มนุษย์แท้ในแดนร้าง ถูกผู้พิทักษ์จอมคลั่งกักขังเลี้ยงไว้

ตอนที่ 25 มนุษย์ควรมีอุดมการณ์ที่สูงส่งกว่านี้

7 นาที· 1.5K คำ

---ดาวอังคาร นิคมแกนกลาง คฤหาสน์ตระกูลวิลเลียมส์---

ภายในคฤหาสน์สไตล์ยุโรปหรูหราตระการตา แสงอบอุ่นจากดวงอาทิตย์เทียมสาดส่องลงมายังขอบสระว่ายน้ำสีคราม แปลงดอกไม้รอบๆ เบ่งบานด้วยพันธุ์ไม้ดอกและไม้ประดับล้ำค่าหลากหลายชนิด ล้วนเป็นผลิตภัณฑ์ตัดแต่งพันธุกรรมที่เพาะเลี้ยงโดยบริษัทโคลินไบโอนิกส์

คฤหาสน์วิลเลียมส์กินพื้นที่กว้างขวาง ลำพังสวนเปิดโล่งเล็กใหญ่มีถึงห้าสวน ไม่ต้องพูดถึงเรือนใหญ่ที่สร้างราวกับพระราชวัง

และเพื่อป้องกันรังสีมีเทนความเข้มข้นสูงบนดาวอังคาร เหนือคฤหาสน์ทั้งหมดจึงปกคลุมด้วยม่านกำบังแสงสีฟ้ารุ่นใหม่ล่าสุด

ยานเดี่ยวทางทหารขนาดเล็กกำลังทะลวงชั้นบรรยากาศดาวอังคาร พุ่งตรงดั่งลูกศรแสงท่ามกลางหมู่ตึกระฟ้าที่ตั้งตระหง่านราวป่าเหล็ก นอกเหนือจากเสียงลมและเสียงครวญของเครื่องยนต์ สิ่งที่มองเห็นคือท้องฟ้าสีเทาหม่น

ฝนกรดที่ชื้นเย็นเหนียวแน่นด้วยกลิ่นสนิมเหล็ก กระหน่ำลงมายังรางลอยฟ้าที่ขาดวิ่นของย่านชั้นล่าง สาดกระเซ็นเป็นละอองน้ำสีฟ้าเรืองแสง

ตึกระฟ้าเสียดแทงเมฆ ป้ายโฮโลแกรมที่หมุนคว้างพังเสียจนกลายเป็นรหัสแตกพร่า แถบแสงแดงเขียวสลับกันกะพริบวาบวับอย่างบ้าคลั่งบนผนังกระจกดำไหม้

ทุกคนบนดาวอังคารต่างรู้จักโลโก้นั่นดี บริษัทโคลินไบโอนิกส์

"โคลินโฮโลแกรมรุ่นล่าสุด เซลล์ประสาทเสมือนนับร้อยล้าน เพิ่มฟังก์ชันจำลองการสัมผัส นำประสบการณ์สมจริงที่สุดมาให้คุณ..."

มนุษย์เป็นสัตว์สังคมเสมอมา แม้จะอยู่บนดาวอังคารที่ห่างไกลจากภัยคุกคามการมีชีวิต ความโดดเดี่ยวก็ยังเป็นฝันร้ายที่ไม่อาจลบเลือน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป