คุณนายยั่วแล้วหนี คุณชายเฮ่อจึงคลั่งจนล้ำเส้น

ตอนที่ 1 คุณหนูยั่วเสร็จก็หนี คุณชายเฮ่อเสียการควบคุมจนล้ำเส้น

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เสิ่นซิงหว่านมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง: อยากได้อะไรก็ต้องคว้ามาด้วยตัวเอง

จะแย่ง จะหลอก จะวางแผน

ภาระทางศีลธรรมอะไรนั่นก็ไปลงนรกให้หมด

เธอเป็นผู้หญิงเลวที่ทั้งตื้นเขิน หลงตัวเอง และเห็นแก่เงินแบบนี้มาตั้งแต่ต้น ตั้งแต่ตอนอายุหกขวบที่ถูกแม่ทิ้งไว้หน้าบ้านตระกูลเสิ่น กลายเป็นลูกนอกสมรสที่ใคร ๆ ก็รังแกได้ ชีวิตของเธอก็ถูกกำหนดไว้แล้ว

เพราะฉะนั้น ตอนที่เธอสวมชุดแบรนด์หรูที่ยืมมา ใส่รองเท้าที่ไม่พอดีเท้า และถือบัตรเชิญที่ขโมยมาจากพี่สาว ก่อนแกล้งล้มลงในอ้อมแขนของเฮ่อเหวินโจว เธอจึงไม่รู้สึกประหม่าแม้แต่น้อย

กลับตื่นเต้นเสียด้วยซ้ำ...

เฮ่อเหวินโจว

ผู้กุมอำนาจแห่งเมืองเฮ่อในฮ่องเฉิง ตอนอายุสิบเก้าปีก็ช่วงชิงอำนาจจากบิดาผู้ให้กำเนิด พออายุยี่สิบก็ขึ้นกุมอำนาจของตระกูลทั้งหมด เมื่ออายุสามสิบสอง เขาก็ไร้คู่ต่อสู้ในฮ่องเฉิงแล้ว วิธีการของเขาโหดเหี้ยมจนกลายเป็นคนที่ไม่มีใครในฮ่องเฉิงกล้าแตะต้องมากที่สุด

หากเธอมีความสัมพันธ์กับเขาได้แม้เพียงนิดเดียว เงินแค่เศษเสี้ยวที่รั่วออกมาจากซอกนิ้วของเขาก็คงพอให้เธอใช้ไปทั้งชีวิต

แถมยังมีใบหน้าหล่อเหลาชนิดที่ทำให้ทั้งมนุษย์และเทพเจ้าพิโรธอีกด้วย

แน่นอนว่าเธอไม่มีทางปล่อยปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ให้หลุดมือ

“อ๊ะ—”

ตอนเดินผ่านเขา เธอจงใจพลิกข้อเท้า แสร้งทำเสียงออดอ้อนแล้วเอนตัวลงไปหาเขา มือข้างหนึ่งโอบรอบคอเขาไว้ นั่งอยู่ในอ้อมแขนราวกับนกน้อยที่กำลังตกใจ

ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก เธอได้กลิ่นต้นสนเย็น ๆ อันเป็นเอกลักษณ์จากตัวเขา ผสมกับกลิ่นยาสูบจาง ๆ ซึ่งชวนให้เธอรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ผู้คนรอบข้างต่างพากันตะลึง อดเป็นห่วงเสิ่นซิงหว่านไม่ได้

เด็กสาวที่ไม่รู้อะไรเลยสักอย่างกลับกล้าล้มใส่อ้อมแขนเฮ่อเหวินโจวหรือ? ดูท่าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว

เฮ่อเหวินโจวยังคงอยู่ในท่าเดิม ส่วนสูงเกือบ 190 เซนติเมตรของเขาแผ่แรงกดดันอย่างมหาศาล แม้จู่ ๆ จะมีผู้หญิงมาอยู่ในอ้อมแขน สีหน้าก็ไม่ได้เผยความโกรธหรือรำคาญออกมา มีเพียงสายตาเย็นชาที่ทอดมองเธอจากเบื้องบน

ลูกไม้เชยชะมัด

เขาดันผู้หญิงในอ้อมแขนออกอย่างไร้อารมณ์ น้ำเสียงเย็นเยียบและทุ้มต่ำ “ไสหัวไป”

แค่คำเดียวก็เพียงพอให้เธอกลายเป็นศพในคืนนี้

ถ้าเป็นคนอื่นคงคุกเข่ากับพื้น ก้มกราบขอโทษไปแล้ว แต่เสิ่นซิงหว่านไม่ใช่คนธรรมดา และเธอก็ไม่มีคุณสมบัติจะเป็นคนธรรมดาด้วย

เพราะฉะนั้น เธอจึงไม่กลัว

“ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย ทำไมคุณต้องดุขนาดนั้นด้วยล่ะ~” เธอทรุดลงนั่งกับพื้น กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนคลี่ยิ้มที่แทบจะไร้ที่ติ งดงามจนชวนให้ใจสั่น แล้วอาศัยมือของเขาพยุงตัวลุกขึ้น

ฉวยโอกาสลูบกล้ามอกแน่น ๆ ของเขาไปด้วย

อืม...

สมกับเป็นคนมีวินัยจริง ๆ

เสิ่นซิงหว่านไม่ได้เดินหนี แต่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมั่นคง หลังดื่มเหล้ามาเมื่อครู่ ใบหน้าของเธอจึงขึ้นสีระเรื่อ เธอมองเฮ่อเหวินโจวด้วยแววตาใสซื่อราวกับไร้เดียงสา

“คุณชายเฮ่อ” น้ำเสียงของเธอนุ่มหวานจนเกินบรรยาย ราวกับปุยฝ้ายที่ชุบด้วยน้ำผึ้ง ทั้งเบาและหวาน “ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วค่ะ”

สีหน้าของเฮ่อเหวินโจวยังคงมืดครึ้มจนน่ากลัว ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง จับจ้องเธออย่างเย็นชา

เธอไม่โกรธ เพียงยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยว พยายามทำให้ตัวเองดูเหมือนหญิงสาวใสซื่อที่ไม่รู้จักโลก “ฉันชื่อเสิ่นจือเยว่ เป็นลูกสาวตระกูลเสิ่นแห่งจิงซื่อค่ะ”

ตอนเอ่ยคำว่า “เสิ่นจือเยว่” ทั้งสามคำ น้ำเสียงของเธอมั่นคง ไม่แม้แต่จะกะพริบตา

เธอคิดว่าในเมื่อมีชื่อเสียงของตระกูลเสิ่นค้ำอยู่ ท่ามกลางผู้คนมากมายขนาดนี้ เขาคงไม่กล้าทำอะไรเธอจริง ๆ

ต่อให้เขาคิดแก้แค้นทีหลัง คนที่ซวยก็ต้องเป็นเสิ่นจือเยว่

รอบข้างเงียบไปชั่วขณะ สายตาของแต่ละคนแตกต่างกันออกไป ในความเห็นของพวกเขา การเข้าใกล้เฮ่อเหวินโจวของเธอไม่ต่างอะไรกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ

แต่เฮ่อเหวินโจวกลับไม่พูดอะไร

เขาเพียงก้มตามองเธอ ออร่าของผู้เป็นราชันโดยกำเนิดทำให้คนรอบข้างหวาดกลัวได้โดยไม่ต้องออกแรง

ดวงตาสีดำลึกล้ำนั้นไร้คลื่นอารมณ์ เวลาที่เขาเงียบไปไม่นานนัก อาจแค่สองหรือสามวินาที แต่ในช่วงสองสามวินาทีนั้น อากาศราวกับหยุดนิ่ง แม้แต่เสียงดนตรีบรรเลงก็เหมือนจะห่างออกไป

“จิงซื่อ? ตระกูลเสิ่น?”

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำราวกับสายที่หนาที่สุดของเชลโลค่อย ๆ ถูกสี ลุ่มลึกและมีแรงดึงดูดประหลาดเจืออยู่ ทั้งยังแผ่แรงกดดันออกมา

น้ำเสียงดูแคลนของเขาบอกทุกอย่างชัดเจนแล้วว่า ตระกูลเสิ่นนับเป็นอะไรได้? ก็แค่ตระกูลเล็ก ๆ ที่ไม่มีหน้ามีตา

อาเฉิง ผู้ช่วยของเขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้ทันเวลา เฮ่อเหวินโจวค่อย ๆ เช็ดสูทตรงที่เธอสัมผัส เช็ดมือทั้งสองข้างที่เธอแตะต้อง จากนั้นก็โยนผ้าเช็ดหน้าลงกับพื้น

ราวกับกำลังบอกว่า อย่าเอาของสกปรกมาอยู่ใกล้เขา

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอชะงักไปชั่วขณะ

ความดูแคลนของเฮ่อเหวินโจวไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เธอ แต่พุ่งเป้าไปยังชนชั้นและชาติกำเนิดของเธอ ในสายตาเขา คำว่า “ตระกูลเสิ่นแห่งจิงซื่อ” ทั้งสี่คำก็ไร้ค่าไม่ต่างจากตัวเธอ

ถึงขั้นไม่คู่ควรให้เขาเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ

แต่เธอถอยไม่ได้

เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนฝืนยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงหวานกว่าเดิมสามส่วน “ใช่ค่ะ เสิ่นของตระกูลเสิ่น จือที่แปลว่ารู้แจ้ง เยว่ที่แปลว่าดวงจันทร์ คุณชายเฮ่อไม่รู้จักฉันก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ก็รู้จักแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

พูดจบ เธอก็ก้าวเข้าไปอีกครึ่งก้าว ดึงระยะห่างระหว่างทั้งสองให้ใกล้ขึ้นจนอยู่ในจุดที่ชวนให้คิด ดวงตาของเธอวาวระยับ เงยหน้าขึ้นจงใจให้แววตาแฝงความชื่นชมและเขินอาย

ผ่านการสังเกตสีหน้าผู้คนมาหลายปี เธอรู้ดีว่าท่าทางแบบนี้มีอานุภาพต่อผู้ชายแค่ไหน

เป็นไปตามคาด เฮ่อเหวินโจวขยับตัว

เขาเอนกายนั่งบนโซฟา ไขว่ห้าง แล้วยกหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อพิจารณาเธอ

สายตานั้นสงบนิ่ง เย็นชา และเจือแววพินิจจากเบื้องสูง ไม่เหมือนกำลังมองคน แต่เหมือนกำลังมองสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะ

เธอถูกมองจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว แต่ก็ยังฝืนไม่เบือนหน้าหนี รอยยิ้มไม่ลดลงแม้แต่น้อย

สองวินาทีต่อมา มุมปากของเขาขยับน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น คล้ายเวลาที่เห็นสัตว์ตัวเล็กแสดงอะไรเงอะงะจนน่าขัน แล้วอดเผยความสนุกสนานที่เกือบจะโหดร้ายออกมาไม่ได้

ไม่มีทางเป็นความหวังดีแน่...

เขาหันไปมองอาเฉิงแล้วสั่งอะไรบางอย่าง ไม่นานบริเวณนี้ก็เหลือเพียงพวกเขาสองคน

จากนั้นเขาก็หันกลับมามองเธอ สีหน้ายังคงเย็นชาเหมือนเดิม

“คุณหนูเสิ่น” น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย ราวกับแมวกำลังหยอกหนูที่ใกล้ตาย “ปลอมตัวเป็นเสิ่นจือเยว่เพื่อยั่วฉัน เธอรู้หรือเปล่า?”

เสิ่นซิงหว่านรู้สึกว่าหัวใจพลันหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง ในหัวเหมือนมีบางอย่างระเบิดดังสนั่น ราวกับมีคนจุดระเบิดไว้ข้างหู รอยยิ้มบนใบหน้าแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่ ข้อนิ้วที่จับแก้วเหล้าขาวซีดขึ้นเล็กน้อยเพราะออกแรงมากเกินไป

เขารู้จักเสิ่นจือเยว่ได้ยังไง?

แฟนหนุ่มของเสิ่นจือเยว่ไม่อยากให้เธอมาร่วมงานเลี้ยงหรูพวกนี้ เธอจึงแทบไม่ค่อยออกงานสังคม ส่วนใหญ่เอาแต่เที่ยวเตร่กับแฟนหนุ่ม แถมยังต้องให้เสิ่นซิงหว่านช่วยปิดบังบิดาของเธอ

เฮ่อเหวินโจวไปรู้จักเธอได้ยังไง?

สมองของเธอหมุนอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ความคิดนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมา

แต่ความตื่นตระหนกนั้นอยู่ได้ไม่ถึงสองวินาที

สองวินาทีต่อมา เธอก็กลับมาควบคุมสีหน้าได้อีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งหวานและไร้เดียงสากว่าเมื่อครู่เสียอีก

ในดวงตาไม่มีความตื่นตระหนกหรือรู้สึกผิดแม้แต่น้อย กลับเป็นประกายวาววับ จ้องเขาราวกับเพิ่งถูกเปิดโปงความลับเล็ก ๆ ที่น่าสนใจ

“แหม!” เธอจงใจเอียงศีรษะเล็กน้อย ท่าทางเหมือนจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ น้ำเสียงเจือแววออดอ้อน “คุณชายเฮ่อจับได้แล้วสินะคะ ดูท่าคุณเองก็แอบสนใจฉันมานานแล้วเหมือนกัน”

ไม่ปฏิเสธ ไม่แก้ตัว และไม่มีท่าทีรู้สึกผิดแม้แต่น้อย

แถมยังยิ้มกว้างกว่าเดิมด้วย

ความหน้าด้านอย่างเปิดเผยนี้เป็นสิ่งที่เสิ่นซิงหว่านฝึกฝนมาจากการใช้ชีวิตอย่างต่ำต้อยมากว่ายี่สิบปี

เฮ่อเหวินโจวมองเธอ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงเย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็ง

“คิดไปเอง” เขาเอ่ยออกมาไม่กี่คำอย่างเย็นชา

ทว่าในส่วนลึกของดวงตาเย็นชาคู่นั้น มีบางอย่างไหววูบเล็กน้อย ราวกับปลาตัวหนึ่งที่หลับใหลอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งสะบัดหางขึ้นมาอย่างกะทันหัน

แผ่วเบาและรวดเร็วเสียจนแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกตเห็น

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป