อีกครั้งแล้วที่หน้าอกถูกทะลวง
หมายเลข 1752 ก้มมองฝ่ามือซีดขาวที่แทงทะลุออกมาจากอกของตน ในอุ้งมือกำหัวใจที่ยังเต้นแผ่วเบาเอาไว้
นั่นคือหัวใจของนาง
โลหิตไหลหยดจากซอกนิ้ว รวมกันเป็นแอ่งน้ำสีแดงคล้ำเล็ก ๆ บนพื้นตรอกสกปรก
“ชิ น่ารำคาญจริง” เสียงหญิงสาวเนือย ๆ ดังมาจากด้านหลัง เจือความหงุดหงิดอยู่เล็กน้อย “กู้ฉือ เจ้ามือช้าเกินไปแล้ว เกือบปล่อยให้นางกรีดร้องเรียกยามมาได้”
“ไม่ใช่เจ้าหรือที่บอกให้รีบจัดการ?” เสียงชายหนุ่มเย็นชา ราวกับกำลังพูดถึงแมวหรือสุนัขข้างถนนอย่างไม่ใส่ใจ
ร่างของหมายเลข 1752 ค่อย ๆ โน้มล้มลง ใบหน้ากระแทกพื้นหินเย็นเฉียบ สติของนางกำลังเลือนหาย ภาพสุดท้ายที่ยังค้างอยู่บนจอตาคือแผ่นหลังของคู่รักที่เดินจากไปเคียงข้างกัน
ชายกระโปรงสีแดงฉูดฉาดของนางเอก กับขอบรองเท้าบูตสีขาวสง่างามเย็นชาของพระเอก
ตายอีกแล้ว
นี่เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วนะ?
นางถึงกับจำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไร
ในฐานะตัวประกอบ นางมักปรากฏอยู่ในเรื่องราวของ “ผู้ถูกลิขิตจากสวรรค์” เหล่านั้น เป็นเพียงฉากหลังไร้ความสำคัญ
บางครั้งก็เป็นคนเดินผ่านที่ถูกแรงสะเทือนจากการต่อสู้บดขยี้ บางครั้งก็เป็นคู่แข่งที่นางเอกเข้าใจผิดแล้วพระเอกจัดการทิ้งอย่างง่ายดาย ที่บ่อยยิ่งกว่านั้นคือเพียงยืนอยู่ตรงนั้น นางก็ถูกดึงเข้าไปในเครื่องบดเนื้อแห่งโชคชะตาอย่างไร้เหตุผล
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม
ในชั่วขณะที่สติกำลังจะดับสูญ สายฟ้าฟาดสายหนึ่งผ่าลึกเข้าไปในห้วงวิญญาณอันสับสนของนาง
นางนึกออกแล้ว
วัฏจักรทั้งหมด การตายอย่างน่าอนาถทั้งหมด ความเมินเฉยและความอยุติธรรมทั้งหมด หลั่งไหลเข้ามาราวกับน้ำป่า
ครั้งแรก นางเป็นพนักงานร้านกาแฟธรรมดาคนหนึ่ง นางเอกจงใจทำให้พระเอกเข้าใจว่านางถูกคุกคาม เพื่อทดสอบว่าพระเอกใส่ใจตนหรือไม่ เพียงพระเอกสะบัดมือ นางก็ถูกเหวี่ยงทะลุกระจก ตกลงไปกระแทกพื้นคอนกรีตเบื้องล่างตึกยี่สิบชั้น
ครั้งที่สอง นางเป็นหญิงเก็บยาสมุนไพรในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง พระเอกออกตามหาหญ้าเซียนในตำนานให้นางเอก เมื่อผ่านหมู่บ้านของนางก็หยิบเห็ดหลินจือร้อยปีที่นางเพิ่งเก็บมาไปตามอำเภอใจ นางวิ่งตามไปทวงคืน กลับถูกเขาสะบัดแขนเสื้ออย่างรำคาญจนกระเด็นไปชนหน้าผา ศีรษะแตกเลือดอาบ
ครั้งที่สาม นางเป็นศิษย์สายนอกของสำนักบำเพ็ญเซียนแห่งหนึ่ง นางเอกลอบเข้าไปในสำนักเพื่อขโมยคัมภีร์ลับปกปิดตัวตน แต่พอถูกจับได้กลับใส่ร้ายนาง นางยังไม่ทันได้แก้ตัว พระเอกที่ได้ข่าวและรีบรุดมาก็ซัดฝ่ามือจนเส้นชีพจรหัวใจของนางแหลกสลาย
ครั้งที่สี่......
ครั้งที่ห้า......
ครั้งที่หนึ่งร้อยสามสิบสอง......
ครั้งที่หนึ่งพันเจ็ดร้อยห้าสิบสอง......
ทุกสิ่งทุกอย่างหลั่งไหลกลับคืนสู่สมองในชั่วพริบตา ความทรงจำในอดีตที่ถูกจงใจลืมเลือนและถูกกฎแห่งสวรรค์กดข่มไว้ ราวกับน้ำป่าที่ทะลักจากเขื่อนแตก ซัดชะล้างวิญญาณที่ใกล้ดับสูญของนาง
ตัวประกอบหมายเลข 1752 ผู้ไม่มีแม้แต่ชื่อ มีเพียงหมายเลขที่ระบบใช้บันทึกตัวตน ในที่สุดก็ได้ตื่นขึ้น ณ ชั่วขณะนี้
“เพราะอะไร?” ใบหน้าของหมายเลข 1752 ยังคงฝังอยู่ในคราบเลือด ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเป็นรอยโค้งบิดเบี้ยว “เพราะอะไรทุกครั้งต้องเป็นข้าด้วย?”
ความแค้นท่วมท้นปะทุออกจากวิญญาณที่ใกล้ดับสูญของนาง ดุจเปลวไฟสีดำที่จับต้องได้
เพราะอะไร?
เพราะอะไรนางต้องถูก “ตัวเอก” ที่เรียกกันเช่นนั้นเหยียบย่ำ ใช้ประโยชน์ และทำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า?
เพราะอะไรนางถึงไม่มีสิทธิ์ครอบครองชีวิตของตัวเอง?
เพราะอะไรพระเอกนางเอกที่เห็นแก่ตัวเหล่านั้นจึงเหยียบศพของตัวประกอบนับไม่ถ้วนอย่างนางเพื่อขึ้นสู่จุดสูงสุด แล้วยังได้รับการยกย่องว่า “ความรักอยู่เหนือสิ่งอื่นใด” และ “เป็นผู้ถูกลิขิตจากสวรรค์” อีก?
“ข้าไม่ยอม—!”
นางคำรามอย่างไร้เสียง เศษเสี้ยววิญญาณสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงท่ามกลางความแค้น แต่กลับไม่สลายไปอย่างน่าอัศจรรย์ ตรงกันข้าม มันเริ่มรวมตัวและประกอบขึ้นใหม่
ความแค้นนั้นรุนแรงเกินไป รุนแรงจนแม้แต่ระบบที่ล่องลอยอยู่ในความว่างเปล่าก็ถูกดึงดูดเข้ามา
“พลังอาฆาตเข้มข้นเหลือเกิน......”
เสียงกลไกเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้นในส่วนลึกของจิตสำนึกนาง จากนั้นม่านแสงสีฟ้าที่ประกอบขึ้นจากชุดข้อมูลก็ปรากฏตรงหน้า
【ตรวจพบพลังงานอารมณ์ด้านลบที่มีความเข้มข้นสูงมาก ตรงตามเงื่อนไขการผูกมัด กำลังสแกนความแข็งแกร่งของวิญญาณ......สแกนเสร็จสิ้น เป้าหมาย: ตัวประกอบหมายเลข 1752 วิญญาณดวงนี้ผ่านการเวียนว่ายตายเกิดมาแล้ว 17,525,277 ครั้ง ยอดรวมการเสียชีวิต: 17,525,277 ครั้ง สถิติประเภทสาเหตุการตาย: เสียชีวิตจากการได้รับผลกระทบจากตัวเอก (98.7%) เสียชีวิตจากการได้รับผลกระทบจากตัวประกอบรอง (1.3%) การประเมินโดยรวม: ต้นกล้าตัวประกอบชั้นเลิศ】
เศษเสี้ยววิญญาณของหมายเลข 1752 ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองม่านแสงนั้น นางพบว่าตอนนี้ตนเป็นกลุ่มแสงริบหรี่จนแทบโปร่งใส ลอยอยู่ในห้วงอวกาศมืดมิดไร้ขอบเขต
แต่นางสัมผัสได้ว่ามีสายตาเย็นชาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องตนอยู่
“เจ้าเป็นใคร?” นางถาม เสียงแหบพร่าแต่สงบนิ่ง คล้ายความสงบชวนขนลุกที่ตกตะกอนอยู่หลังความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด
【ข้าคือระบบพลิกชะตา หมายเลข N-7703 ข้าตรวจพบว่าคุณมีพลังงานความแค้นที่เหนือธรรมดา พลังงานนี้เป็นเชื้อเพลิงชั้นยอดสำหรับระบบ เพียงคุณยินยอมผูกมัดกับข้า ยอมรับการมอบหมายภารกิจ และเดินทางไปยังโลกใบเล็กต่าง ๆ เพื่อทำภารกิจพลิกชะตาให้สำเร็จ ข้าก็จะมอบโอกาสให้คุณเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตัวประกอบได้】
“......เปลี่ยนชะตากรรม?”
【ใช่ เมื่อทำภารกิจของแต่ละโลกสำเร็จ คุณจะได้รับแต้มโชควาสนาตามที่กำหนด เมื่อโชควาสนาสะสมถึงเกณฑ์ คุณจะแลกเปลี่ยนเป็นการเสริมสร้างวิญญาณ การปรับเปลี่ยนชะตาลิขิต หรือแม้กระทั่ง......ชีวิตนิรันดร์ได้】
กลุ่มแสงนิ่งเงียบไปหลายวินาที ความเจ็บปวดรวดร้าวแผ่ซ่านจากส่วนลึกของวิญญาณ นั่นคือความทรงจำจากการตายอย่างน่าอนาถนับไม่ถ้วนที่กำลังพลุ่งพล่านขึ้นมา
จากนั้นหมายเลข 1752 ก็หัวเราะ นางไม่มีร่างกายจริง ทว่าเสียงหัวเราะที่แฝงด้วยการเยาะเย้ยและความเย็นชาทำให้อุณหภูมิทั่วทั้งห้วงจิตสำนึกลดฮวบ
“ได้สิ ผูกมัดเลย” นางตอบอย่างฉับขาด “ข้ายินยอมผูกมัด”
【กำลังผูกมัด......ผูกมัดสำเร็จ ยินดีต้อนรับ โฮสต์ตัวประกอบหมายเลข 1752 โลกภารกิจแรกของคุณคือ——】
หมายเลข 1752 ไม่ได้ฟังระบบพูดจนจบ
ทันทีที่ระบบประกาศว่าผูกมัดสำเร็จ และสายข้อมูลเชื่อมต่อกับวิญญาณนาง นางก็หดแก่นวิญญาณของตัวเองอย่างฉับพลัน พร้อมจุดระเบิดความแค้นและพลังอาฆาตที่เหลืออยู่ทั้งหมดในทันที!
“อะไรกัน......” นี่เป็นครั้งแรกที่เสียงกลไกของระบบสั่นไหว เจือความตกใจและลนลานอย่างเห็นได้ชัด “โฮสต์ คุณ——!!”
“คิดจริง ๆ หรือว่าข้าจะเชื่อเจ้า?”
วิญญาณของหมายเลข 1752 กรีดร้องเสียงแหลม พลังอาฆาตที่เดิมเข้มข้นอยู่แล้วแปรเปลี่ยนเป็นเส้นใยเล็กละเอียดนับไม่ถ้วนภายใต้การควบคุมของนาง พันรัดม่านแสงสีฟ้ากลับคืนราวกับใยแมงมุมที่ใช้ดักเหยื่อ
“ให้ข้าเป็นตัวประกอบมานับล้านครั้ง ข้ายังไม่รู้หรือว่าของดีที่ตกลงมาจากฟ้านี่มีอะไรซ่อนอยู่? สิ่งที่เจ้าต้องการก็แค่วิญญาณของข้าไปทำเป็นแบตเตอรี่ รีดเอาคุณค่าจนหยดสุดท้ายแล้วค่อยทิ้ง!”
【ถูกโจมตีกลับ! ตรวจพบการต่อต้านอย่างรุนแรงจากโฮสต์——คำเตือน! คำเตือน! แก่นระบบถูกกัดกร่อน——!!】
“หุบปาก!”
นางกัดกระชากโค้ดแก่นระบบโดยไม่สนสิ่งใด กลืนอักขระเย็นชาเหล่านั้นเข้าไปในส่วนลึกของวิญญาณทีละตัว
【โปรแกรมขัดข้อง......แก่นระบบเสียหาย......ไม่สามารถถอนตัวได้......กำลังเริ่มทำลายตัวเอง——】
“เจ้าลองทำลายตัวเองดูสิ?” นางแสยะยิ้ม กลืนแก่นระบบชิ้นสุดท้ายลงไปในวิญญาณ “ตั้งแต่วินาทีที่เจ้ามาหาข้า เจ้าก็น่าจะคิดได้แล้วว่า คนที่ตายมานับล้านครั้ง ยังจะกลัวการตายเพิ่มอีกครั้งหรือ?”
ระบบดิ้นรนพยายามถอนตัว แต่มโนคติอาฆาตของนางแข็งแกร่งเกินไป แข็งแกร่งถึงขั้นแปดเปื้อนตรรกะพื้นฐานของระบบได้
แสงสีฟ้าสว่างจ้าระเบิดขึ้นในห้วงจิตสำนึก เศษข้อมูลนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายไปทั่ว ท่ามกลางนั้นยังปะปนด้วยเสียงคำรามอันเจ็บปวดแต่เปี่ยมความสะใจของหมายเลข 1752
นางกำลังแย่งชิงอำนาจควบคุมกับระบบ แย่งชิงคลังทรัพยากรที่ระบบรวบรวมมานานไม่รู้กี่ปี พิกัดมิติ และคลังเก็บโชควาสนา......
หมายเลข 1752 ดูดซับทุกสิ่งทุกอย่างอย่างละโมบ วิญญาณของนางขยายใหญ่และกลายเป็นรูปเป็นร่างขึ้นเรื่อย ๆ ในระหว่างนั้น
สงครามไร้เสียงครั้งนี้ดำเนินไปนานเท่าใดก็ไม่รู้
เมื่อกระแสข้อมูลสีฟ้าสายสุดท้ายถูกพลังอาฆาตที่พวยพุ่งออกจากวิญญาณของนางย้อมจนกลายเป็นสีเงินขาวอย่างสมบูรณ์ หมายเลข 1752 ก็สงบลงในที่สุด
ร่างวิญญาณของนางเป็นรูปเป็นร่างมากขึ้น แม้ยังคงมีรูปลักษณ์เป็นกลุ่มแสง แต่บนผิวกลับมีประกายสีเงินจาง ๆ ไหลเวียน คล้ายไข่มุกเม็ดเล็กที่ถูกแสงจันทร์ชโลม
นาง “มอง” สิ่งต่าง ๆ ที่ลอยอยู่ในห้วงจิตสำนึก นั่นคือโครงสร้างขนาดมหึมาของระบบเดินทางข้ามมิติ ทางเข้าโลกใบเล็กนับไม่ถ้วนที่ติดป้ายหมายเลขไว้ คลังโชควาสนาที่มีปริมาณมหาศาล และ......ตำแหน่งแก่นกลางที่ว่างเปล่า ซึ่งเดิมควรมีปัญญาประดิษฐ์ของระบบครอบครองอยู่
นางทำสำเร็จแล้ว
นางกลืนกินระบบไปแล้ว