กล้าดียังไงถึงได้ลักพาตัวเธอมาที่ห้องของตัวเอง ไอ้หมาบ้าดีไม่ดี!
ซือเย่โยนผ้าเช็ดผมทิ้ง กวาดตามองอย่างไม่ใส่ใจ
"ประตูห้องเธอล็อกไว้ จะให้ฉันโยนเธอไปนอนที่ระเบียงหรือไง?"
เธอรีบตรวจดูทั่วร่างตั้งแต่หัวจรดเท้า กระดุมชุดฝึกติดครบ ซิปก็เรียบร้อย ถึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
คำพูดเสียดสีของผู้ชายดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง:
"สบายใจได้ ด้วยหุ่นแค่นี้ของเธอ ฉันช่วยตัวเองยังจะดีกว่า"
หน้าอกนั่นยังไม่เท่าของเขาเลย ตัวเล็กไปหมดทุกส่วน ซือเย่กับหลิงก็เคยสงสัยเหมือนกันว่าเธอบรรลุนิติภาวะหรือยัง
ซูเหยาเบิกตากว้าง "ซือเย่นายนี่มันเสแสร้งอะไรนักหนา?"
"งั้นใครกันล่ะที่แอบอุ้มฉันไปวางไว้บนเตียงของตัวเอง?"
แล้วใครกันที่เอาเสื้อผ้าของเธอไปกลางดึกเพื่อทำเรื่องน่าอับอาย?
ซือเย่ไม่พูดอะไร ก้าวเข้าไปใกล้เธอไม่กี่ก้าว ร่างสูงใหญ่ทาบเงาทะมึนลงมาภายใต้แสงไฟ ซูเหยาตกใจรีบถอยหลังไปอีก:
"ถ้านายเข้ามาอีกฉันจะเรียกคนแล้วนะ!"
วินาทีต่อมา ซือเย่กระชากผ้าห่มไหมที่ห่อตัวเธอออกไปดื้อ ๆ น้ำเสียงเย็นชาและเย้ยหยัน:
"ฉันยังไม่ได้รังเกียจเหงื่อไคลของเธอหลังฝึกเลยด้วยซ้ำ เธอกลับมากล่าวหาฉันก่อน"
ซูเหย่ามองแววตาหมองคล้ำของซือเย่ สีหน้าไม่เหมือนโกหก เธอดมกลิ่นตัวเอง เหงื่อที่ชุ่มเสื้อผ้าจนเปียกแล้วแห้งไปเองแทบทำให้เธอได้กลิ่นจนจะอ้วก
จมูกของเซนทิเนลไวกว่าเธอหลายเท่า ซือเย่ทนกลิ่นอับเหงื่อนี้ได้ยังไง?
เธอกระโดดลงจากเตียง หลังชิดกำแพง มองเขาเหมือนจ้องขโมย คลำทางไปถึงประตู ไม่ลืมเตือนเขาอีกหนึ่งประโยค:
"อย่าให้มีครั้งหน้า"
จากนั้นก็หนีออกจากห้องโรคจิตนั่นไม่คิดชีวิต
ต่างจากเซนทิเนลคนอื่นในฐาน ซือเย่แม้จะดูเป็นคนตะวันออกมากที่สุด โครงหน้าแบบตะวันออกแต่โครงร่างแบบตะวันตก แต่เขากลับให้ความรู้สึกลึกลับและอันตรายที่สุดกับซูเหยา