เมื่อแผนที่เปลี่ยนก็ไม่หยุด โจวซู่แทบไม่ต้องถามซ้ำ แค่เคลื่อนตามคำแนะนำของเขา
ห้องไลฟ์สดแรกคิดว่าคู่นี้จะพัง
【พี่บอดี้การ์ดจะเล่นได้แค่เกมเตตริสหรือเปล่า】
【ไม่เป็นไร โจวเทพคนเดียวก็ผ่านได้】
รอบแรกจบ พวกเขาแตะกลไกผิดเพียงครั้งเดียว
สลับตำแหน่ง เหวินจี้ชวนถือจอย
โจวซู่ดูแผนที่ “จำปุ่มควบคุมได้แล้วหรือ?”
“อืม”
การนับถอยหลังจบลง
เหวินจี้ชวนควบคุมตัวละครเข้าสู่เขาวงกตช่วงที่สอง เขาไม่มีสัญชาตญาณการเล่นเกมแบบเกือบเป็นธรรมชาติของโจวซู่ ตรงทางแคบแรกที่เลี้ยวดูแข็งเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นก็ไม่พลาดอีก
ทุกคำสั่งที่โจวซู่ออก เขาทำสำเร็จในเวลาที่สั้นที่สุด
“กระโดดไปข้างหน้า คว้าโซ่ทางขวา”
ตัวละครพุ่งออกไป คว้าโซ่ด้วยมือเดียว
“ปล่อยมือ ข้างล่างมีแท่นเคลื่อนที่”
เหวินจี้ชวนรอแท่นผ่านมา แล้วลงอย่างแม่นยำ
โจวซู่เงยหน้าจากแผนที่ครั้งหนึ่ง
เหวินจี้ชวนนั่งตัวตรง สายตาจับอยู่ที่หน้าจอ นิ้วขยับตามคำสั่ง ปฏิกิริยาเร็วเกินกว่าคนทั่วไป
ร่วมมือกับคนแบบนี้ง่ายมาก
ประตูสุดท้ายเปิดออก ผลงานรวมของทั้งคู่รั้งที่หนึ่งชั่วคราว
โจวซู่ถอดหูฟัง “เมื่อก่อนไม่เคยเล่นเกมอื่นจริงๆ หรือ?”
“เคย”
“เกมอะไร?”
เหวินจี้ชวนเอ่ยชื่อเกมที่ปิดเซิร์ฟเวอร์ไปหลายปีแล้ว เป็นเกมที่เล่นตอนอยู่ในโลกหนึ่งของภพภูมิที่สลับผ่าน
โจวซู่รู้จักเกมนั้น ขึ้นชื่อเรื่องความยากสูงและโอกาสพลาดต่ำ
“ผ่านด่านสุดท้ายแล้วหรือ?”
“อืม”
“เก็บครบทุกความสำเร็จ?”
“ขาดสองอัน”
โจวซู่ใส่หูฟังกลับ มุมปากกดลงเล็กน้อย
【โจวเทพเพิ่งยิ้มหรือเปล่า】
【เหวินจี้ชวนบอกทิศทางไม่พูดน้ำท่วมทุ่ง โจวเทพน่าจะชอบเพื่อนร่วมทีมแบบนี้】
สามคู่ที่เหลือจบตามลำดับ
เหวินจี้ชวนกับโจวซู่ได้ที่หนึ่งในที่สุด
สีหน้าโจวซู่ขาวกว่าเมื่อก้าวเข้ามา แต่ใบหูกลับแดงผิดปกติ
“ตัวร้อน”
“แอร์ในสถานที่พังหรือเปล่า”
ช่องลมด้านบนกำลังเป่าลมเย็นลงมา
เหวินจี้ชวนยื่นมือแตะหลังมือเขา
อุณหภูมิสูงเกินปกติ
โจวซู่หดมือกลับโดยสัญชาตญาณ “ไม่เป็นไร”
“แข่งจบแล้ว กลับไปค่อยว่ากัน”
เหวินจี้ชวนไม่แตะเขาอีก แค่เรียกทีมพยาบาลประจำกลุ่มมา
พยาบาลวัดด้วยเครื่องวัดหูสองครั้ง ผลเกินช่วงปกติเล็กน้อยทั้งคู่ โจวซู่ไม่ไอ ไม่มีอาการชัดเจนอื่น แค่ตัวร้อนเล็กน้อยหลังจากอดนอนหลายวันติด
“พักการสัมภาษณ์รายบุคคลวันนี้ก่อน กลับวิลล่าไปพัก” พยาบาลกล่าว “ดื่มน้ำมากๆ อีกหนึ่งชั่วโมงวัดใหม่ ถ้าอุณหภูมิยังสูงขึ้นให้งดถ่ายทำพรุ่งนี้”
โจวซู่ขมวดคิ้ว “สัมภาษณ์ถ่ายได้”
ผู้กำกับปฏิเสธทันที “สุขภาพสำคัญก่อน”
บนรถกลับ โจวซู่พิงหน้าต่างหลับตลอดทาง
เหวินจี้ชวนนั่งอีกฝั่งของทางเดิน ไม่ได้ปลุกเขา ตอนรถเลี้ยว หน้าผากโจวซู่เกือบชนกระจก เขายื่นมือกันไว้ แล้วสอดหมอนข้างเข้าข้างคอของอีกฝ่าย
กล้องจากแถวหน้าสแกนผ่านมา ถ่ายได้แค่ช่วงนี้
กลับถึงวิลล่า โจวซู่ถูกเร่งให้ขึ้นห้องพัก
เขารับปากอย่างดี แต่อาบน้ำเสร็จกลับไม่ขึ้นเตียง
ตอนเหวินจี้ชวนขึ้นไปชั้นสองที่ห้องสื่อเพื่อคืนจอยที่ยืมจากทีมงาน เขาเห็นโจวซู่นั่งอยู่มุมโซฟายาว เครื่องเล่นเกมมือถือวางพาดบนเข่า ใส่เสื้อฮู้ดสีดำทับชุดคลุมอาบน้ำ ผมยังหยดน้ำ ผ้าด้านหลังคอเปียกเป็นแผ่น
บนโต๊ะวางน้ำอุ่นที่พยาบาลส่งมา
ไม่ได้แตะเลยสักคำ
“กำลังทำอะไร?” เหวินจี้ชวนถาม
“ทำภารกิจประจำวัน”
“หมอบอกให้พัก”
“เล่นเสร็จแล้วจะพัก”
โจวซู่จ้องหน้าจอ ควบคุมตัวละครเก็บแผนที่สุดท้าย
เหวินจี้ชวนหยิบน้ำแก้วนั้นขึ้นมา ลองอุณหภูมิ แล้ววางกลับข้างมือเขา
“จิบน้ำหน่อย”
โจวซู่ไม่สนใจ
เหวินจี้ชวนก็ไม่เร่งครั้งที่สอง เขาเข้าห้องน้ำหยิบผ้าแห้งผืนหนึ่ง กลับมาที่โซฟา แล้วคลุมผ้านั้นบนหัวโจวซู่
ตัวละครในหน้าจอชนกำแพง
โจวซู่เงยหน้า “ทำอะไร?”
“ก้มหน้า”
โจวซู่ขมวดคิ้ว แต่สุดท้ายก็ก้มลง
เหวินจี้ชวนเช็ดผมให้แห้งผ่านผ้า ฝีมือไม่ถึงกับอ่อนโยน แต่คล่องแคล่ว ซับน้ำที่ท้ายทอยและหลังหูก่อน แล้วค่อยๆ เช็ดผมสีดำที่ยุ่งเหยิงขึ้นด้านบน
ผ้าคลุมหน้าโจวซู่เกือบทั้งใบหน้า เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่ง เกมในมือยังไม่หยุด แต่ร่างกายให้ความร่วมมือ เหวินจี้ชวนให้เอียงหัว เขาก็เอียงตาม
กล้องประจำตำแหน่งถ่ายทั้งคู่เข้าภาพเต็มๆ
【โจวเทพ นายกำลังทำอะไรอยู่】
【เขาดูเหมือนแมวที่ถูกบังคับเช็ดขน】
【คนข้างบนอย่าไร้สาระเกิน……แต่ก็เหมือนจริงๆ】
โจวซู่ทำภารกิจประจำวันเสร็จในที่สุด ล็อกหน้าจอเครื่องเล่น
เหวินจี้ชวนหยิบไดร์เป่าผม ปรับเป็นไฟอ่อน
ลมอุ่นพัดผ่านซอกนิ้ว ผมเปียกค่อยๆ ฟูขึ้น ตอนแรกโจวซู่ยังนั่งตัวตรง ต่อมาไข้ทำให้ง่วง ไหล่และหลังค่อยๆ ผ่อนคลาย หน้าผากทาบลงบนข้อมือเหวินจี้ชวนแล้วถูไปมา
เหวินจี้ชวนใช้หลังมือกันไว้
“อย่าเพิ่งหลับ รอเป่าผมเสร็จก่อน”
“อืม”
เสียงนี้คลุมเครือแทบฟังไม่ชัด
เหวินจี้ชวนปิดไดร์เป่าผม ส่งแก้วน้ำให้เขา
โจวซู่ดื่มในครั้งนี้
เหวินจี้ชวนแขวนผ้าเช็ดตัวกลับเข้าห้องน้ำ แจ้งพยาบาลมาวัดตัวอุณหภูมิอีกครั้ง โจวซู่นั่งบนโซฟา มองเงาหลังเขา นิ้วเผลอกดเครื่องเล่นที่ล็อกหน้าจอไปครั้งหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
ตอนกลางคืน รอบสองของข้อความหัวใจเริ่มตามเวลา
เหวินจี้ชวนตามเนื้อเรื่องเดิม ยังส่งข้อความถึงหลินหว่านถัง
ส่งสำเร็จ เขาวางโทรศัพท์กลับบนโต๊ะ
ครึ่งนาทีต่อมา หน้าจอสว่างขึ้นครั้งแรก
【คุณได้รับข้อความหัวใจหนึ่งข้อความ】