ซูเหยาไม่อยากคุยกับเขาต่อแล้วหมุนรถเข็นจะไป แต่อีฟกลับคว้าราวจับรถเข็นของเธอไว้ แล้วหมุนเธอกลับมา
ยกเธอขึ้นด้วยแขนข้างเดียว ไม่ลืมจูบหน้าผู้หญิงดังๆ ฟอดหนึ่ง
“ใกล้กินข้าวแล้ว เธอจะไปไหน”
อีฟอุ้มเธอมาที่ห้องอาหาร หลิงและลู่เฉินที่เพิ่งออกจากห้องพยาบาล พอเจอเธอก็รีบฟ้องเมียทันที
หมาสองตัวข้างละคน ดึงขาเธอพลางฟ้องความโหดร้ายของซือเย่ ซูเหยาเตรียมจะเอาเรื่องซือเย่
แต่พอสายตาเหลือบเห็นแก้มบวมครึ่งหนึ่งของชายหนุ่มก็ชะงักทันที
ซือเย่มีรอยช้ำรอบดวงตา สีหน้าเรียบเฉย เหมือนกำลังบอกว่า:
ฉันก็เจ็บนะ เธอจะลำเอียงจริงๆ หรอ?
ลู่เฉินกัดฟัน: “เขาจงใจ!”
เขาจงใจบาดเจ็บ ผู้ชายคนนี้เจ้าเล่ห์ชะมัด
ซูเหยาได้แต่เตือนพวกเขาว่าห้ามต่อสู้อีก มื้อเย็นจบลงอย่างไม่มีความสุข เห็นได้ชัดว่า ทั้งสองคนเกลียดการเข้ามาของซือเย่สุดขีด
อีฟกับถูหมีสบตากัน แหมะ แค่นี้ก็สามคนแล้ว หึงกันขนาดนี้ ดูต่อไปพวกจะทำยังไง
---
เวลา 22:00 น. หอคอยเซนทิเนล โซนที่พักอาศัย ห้องสันทนาการ
เลิ่งเย่ เลิ่งซา ฉีไป๋ กำลังเล่นไพ่ตีจับกับซูเหยาอยู่
ลู่เฉินกับหลิงนั่งขนาบซูเหยาคนละข้าง ดูเมียเล่นไพ่ พลางป้อนขนมกับผลไม้ไปด้วย
แพ้ครั้งนึงก็แปะกระดาษเส้นเล็กๆ บนหน้าหนึ่งเส้น
ตอนนี้ซูเหยากับเลิ่งเย่สองคนซวยมีกระดาษบนหน้ามากสุด
ฉีไป๋ลุกขึ้นแจกไพ่รอบหนึ่ง เหลือไพ่กลางไว้ 8 ใบ
เริ่มเรียกเจ้าของโรงนา
ซูเหยาจัดไพ่ของตัวเองไปเรื่อยๆ พอเห็นว่าตัวเองมีโจ๊กเกอร์ใหญ่เล็กคู่หนึ่งแถมตองกับเรียง ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“เรียกเจ้าของโรงนา!”
เลิ่งซามองไพ่ห่วยของตัวเอง “ไม่เอาด้วย”
เลิ่งเย่ส่ายหน้า แสดงว่าไม่เอาด้วยเช่นกัน
ฉีไป๋เสียงหวานน่าฟัง: “พี่สาวอยากเป็นเจ้าของโรงนา ก็ให้พี่สาวเป็นสิ”
ซูเหยาสลัดไพ่ตองสองชุดกับเรียงออกมา ไพ่ก็หายไปเกินครึ่งแล้ว
ฉีไป๋: “ผ่าน”
เลิ่งซา: “ผ่าน”
เลิ่งเย่คงยังไม่ค่อยรู้กฎ เลยผ่านตาม