ห้าล้าน
นอนด้วยกันสักครั้ง
สองคำนี้ทำให้หลี่ฉิงถึงกับหายใจสะดุดไปชั่วขณะ
เธอจ้องมองผมอย่างเหม่อลอย
ผ่านไปสิบกว่าวินาที จู่ ๆ เธอก็หัวเราะพรืดออกมา “จางหยาง ไม่คิดเลยว่าคนไร้น้ำยาบนเตียงอย่างคุณจะยังคิดแต่เรื่องแบบนั้นอยู่เรื่อย”
“ฮิ ๆ ถ้าไม่ใช่หลี่ย่าบอกฉันว่าคุณใช้การไม่ได้ ฉันคงเกือบโดนคุณหลอกแล้ว”
“ไม่ต้องพูดถึงหรอกว่าคุณจะหาเงินได้เดือนละห้าล้าน ต่อให้หาได้เดือนละห้าหมื่น ฉันก็ยอมนอนกับคุณ”
“แต่คุณทำได้หรือเปล่าล่ะ”
“เมื่อกี้คุณแสดงท่าทีเหมือนผู้ชายมากจริง ๆ แถมยังทำให้ฉันมองคุณใหม่ด้วย”
“แต่บางเรื่องไม่ใช่แค่คุณพูดปากเปล่าแล้วจะเปลี่ยนได้”
“ยังไงคุณกับหลี่ย่าก็หย่ากันแล้ว ต่อไปเราคงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก”
“ลาก่อน”
พูดจบ หลี่ฉิงก็หันหลังเตรียมเดินจากไป
แต่ผมกลับคว้ามือเธอไว้ทันที
หลี่ฉิงขมวดคิ้ว หันมาจ้องผม “คุณยังจะทำอะไรอีก หลี่ย่านอกใจทางใจ คุณคิดว่าตัวเองไม่ต้องรับผิดชอบเลยหรือไง หึ ของที่อยู่หว่างขาคุณมีไว้ประดับแท้ ๆ ผู้หญิงคนไหนก็คงทนไม่ไหวหรอก”
“ฉันขอบคุณที่เมื่อกี้คุณช่วยฉันต่อหน้าเฉินหมิง แต่ก็อย่าคิดจะฉวยโอกาสเกาะแข้งเกาะขาฉันเพื่อเอาเปรียบกัน”
หลี่ฉิงคนนี้พูดจาตรงไปตรงมาจริง ๆ ไม่คิดจะไว้หน้าผมเลยสักนิด
“ผมถามคุณแค่คำเดียว กล้าพนันกับผมหรือเปล่า” แววตาผมลุกโชน จ้องหน้าอกของเธอตรง ๆ โดยไม่คิดหลบเลี่ยง
หลี่ฉิงเห็นว่าผมไม่ได้พูดเล่น จึงแค่นเสียงหึ “ได้สิ ถ้าคุณอยากพนันจริง ๆ งั้นเราก็พนันกัน แล้วถ้าคุณแพ้ล่ะ”