เสิ่นซิงหว่านมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง: อยากได้อะไรก็ต้องคว้ามาด้วยตัวเอง
จะแย่ง จะหลอก จะวางแผน
ภาระทางศีลธรรมอะไรนั่นก็ไปลงนรกให้หมด
เธอเป็นผู้หญิงเลวที่ทั้งตื้นเขิน หลงตัวเอง และเห็นแก่เงินแบบนี้มาตั้งแต่ต้น ตั้งแต่ตอนอายุหกขวบที่ถูกแม่ทิ้งไว้หน้าบ้านตระกูลเสิ่น กลายเป็นลูกนอกสมรสที่ใคร ๆ ก็รังแกได้ ชีวิตของเธอก็ถูกกำหนดไว้แล้ว
เพราะฉะนั้น ตอนที่เธอสวมชุดแบรนด์หรูที่ยืมมา ใส่รองเท้าที่ไม่พอดีเท้า และถือบัตรเชิญที่ขโมยมาจากพี่สาว ก่อนแกล้งล้มลงในอ้อมแขนของเฮ่อเหวินโจว เธอจึงไม่รู้สึกประหม่าแม้แต่น้อย
กลับตื่นเต้นเสียด้วยซ้ำ...
เฮ่อเหวินโจว
ผู้กุมอำนาจแห่งเมืองเฮ่อในฮ่องเฉิง ตอนอายุสิบเก้าปีก็ช่วงชิงอำนาจจากบิดาผู้ให้กำเนิด พออายุยี่สิบก็ขึ้นกุมอำนาจของตระกูลทั้งหมด เมื่ออายุสามสิบสอง เขาก็ไร้คู่ต่อสู้ในฮ่องเฉิงแล้ว วิธีการของเขาโหดเหี้ยมจนกลายเป็นคนที่ไม่มีใครในฮ่องเฉิงกล้าแตะต้องมากที่สุด
หากเธอมีความสัมพันธ์กับเขาได้แม้เพียงนิดเดียว เงินแค่เศษเสี้ยวที่รั่วออกมาจากซอกนิ้วของเขาก็คงพอให้เธอใช้ไปทั้งชีวิต
แถมยังมีใบหน้าหล่อเหลาชนิดที่ทำให้ทั้งมนุษย์และเทพเจ้าพิโรธอีกด้วย
แน่นอนว่าเธอไม่มีทางปล่อยปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ให้หลุดมือ
“อ๊ะ—”
ตอนเดินผ่านเขา เธอจงใจพลิกข้อเท้า แสร้งทำเสียงออดอ้อนแล้วเอนตัวลงไปหาเขา มือข้างหนึ่งโอบรอบคอเขาไว้ นั่งอยู่ในอ้อมแขนราวกับนกน้อยที่กำลังตกใจ
ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก เธอได้กลิ่นต้นสนเย็น ๆ อันเป็นเอกลักษณ์จากตัวเขา ผสมกับกลิ่นยาสูบจาง ๆ ซึ่งชวนให้เธอรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ผู้คนรอบข้างต่างพากันตะลึง อดเป็นห่วงเสิ่นซิงหว่านไม่ได้
เด็กสาวที่ไม่รู้อะไรเลยสักอย่างกลับกล้าล้มใส่อ้อมแขนเฮ่อเหวินโจวหรือ? ดูท่าคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว
เฮ่อเหวินโจวยังคงอยู่ในท่าเดิม ส่วนสูงเกือบ 190 เซนติเมตรของเขาแผ่แรงกดดันอย่างมหาศาล แม้จู่ ๆ จะมีผู้หญิงมาอยู่ในอ้อมแขน สีหน้าก็ไม่ได้เผยความโกรธหรือรำคาญออกมา มีเพียงสายตาเย็นชาที่ทอดมองเธอจากเบื้องบน
ลูกไม้เชยชะมัด
เขาดันผู้หญิงในอ้อมแขนออกอย่างไร้อารมณ์ น้ำเสียงเย็นเยียบและทุ้มต่ำ “ไสหัวไป”
แค่คำเดียวก็เพียงพอให้เธอกลายเป็นศพในคืนนี้
ถ้าเป็นคนอื่นคงคุกเข่ากับพื้น ก้มกราบขอโทษไปแล้ว แต่เสิ่นซิงหว่านไม่ใช่คนธรรมดา และเธอก็ไม่มีคุณสมบัติจะเป็นคนธรรมดาด้วย
เพราะฉะนั้น เธอจึงไม่กลัว
“ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย ทำไมคุณต้องดุขนาดนั้นด้วยล่ะ~” เธอทรุดลงนั่งกับพื้น กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนคลี่ยิ้มที่แทบจะไร้ที่ติ งดงามจนชวนให้ใจสั่น แล้วอาศัยมือของเขาพยุงตัวลุกขึ้น
ฉวยโอกาสลูบกล้ามอกแน่น ๆ ของเขาไปด้วย
อืม...
สมกับเป็นคนมีวินัยจริง ๆ
เสิ่นซิงหว่านไม่ได้เดินหนี แต่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมั่นคง หลังดื่มเหล้ามาเมื่อครู่ ใบหน้าของเธอจึงขึ้นสีระเรื่อ เธอมองเฮ่อเหวินโจวด้วยแววตาใสซื่อราวกับไร้เดียงสา
“คุณชายเฮ่อ” น้ำเสียงของเธอนุ่มหวานจนเกินบรรยาย ราวกับปุยฝ้ายที่ชุบด้วยน้ำผึ้ง ทั้งเบาและหวาน “ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้วค่ะ”
สีหน้าของเฮ่อเหวินโจวยังคงมืดครึ้มจนน่ากลัว ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นลึกล้ำจนหยั่งไม่ถึง จับจ้องเธออย่างเย็นชา
เธอไม่โกรธ เพียงยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยว พยายามทำให้ตัวเองดูเหมือนหญิงสาวใสซื่อที่ไม่รู้จักโลก “ฉันชื่อเสิ่นจือเยว่ เป็นลูกสาวตระกูลเสิ่นแห่งจิงซื่อค่ะ”
ตอนเอ่ยคำว่า “เสิ่นจือเยว่” ทั้งสามคำ น้ำเสียงของเธอมั่นคง ไม่แม้แต่จะกะพริบตา
เธอคิดว่าในเมื่อมีชื่อเสียงของตระกูลเสิ่นค้ำอยู่ ท่ามกลางผู้คนมากมายขนาดนี้ เขาคงไม่กล้าทำอะไรเธอจริง ๆ
ต่อให้เขาคิดแก้แค้นทีหลัง คนที่ซวยก็ต้องเป็นเสิ่นจือเยว่
รอบข้างเงียบไปชั่วขณะ สายตาของแต่ละคนแตกต่างกันออกไป ในความเห็นของพวกเขา การเข้าใกล้เฮ่อเหวินโจวของเธอไม่ต่างอะไรกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ
แต่เฮ่อเหวินโจวกลับไม่พูดอะไร
เขาเพียงก้มตามองเธอ ออร่าของผู้เป็นราชันโดยกำเนิดทำให้คนรอบข้างหวาดกลัวได้โดยไม่ต้องออกแรง
ดวงตาสีดำลึกล้ำนั้นไร้คลื่นอารมณ์ เวลาที่เขาเงียบไปไม่นานนัก อาจแค่สองหรือสามวินาที แต่ในช่วงสองสามวินาทีนั้น อากาศราวกับหยุดนิ่ง แม้แต่เสียงดนตรีบรรเลงก็เหมือนจะห่างออกไป
“จิงซื่อ? ตระกูลเสิ่น?”
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำราวกับสายที่หนาที่สุดของเชลโลค่อย ๆ ถูกสี ลุ่มลึกและมีแรงดึงดูดประหลาดเจืออยู่ ทั้งยังแผ่แรงกดดันออกมา
น้ำเสียงดูแคลนของเขาบอกทุกอย่างชัดเจนแล้วว่า ตระกูลเสิ่นนับเป็นอะไรได้? ก็แค่ตระกูลเล็ก ๆ ที่ไม่มีหน้ามีตา
อาเฉิง ผู้ช่วยของเขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้ทันเวลา เฮ่อเหวินโจวค่อย ๆ เช็ดสูทตรงที่เธอสัมผัส เช็ดมือทั้งสองข้างที่เธอแตะต้อง จากนั้นก็โยนผ้าเช็ดหน้าลงกับพื้น
ราวกับกำลังบอกว่า อย่าเอาของสกปรกมาอยู่ใกล้เขา
รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอชะงักไปชั่วขณะ
ความดูแคลนของเฮ่อเหวินโจวไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เธอ แต่พุ่งเป้าไปยังชนชั้นและชาติกำเนิดของเธอ ในสายตาเขา คำว่า “ตระกูลเสิ่นแห่งจิงซื่อ” ทั้งสี่คำก็ไร้ค่าไม่ต่างจากตัวเธอ
ถึงขั้นไม่คู่ควรให้เขาเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ
แต่เธอถอยไม่ได้
เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนฝืนยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงหวานกว่าเดิมสามส่วน “ใช่ค่ะ เสิ่นของตระกูลเสิ่น จือที่แปลว่ารู้แจ้ง เยว่ที่แปลว่าดวงจันทร์ คุณชายเฮ่อไม่รู้จักฉันก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ก็รู้จักแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”
พูดจบ เธอก็ก้าวเข้าไปอีกครึ่งก้าว ดึงระยะห่างระหว่างทั้งสองให้ใกล้ขึ้นจนอยู่ในจุดที่ชวนให้คิด ดวงตาของเธอวาวระยับ เงยหน้าขึ้นจงใจให้แววตาแฝงความชื่นชมและเขินอาย
ผ่านการสังเกตสีหน้าผู้คนมาหลายปี เธอรู้ดีว่าท่าทางแบบนี้มีอานุภาพต่อผู้ชายแค่ไหน
เป็นไปตามคาด เฮ่อเหวินโจวขยับตัว
เขาเอนกายนั่งบนโซฟา ไขว่ห้าง แล้วยกหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อพิจารณาเธอ
สายตานั้นสงบนิ่ง เย็นชา และเจือแววพินิจจากเบื้องสูง ไม่เหมือนกำลังมองคน แต่เหมือนกำลังมองสิ่งของชิ้นหนึ่งที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะ
เธอถูกมองจนรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว แต่ก็ยังฝืนไม่เบือนหน้าหนี รอยยิ้มไม่ลดลงแม้แต่น้อย
สองวินาทีต่อมา มุมปากของเขาขยับน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น คล้ายเวลาที่เห็นสัตว์ตัวเล็กแสดงอะไรเงอะงะจนน่าขัน แล้วอดเผยความสนุกสนานที่เกือบจะโหดร้ายออกมาไม่ได้
ไม่มีทางเป็นความหวังดีแน่...
เขาหันไปมองอาเฉิงแล้วสั่งอะไรบางอย่าง ไม่นานบริเวณนี้ก็เหลือเพียงพวกเขาสองคน
จากนั้นเขาก็หันกลับมามองเธอ สีหน้ายังคงเย็นชาเหมือนเดิม
“คุณหนูเสิ่น” น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย ราวกับแมวกำลังหยอกหนูที่ใกล้ตาย “ปลอมตัวเป็นเสิ่นจือเยว่เพื่อยั่วฉัน เธอรู้หรือเปล่า?”
เสิ่นซิงหว่านรู้สึกว่าหัวใจพลันหยุดเต้นไปจังหวะหนึ่ง ในหัวเหมือนมีบางอย่างระเบิดดังสนั่น ราวกับมีคนจุดระเบิดไว้ข้างหู รอยยิ้มบนใบหน้าแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่ ข้อนิ้วที่จับแก้วเหล้าขาวซีดขึ้นเล็กน้อยเพราะออกแรงมากเกินไป
เขารู้จักเสิ่นจือเยว่ได้ยังไง?
แฟนหนุ่มของเสิ่นจือเยว่ไม่อยากให้เธอมาร่วมงานเลี้ยงหรูพวกนี้ เธอจึงแทบไม่ค่อยออกงานสังคม ส่วนใหญ่เอาแต่เที่ยวเตร่กับแฟนหนุ่ม แถมยังต้องให้เสิ่นซิงหว่านช่วยปิดบังบิดาของเธอ
เฮ่อเหวินโจวไปรู้จักเธอได้ยังไง?
สมองของเธอหมุนอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ความคิดนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมา
แต่ความตื่นตระหนกนั้นอยู่ได้ไม่ถึงสองวินาที
สองวินาทีต่อมา เธอก็กลับมาควบคุมสีหน้าได้อีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งหวานและไร้เดียงสากว่าเมื่อครู่เสียอีก
ในดวงตาไม่มีความตื่นตระหนกหรือรู้สึกผิดแม้แต่น้อย กลับเป็นประกายวาววับ จ้องเขาราวกับเพิ่งถูกเปิดโปงความลับเล็ก ๆ ที่น่าสนใจ
“แหม!” เธอจงใจเอียงศีรษะเล็กน้อย ท่าทางเหมือนจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ น้ำเสียงเจือแววออดอ้อน “คุณชายเฮ่อจับได้แล้วสินะคะ ดูท่าคุณเองก็แอบสนใจฉันมานานแล้วเหมือนกัน”
ไม่ปฏิเสธ ไม่แก้ตัว และไม่มีท่าทีรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
แถมยังยิ้มกว้างกว่าเดิมด้วย
ความหน้าด้านอย่างเปิดเผยนี้เป็นสิ่งที่เสิ่นซิงหว่านฝึกฝนมาจากการใช้ชีวิตอย่างต่ำต้อยมากว่ายี่สิบปี
เฮ่อเหวินโจวมองเธอ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงเย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็ง
“คิดไปเอง” เขาเอ่ยออกมาไม่กี่คำอย่างเย็นชา
ทว่าในส่วนลึกของดวงตาเย็นชาคู่นั้น มีบางอย่างไหววูบเล็กน้อย ราวกับปลาตัวหนึ่งที่หลับใหลอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งสะบัดหางขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แผ่วเบาและรวดเร็วเสียจนแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกตเห็น