หวังโม่กับหลัวลี่ไม่ทันได้ตั้งตัว แสงสายฟ้าสีม่วงทองก็คลุมลงมาจากด้านบนเสียแล้ว ทั้งคู่ยังไม่ทันได้ร้องตกใจ ร่างก็ถูกสายฟ้าห่อเป็นก้อน กลายเป็นเหมือนพัสดุสองชิ้นที่แพ็กเรียบร้อย ก่อนพั้งจุนจะโยนเข้าไปในประตูเคลื่อนย้ายที่มุ่งสู่พระราชวังกระจกอย่างส่ง ๆ
พระราชวังกระจกของม่านตัวหลัว
ม่านตัวหลัวกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ เบื้องหน้ามีกระจกบานใหญ่ลอยอยู่ ภายในสะท้อนภาพโลกมนุษย์ที่ถูกพายุหิมะกลืนกิน
ปลายนิ้วของนางเคาะที่วางแขนเบา ๆ บนใบหน้ามีสีหน้าซับซ้อนเจือความสะใจ
ซินหลิงตายแล้ว พี่สาวของนางตายเพื่อมนุษย์พวกนั้น
ม่านตัวหลัวรอคอยมาหลายปี ในที่สุดก็ได้เห็นซินหลิงพ่ายแพ้และสิ้นใจ ทว่ารสชาติแห่งชัยชนะกลับไม่เหมือนที่นางจินตนาการไว้เลย
นางยังไม่ทันได้ดื่มด่ำกับอารมณ์อันซับซ้อนนั้น ประตูพระราชวังกระจกก็ถูกสายฟ้าสีม่วงทองระเบิดเปิดออกอย่างกะทันหัน
ร่างสองร่างกลิ้งตกลงบนพื้นหน้าโถง โดยมีสายฟ้าห่อหุ้มอยู่
หวังโม่ล้มลุกคลุกคลานจนแทบเสียหลัก กว่าจะพยุงตัวลุกขึ้นได้ พอเงยหน้าก็เห็นใบหน้างดงามเย็นชาและอันตรายของม่านตัวหลัว หลัวลี่กลิ้งออกจากอ้อมแขนของหวังโม่ นางฟ้าตัวน้อยสั่นเทาพยายามบินขึ้น แต่พลังสายฟ้ายังคงแล่นพล่านอยู่ในร่าง จนแม้แต่จะยืนก็ยังทำไม่ได้
ม่านตัวหลัวลุกจากบัลลังก์ แล้วก้าวลงจากบันไดทีละขั้น ชุดกระโปรงยาวสีเหลืองสว่างสะท้อนเงากระจก ลากเป็นริ้วแสงเย็นเยียบไปบนพื้นโถง
นางมองมนุษย์กับนางฟ้าสองคนที่อยู่เบื้องหน้า ซึ่งต่างก็มีสภาพน่าเวทนา มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
“นักรบเย่หลัวลี่” ม่านตัวหลัวเอ่ยเสียงนุ่มนวลแฝงอันตราย “แล้วก็หลัวลี่ ช่างเป็นแขกหายากจริง ๆ”
ใบหน้าของหวังโม่ซีดเผือด
ม่านตัวหลัวยกมือขึ้น ปลายนิ้วก่อเกิดแผ่นกระจกเล็กจิ๋วขึ้นมา